Τρεις υποθέσεις μέσα σε λίγες ημέρες αρκούν για να αποκαλύψουν ξανά πόσο βαθιά ριζωμένη παραμένει η έμφυλη βία και πόσο συχνά οι γυναίκες καλούνται να προστατεύσουν μόνες τους τον εαυτό τους. Από την καταγγελία και τον εξαναγκασμό μέχρι τη γυναικοκτονία, το μοτίβο είναι ίδιο: έλεγχος, απειλές, κατάχρηση εξουσίας και, πολλές φορές, θεσμικές αδυναμίες. Ο Τομέας Κοινωνικής Πολιτικής / Παιδί & Οικογένεια της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης καταγγέλλει την ανοχή απέναντι στη βία και θέτει στο στόχαστρο την ανεπάρκεια της Πολιτείας να προστατεύσει έγκαιρα τις γυναίκες που βρίσκονται σε κίνδυνο.
Ανακοίνωση του Τομέα Κοινωνικής Πολιτικής/ Παιδί & Οικογένεια
Η μία γυναίκα μίλησε – Η άλλη κατήγγειλε – Η τρίτη δολοφονήθηκε
Μέσα σε λίγες ημέρες, τρεις διαφορετικές υποθέσεις αποκάλυψαν ξανά το συνεχές της έμφυλης βίας: από την ταπείνωση, την απειλή και τον έλεγχο έως τον σεξουαλικό εξαναγκασμό, τον βιασμό και τη γυναικοκτονία.
Στη Νέα Σμύρνη, η 45χρονη Μελίνα δολοφονήθηκε από τον πρώην σύντροφό της. Είχε χωρίσει. Είχε αλλάξει κλειδαριές. Φοβόταν. Δεν «απέτυχε» να προστατευτεί. Εκείνος αρνήθηκε να αποδεχθεί ότι δεν του ανήκε. Τη δολοφόνησε επειδή διεκδίκησε το δικαίωμα να φύγει και να ζήσει έξω από τον έλεγχό του.
Στη Θεσσαλονίκη, γυναίκα με αναπηρία κατήγγειλε τον πρώην σύντροφό της, εν ενεργεία αστυνομικό, για επαναλαμβανόμενες γενετήσιες πράξεις χωρίς τη συναίνεσή της, απειλές και βιντεοσκόπηση προσωπικών στιγμών. Η υπόθεση αναδεικνύει μια εξαιρετικά άνιση σχέση εξουσίας: η έμφυλη βία διασταυρώνεται με την αναπηρία και με τη θεσμική ισχύ που απορρέει από την αστυνομική ιδιότητα.
Παράλληλα, γνωστή δημοσιογράφος απευθύνθηκε στις Αρχές για περιστατικό ενδοοικογενειακής βίας.
Η υπόθεση καταρρίπτει ένα επίμονο και επικίνδυνο στερεότυπο: ότι η κακοποίηση αφορά μόνο γυναίκες «αδύναμες», οικονομικά εξαρτημένες ή κοινωνικά αποκλεισμένες.
Η έμφυλη βία δεν σταματά μπροστά στην επαγγελματική επιτυχία, στη δημόσια αναγνωρισιμότητα ή στην κοινωνική θέση. Εκείνο που διαφοροποιείται είναι τα μέσα που διαθέτει κάθε γυναίκα για να αναγνωρίσει τη βία, να μιλήσει, να φύγει και να προστατευτεί. Η οικονομική εξάρτηση, η αναπηρία, η μητρότητα, η κοινωνική απομόνωση, η εργασιακή επισφάλεια και η απουσία δημόσιων υπηρεσιών κάνουν την έξοδο από μια κακοποιητική σχέση δυσκολότερη και συχνά πιο επικίνδυνη.
Οι υποθέσεις δεν είναι ίδιες ούτε είχαν την ίδια κατάληξη. Ανήκουν, όμως, στο ίδιο κοινωνικό και έμφυλο συνεχές: στην ιδιοκτησιακή αντίληψη που αντιμετωπίζει τη γυναίκα, το σώμα, τον χρόνο, τη σεξουαλικότητα, τις σχέσεις και τις επιλογές της ως κτήματα του συντρόφου.
Η αντίληψη αυτή λέει:
• «Μου ανήκεις».
• «Δεν θα φύγεις».
• «Θα ντύνεσαι όπως θέλω».
• «Θα μου λες πού βρίσκεσαι».
• «Έχω δικαίωμα στο σώμα σου».
• «Αν δεν είσαι μαζί μου, δεν θα είσαι με κανέναν».
Αυτό δεν είναι αγάπη. Δεν είναι ενδιαφέρον. Δεν είναι ζήλια. Είναι έλεγχος, εξουσία και βία.
Η γυναικοκτονία δεν είναι «κακιά στιγμή» ούτε «έγκλημα πάθους». Είναι η ακραία κατάληξη αυτής της ιδιοκτησιακής αντίληψης: η πεποίθηση ότι μια γυναίκα που αρνείται, αντιστέκεται ή αποχωρεί πρέπει να τιμωρηθεί επειδή διεκδίκησε την κυριότητα της ζωής της.
