11/03/2026 2:56 πμ.
Χρήστος Πολίτης
15/02/1979-11/03/2018
Περνούν τα χρόνια κι έρχονται θύελλες
Όλο και πιο μεγάλες
Όλο και πιο σκληρές
Και οι αγαπημένοι μας λείπουν
Λείπεις
Και κάθε χρόνος που περνά προστίθεται στο σφίξιμο
Σφίξιμο στην καρδιά
Η απώλεια είναι μεγάλη
Ο χρόνος δε γιατρεύει
Ψέματα μας είπαν
Ο χρόνος μόνο σκληραίνει
Χωρίς τους αγαπημένους μας όλο και πιο πολύ σκληραίνει
Κι ο κόσμος γύρω απλώνεται
Όλο και πιο αβάσταχτος
Μας λείπει το χαμόγελο
Καρδιών σαν τη δική σου
Πληθαίνουν τα ουράνια καθώς φαίνεται
Αδειάζει η γη διαρκώς
Όλο και περισσότεροι
Στο τελευταίο αντάμωμα
Θα ανταμώσουμε όλοι μας μια μέρα
Και θα σφιχταγκαλιαστούμε
Με δάκρυα στα μάτια
Μ’ αυτή τη σκέψη ζεσταίνει πιότερο ο Μάρτης
Μια αχτίδα απ’ τη λιακάδα να φωτίζει
Κι όσους μένουν πίσω
Προσωρινά
Μόνο προσωρινά
Το αντάμωμα θα ‘ρθει
Και παραφράζοντας τον ποιητή:
“Ποτέ δεν φεύγουν οι νεκροί σύντροφοι”
Ούτε απ’ τα σπίτια τους
Ούτε απ’ τις καρδιές μας
Πάντα πλάι βαδίζουμε
Στον ίδιο δρόμο
Στον ίδιο ορίζοντα
χ.
media:
03.26.jpg