Τελευταία νέα
Γ. Βαρουφάκης: «Χρόνια πολλά, Τζούλιαν. Άλλη μια μέρα στην απομόνωση επειδή τόλμησες να υπερασπιστείς το δικαίωμά μας να γνωρίζουμε» Νέα επίσκεψη Θεοδωρικάκου στους τραυματίες αστυνομικούς από τους Αγίους Αναργύρους Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης: Οι Έλληνες δεν θα κάνουν το χατίρι στον κύριο Ερντογάν Ν. Παππάς: «Hellenic train ή Hellenic bus, τελικά;» Αποκλείουν τις εκλογές, αλλά… ετοιμάζονται στην κυβέρνηση! Θετικός στον κορονοϊό ο Κωστής Χατζηδάκης Πολεμική ζώνη … το κέντρο της Αθήνας Σάββατο βράδυ 2 Ιουλίου: Και τρίτος νεκρός από το μπαράζ πυροβολισμών αστυνομίας – συμμοριών! Ευριπίδης Στυλιανίδης στο “Π”: H τουρκική προκλητικότητα είναι στρατηγική και όχι επικοινωνία Μ. Κριθαρίδης: «Να αφεθεί ελεύθερος ο αναρχικός Πάνος Καλαϊτζής» Οι Ουκρανοί έχασαν το Lysychansk, οι ρώσοι κινούνται προς Slovyansk Χειραφέτηση, δημοκρατία και αποικιοκρατούμενοι λαοί: η συνάντηση του CLR James με τον Καστοριάδη Τους γυρίζει μπούμερανγκ η δήθεν «σκευωρία» Novartis! Η Οικονομική Εισαγγελία στέλνει στην ΑΑΔΕ τα στοιχεία των «αδιευκρίνιστων ποσών» του Άδωνη και του Αβραμόπουλου!

ΠΡΩΤΑΣΥ | Κάθεστε αναπαυτικά;; Το παραμύθι τους αρχίζει: Ήταν μια φορά και έναν καιρό, μια υπέρκομψη, γαλάζια κυβέρνηση…

Ιούλιος 02,2021

Ανακοινώσεις  Συνδικαλιστικών Παραταξεων:

Ανακοίνωση Πρωτοβουλίας Αριστερών Συνδικαλιστών για τη μετα-Χατζηδάκη εποχή

Ήταν μια φορά και έναν καιρό, μια υπέρκομψη, γαλάζια κυβέρνηση… Αυτή λοιπόν η κυβέρνηση που ζούσε σε μια μικρή και όμορφη χώρα, είχε έναν πρωθυπουργό πολύ πολύ γαλάζιο, νέο-γαλάζιο, πιο γαλάζιο και από τα στρουμφάκια που κυνηγούσε ο μπαμπάς του… Είχε επίσης και υπουργούς, άλλους περισσότερο και άλλους λιγότερο τσεκουράτους… Ανάμεσά τους ξεχώριζε ένας που το όνομά του δυστυχώς έμοιαζε με εκείνο ενός μεγάλου συνθέτη που πουλούσε «λαχεία στον ουρανό», αλλά ευτυχώς για τον συνθέτη, δεν είχαν καμία σχέση… Αυτός ο υπουργός βλέπεις, ήταν… ο σούπερμαν!!! Στην τούρτα των γενεθλίων του, “έφαγε” να φανταστείτε, ΔΕΗ, Ολυμπιακή, ΟΣΕ και φήμες που κυκλοφορούν θέλουν την επόμενη χρονιά, να φιλοδοξεί η επόμενη τούρτα να φέρει επιπλέον πάνω της τα δικαιώματα και τις ελευθερίες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, αυτό το ίδιο το 8ωρο, το δικαίωμα για απεργία, την ελεύθερη συλλογική δράση…

Οι γιαγιάδες, ευτυχώς δεν λένε ούτε έλεγαν ποτέ τέτοια παραμύθια. Δεν τα έλεγαν ποτέ, γιατί είναι αδύνατον, ευτυχώς για τα παραμύθια, να μετουσιώνεις σε αυτή τη μορφή την πραγματικότητα που σκοτώνει τα όνειρα, που τσακίζει το χρόνο για ζωή. Το νομοσχέδιο Χατζηδάκη, ψηφίστηκε. Και το μόνο που παραπέμπει σε παραμύθι, είναι ο τίτλος του… «Για την προστασία της εργασίας»…