Γι’ αυτό δεν αρκούν οι εκκλήσεις προς τις γυναίκες να «μιλήσουν», να «φύγουν» ή να «καταγγείλουν». Η ευθύνη δεν μπορεί να μεταφέρεται ξανά στις ίδιες. Οι προτροπές αυτές είναι κενές όταν δεν συνοδεύονται από ένα συνεκτικό δημόσιο σύστημα πρόληψης, προστασίας και λογοδοσίας.
Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη ζητά:
• Τη θεσμική αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία» στον Ποινικό Κώδικα, ώστε να αποτυπώνονται ρητά το έμφυλο κίνητρο, η ιδιοκτησιακή αντίληψη και η σχέση εξουσίας που παράγουν το έγκλημα.
• Την άμεση και ουσιαστική διερεύνηση κάθε καταγγελίας έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας, με ενιαία πρωτόκολλα εκτίμησης κινδύνου και άμεσα μέτρα προστασίας.
• Ειδική, ανεξάρτητη διαδικασία διερεύνησης και πειθαρχικού ελέγχου όταν ο καταγγελλόμενος ανήκει στα Σώματα Ασφαλείας ή σε άλλον κρατικό μηχανισμό. Η ιδιότητα και η στολή δεν μπορεί να λειτουργούν ως ασπίδα ατιμωρησίας.
• Άμεση απομάκρυνση υπηρεσιακού οπλισμού και περιορισμό της πρόσβασης σε όπλα όταν υπάρχει καταγγελία και τεκμηριωμένη εκτίμηση υψηλού κινδύνου.
• Σταθερή δημόσια χρηματοδότηση και επαρκή στελέχωση των συμβουλευτικών κέντρων, των ξενώνων, της γραμμής SOS και των κοινωνικών υπηρεσιών σε ολόκληρη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένων των νησιωτικών και απομακρυσμένων περιοχών.
• Ασφαλή και άμεσα διαθέσιμη στέγη για τις γυναίκες και τα παιδιά τους, καθώς και δωρεάν νομική, ψυχοκοινωνική και οικονομική υποστήριξη.
• Πλήρως προσβάσιμες υπηρεσίες για τις γυναίκες με αναπηρία, με εξειδικευμένο προσωπικό, κατάλληλες υποδομές και δυνατότητα ισότιμης επικοινωνίας.
• Συστηματική και υποχρεωτική επιμόρφωση αστυνομικών, δικαστικών, εισαγγελικών, υγειονομικών, εκπαιδευτικών και κοινωνικών λειτουργών, ώστε καμία γυναίκα να μη μένει αβοήθητη απέναντι στην αδράνεια, την αμφισβήτηση ή την ανεπάρκεια των θεσμών.
• Την εισαγωγή συνεκτικής, επιστημονικά τεκμηριωμένης και κατάλληλης για κάθε ηλικία Σεξουαλικής και Αναπαραγωγικής Εκπαίδευσης, από την προσχολική έως τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν τη συναίνεση, τον σεβασμό των ορίων, την ισότητα των φύλων, την ασφαλή επικοινωνία και την αποδοχή της διαφορετικότητας.
• Διαρκή ψυχοκοινωνική, εκπαιδευτική και υλική υποστήριξη των παιδιών των θυμάτων γυναικοκτονίας, καθώς και όλων των παιδιών που είναι μάρτυρες και ταυτόχρονα θύματα ενδοοικογενειακής βίας. Το τραύμα δεν μπορεί να μετατρέπεται σε φτώχεια, εγκατάλειψη και κοινωνικό αποκλεισμό.
Η βία κατά των γυναικών δεν είναι ιδιωτική δυσλειτουργία μιας σχέσης ούτε μια σειρά ασύνδετων «οικογενειακών επεισοδίων». Είναι κοινωνικό, έμφυλο και βαθιά πολιτικό φαινόμενο. Τροφοδοτείται από τις σχέσεις ανισότητας, την οικονομική εξάρτηση, την ανοχή στον έλεγχο, τη θεσμική αδράνεια και την πεποίθηση ότι οι γυναίκες ανήκουν σε κάποιον άλλον.
Οι γυναίκες δεν ανήκουν σε κανέναν.
Δεν είναι ευθύνη τους να γίνουν καλύτερες στην επιβίωση. Είναι πολιτική ευθύνη της Πολιτείας να εγγυηθεί ότι θα μπορούν να ζουν ελεύθερες και ασφαλείς, χωρίς να χρειάζεται πρώτα να αποδείξουν ότι κινδυνεύουν.
Καμία ανοχή στην έμφυλη βία. Καμία ανοχή στις δικαιολογίες περί «κακιάς στιγμής». Καμία ανοχή στις συνθήκες ανισότητας και ιδιοκτησίας που τη γεννούν και τη συντηρούν.
Διαβάστε περισσότερα