Γιατί με αυτό το νόμο, γραμμένο λες και από τον ίδιο τον ΣΕΒ, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αυτό ακριβώς ΔΕΝ επιχειρεί. Και παρά την αυταπάτη της πως η “ευκαιρία” της πανδημίας μπορεί να της εξασφαλίζει για λίγο ακόμα μια μορφή ανοχής και παρά την προσπάθειά της να παρουσιάσει το μαύρο άσπρο, απομονώθηκε πλήρως, αφού βρήκε απέναντί της σύσσωμη όχι μόνο ολόκληρη την αντιπολίτευση, όχι μόνο τις ενστάσεις αντισυνταγματικότητας που κατέθεσαν τα κόμματα, όχι μόνο την ίδια την Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής με την έκθεση-καταπέλτη της, όχι μόνο την Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, όχι μόνο τις συνδικαλιστικές οργανώσεις που τον αντιμετώπισαν με αγωνιστικές κινητοποιήσεις που είχαν χρόνια να γίνουν, αλλά ακόμα και δικά της πρωτοκλασάτα στελέχη που ενώ τον ψήφισαν απέφυγαν να τον υπερασπιστούν. Πολύ περισσότερο όμως βρήκε απέναντι τους ίδιους τους πολίτες, καθώς ακόμα και οι δημοσκοπήσεις των πετσοταϊσμένων μέσων, δεν μπόρεσαν να κρύψουν, παρά τον τρόπο που προσπάθησαν να το παρουσιάσουν, ότι ένα εύγλωττο 60% στέκεται απέναντι και διαφωνεί με το αντεργατικό περιεχόμενό του.

Έχουν γραφτεί πολλά για το νόμο αυτό και για τις επιπτώσεις του στη ζωή των εργαζόμενων, αλλά δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε και εδώ, επιγραμματικά, πως με την ατομική “διευθέτηση” του χρόνου εργασίας μεταξύ εργαζόμενου-εργοδότη, λες και η σχέση τους δεν είναι εκ φύσεως άνιση, καταλύεται το 8ωρο, επιβάλλονται ανεξέλεγκτα υπερωρίες, ακόμα και παράνομες, γίνεται καθεστώς η ελαστικοποίηση της εργασίας μέσω ατομικών συμβάσεων, νομιμοποιείται η απλήρωτη εργασία με την αποζημίωση στην καλύτερη περίπτωση με ρεπό(!), καταστρατηγείται για ακόμα περισσότερους κλάδους η κυριακάτικη αργία, διευκολύνονται οι απολύσεις με περαιτέρω συρρίκνωση των αποζημιώσεων, αποδυναμώνονται οι συλλογικές συμβάσεις. Και όλα αυτά υπό την ψευδεπίγραφη σκέπη της ψηφιακής κάρτας εργασίας για την παρακολούθηση, τάχα, αυτού του δαιδαλώδους συστήματος ανταλλαγής χρόνου χωρίς όμως χρήμα, η οποία, σημειώνοντας, χωρίς να την υπερθεματίζουμε, ισχύει από το 2011 και δεν εφαρμόστηκε ποτέ και τώρα προβλέπεται να εφαρμοστεί μόνο πιλοτικά και όχι άμεσα, αλλά από το πρώτο εξάμηνο του 2022… Και όλα αυτά επίσης, με την παράλληλη αντισυνταγματική κατάργηση της ήδη αποδυναμωμένης Επιθεώρησης Εργασίας και την αντικατάσταση αυτής από μία Ανεξάρτητη Αρχή που σηματοδοτεί την απαλλαγή των κυβερνώντων από τη συνταγματική τους ευθύνη να προστατεύουν άμεσα οι ίδιοι το δικαίωμα στην εργασία…

Δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε επίσης πως με τον νόμο αυτό που αντιγράφει αντίστοιχους αντισυνδικαλιστικούς νόμους της κυβέρνησης Θάτσερ της δεκαετίας του 1980, έμμεσα, αλλά σαφώς, καταργείται η απεργία, διαλύονται τα σωματεία και μετατρέπονται σε άψυχες διαδικτυακές “εφαρμογές”, καθώς η «ηλεκτρονική» δημοκρατία που προσπαθεί να επιβάλει δεν έχει πραγματικά χαρακτηριστικά δημοκρατίας, καθώς με την απομόνωση καθένα πίσω από τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή, καταλύεται πρακτικά το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και αποδυναμώνεται ο ζωντανός διάλογος, ακρογωνιαίοι λίθοι κάθε δημοκρατικής διαδικασίας…

Γιατί πρέπει να τα δεχτούμε όλα αυτά;; “Οκτάωρη εργασία, είναι μπαναλιτέ και κάθε υπερωρία, θα είναι απληρωτέ”. Ας μην κουράσουμε αναλύοντας το πως με την ελαστικοποίηση του χρόνου εργασίας, το κεφάλαιο εκμεταλλεύεται στο έπακρο την υπεραξία του εργαζόμενου. Ας αναρωτηθούμε μόνο για ποιο λόγο επιχειρούν, η δεκάωρη και μάλιστα απλήρωτη εργασία να εμφανίζεται ως αναγκαιότητα, σήμερα που χάρη στην επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο θα έπρεπε να μιλάμε για 7ωρο, ακόμα και για 4μερο;; Ας αναρωτηθούμε γιατί θέλουν να μας πείσουν ότι μας χαρίζουν την Παρασκευή, όταν μας στερούν την Κυριακή;; Ας αναρωτηθούμε ενδεικτικά τι εξυπηρετεί η προκλητική επιβολή του νέου καθεστώτος στα σούπερ μάρκετ να δουλεύουν από τις 7 το πρωί έως τις 10.30, αν όχι το να υπαινιχθεί προκαταβολικά μια τέτοια υποτιθέμενη αναγκαιότητα;;

Και όλα αυτά νομίζουμε πως αφορούν μόνο τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα;;

Η απάντηση ήρθε ήδη.

Οι εκπαιδευτικοί υποχρεώθηκαν πριν λίγες ημέρες να κάνουν άμισθη επιτήρηση στις εξετάσεις για τα πρότυπα σχολεία, με πληρωμή με ρεπό!!

Στη δική μας Περιφέρεια ο Περιφερειάρχης έσπευσε να διενεργήσει θεωρητικές εξετάσεις υποψήφιων οδηγών και… τις Κυριακές!!

Δεν είναι μόνο ότι κατακτήσεις 120 ετών που με το νόμο αυτό γίνονται καπνός. Δεν είναι μόνο ότι πρόκειται για μια ιστορική παράδοση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων στα συμφέροντα των μεγαλοεπιχειρηματιών. Είναι ότι οι ζωές μας ξεπουλιούνται αδιάντροπα στην απόλυτη ασυδοσία κάθε εργοδοσίας. Είναι ότι τσακίζουν μαζί με τα δικαιώματά μας, το χρόνο μας, την ίδια μας τη ζωή, τη ζωή των δικών μας ανθρώπων, τη ζωή των επόμενων γενιών.

Το έργο βέβαια είναι δοκιμασμένο και το έχουμε ξαναδεί.

Πολλά άρθρα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο αναφορικά με το νόμο αυτό και φέρουν ουσιαστικά τον τίτλο «Κάν’το όπως η χούντα στα εργασιακά» μας πληροφορούν πως αυτή η νεοφιλελεύθερη επιθετικότητα ανασύρει ρυθμίσεις που εφαρμόστηκαν κατά την “πρωτονεοφιλελεύθερη” πολιτική της χούντας κατά την επταετία, τονίζοντας μάλιστα ότι όχι μόνο δεν οδήγησαν σε καμία ανάπτυξη, αλλά αντίθετα δημιούργησαν στρατιές ανέργων και όχι μόνο ένα, αλλά σε αντίθεση με άλλες χώρες, δύο κύματα μετανάστευσης. Το χουντικό νομοθετικό διάταγμα 515 του 1970, τροποποιώντας νόμο του Μεσοπολέμου (1932) επέτρεπε στις επιχειρήσεις να απασχολούν το προσωπικό μέχρι και τρεις ώρες πέρα του 8ώρου, αρκεί να επικαλούνταν «επείγουσα εργασία» ή «εξαιρετική σώρευση εργασιών» ή «εξαιρετικώς επείγουσα ανάγκη εξυπηρετήσεως του κοινού» ή «προπαρασκευαστικές εργασίες», ενώ τυπικά η εργοδοσία θα λάμβανε μέριμνα, ώστε οι εξουθενωμένοι από τα δεκάωρα και δωδεκάωρα εργαζόμενοι να έπαιρναν στη συνέχεια «ανάσες», για να μην παραβιαστεί το εβδομαδιαίο 48ωρο… Τυπικά… Ουσιαστικά, η παροχή της προαναφερθείσας ελευθερίας στην εργοδοτική πλευρά επέφερε και περισσότερες αυθαιρεσίες. Ποιος θα τολμούσε να τις καταγγείλει, χωρίς τον κίνδυνο να θεωρηθεί «ανατρεπτικό στοιχείο»; Τότε δεν χρειάστηκε βέβαια κανείς να πει ότι οι «ξεζουμισμένοι» θα είχαν την άνεση, κατόπιν, να μαζέψουν τις ελιές τους…

Όλα τελείωσαν ή υπάρχουν ακόμα περιθώρια για να μείνει αυτός ο νόμος στα χαρτιά;

Στο πρόσφατο παρελθόν, οι συλλογικοί αγώνες των εργαζόμενων, οι αγώνες των υπαλλήλων, δημόσιων και ιδιωτικών, οι αγώνες των αγροτών, των κατοίκων της Πάχης Μεγάρων που απέτρεψαν τον επιχειρούμενο αφανισμό εκτάσεων με ελαιόδεντρα και πτηνοτροφικές μονάδες για χάρη διυλιστηρίου, η εξέγερση του Πολυτεχνείου, ανέτρεψαν κάθε επιχειρούμενη οπισθοδρόμηση.

Με το βλέμμα στην ιστορία, της χώρας μας αλλά και την παγκόσμια, οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να αναπτύσσουμε στάση ηττοπάθειας.

Είναι η ώρα, τα συνδικάτα και τα κόμματα να εξαντλήσουν με μαζικές προσφυγές, άρθρο προς άρθρο, τα εσωτερικά ένδικα μέσα και να προσφύγουν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, στην Επιτροπή Αναφορών του Συμβουλίου της Ευρώπης, στο Διεθνές Γραφείο Εργασίας. Ακόμα και αν τα δικαστήρια έχουν συρρικνώσει εξαιρετικά το απεργιακό δικαίωμα, πρέπει να μην ξεχνάμε πως η νομολογία είναι μεταβαλλόμενη και αποτυπώνει πάντα το συσχετισμό που υπάρχει στην κοινωνία και το κίνημα.

Αλλά το κυρίαρχο και καθοριστικό για την ανατροπή της οπισθοδρόμησης που βαφτίζεται εκσυγχρονισμός, ήταν πάντα και παραμένει η δική μας συλλογική δράση, η συμπύκνωση και συμπόρευση με τα σωματεία και τους Συλλόγους. Και ο μόνος τρόπος, πράγματι, είναι μόνο ο δρόμος. Ο βαθμός, η έκταση και η ένταση της δικής μας συλλογικής αντίστασης παίζει τον καθοριστικό ρόλο. Μόνο έτσι, θα αποτρέψουμε την επιστροφή στον εργασιακό Μεσαίωνα που επιχειρείται…

και που δυστυχώς συνεχίζεται…

«Οι μεταρρυθμίσεις της Κυβέρνησης δεν προβλέπεται να κάνουν διακοπές ούτε φέτος» τόνισε ο πρωθυπουργός στην υπουργική συνεδρίαση…

Ούτε και εμείς όμως… Γιατί, όσο περίεργο και αν φαίνεται στους κυβερνώντες, οι εργαζόμενοι ζουν από το μισθό τους και στη συνέχεια από τη σύνταξή τους. Και αυτά, θα τα υπερασπιστούν με νύχια και με δόντια. Καλούμε κάθε έναν που θέλει να λέγεται προοδευτικός, να μη σιωπά. Καλούμε όχι μόνο σε αμυντική αντίδραση υπεράσπισης των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων μας, αλλά σε ορμητική και τολμηρή συστράτευση για κοινωνική μεταρρύθμιση απέναντι στην οπισθοδρόμηση που επιχειρείται. Να ακυρώσουμε στην πράξη αυτόν τον αντεργατικό νόμο.

Και καθώς η φωνή μας ενώνεται με αυτή του κόσμου της εργασίας και εκφράζει τη συντριπτικά μεγάλη πλειονότητα, μην ξεχνάτε κε Χατζηδάκη και κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης όταν προσπαθείτε να εφαρμόσετε, όχι την ιδεολογία σας αλλά όπως φαίνεται τελικά το σχέδιό σας, ακόμα και στα παραμύθια, πάντα, υπάρχει και ο “κρυπτονίτης”…

Δεν θα επιτρέψουμε να μας γυρίσουν στην εποχή που ο σκλάβος δεν παρείχε εργασία για να πληρωθεί, αλλά για να έχει το δικαίωμα να ζήσει!

Η δύναμή μας είναι η αντίσταση και η συλλογική μας δράση με τα συνδικάτα, με τον κόσμο της εργασίας, με την χειμαζόμενη κοινωνία και τους προοδευτικούς πολίτες!!! Η πολιτική ανυπακοή στο νόμο είναι συλλογικό χρέος όλων μας.

Διαβάστε επίσης...