26/01/2026 8:16 πμ.
Σε μια προσπάθεια διάβρωσης του κυρίαρχου κομμουνιστοποιημένου έντυπου λόγου, δημιουργήθηκαν τα παρακάτω σχέδια, τα οποία κολλούνται σε γειτονιές της Ελευσίνας και της Αττικής ευρύτερα. Ελεύθερα προς ανατύπωση, παραποίηση και καταστροφή.
Ο αναρχομηδενισμός δεν γεννιέται από την απόλαυση της άρνησης, αλλά από την εξάντληση της υπόσχεσης. Είναι το παιδί μιας εποχής που μίλησε υπερβολικά για το μέλλον και δεν άντεξε το παρόν της. Εκεί όπου τα μεγάλα λόγια έγιναν τελετουργία και οι λέξεις επαναλαμβάνονται μηχανικά, ο αναρχομηδενισμός παρεμβαίνει όχι για να χτίσει, αλλά για να απογυμνώσει. Δεν αρνείται μόνο την κοινωνία, αλλά και τη μυθολογία που την περιβάλλει. Εκεί που άλλοτε υπήρχε πάθος, σήμερα υπάρχει γλώσσα ξύλινη. Ο αναρχομηδενισμός στέκεται απέναντι σε αυτή τη γλώσσα όπως στεκόταν κάποτε η σκέψη απέναντι στο δόγμα, με δυσπιστία και αξιοπρέπεια. Μας λένε ότι ο λόγος είναι όπλο. Μα όπλο χωρίς ρίσκο γίνεται διακοσμητικό. Ο αναρχομηδενισμός δεν ζητά να αντικαταστήσει τον κυρίαρχο λόγο με έναν άλλο. Γνωρίζει ότι κάθε ολοκληρωμένη αφήγηση τείνει να γίνει εξουσία. Γι’ αυτό επιλέγει το θραύσμα, τη ρωγμή, την ατελή φράση. Δεν υπάρχει εδώ πρόγραμμα. Και αυτό δεν είναι έλλειψη, αλλά θέση. Γιατί κάθε πρόγραμμα που υπόσχεται λύση σε έναν κόσμο που δεν πιστεύει πια στις λύσεις, είναι μια μορφή εξαπάτησης. Ο αναρχομηδενισμός επιμένει να μιλά σε έναν κόσμο κουρασμένο από καθοδήγηση. Δεν οδηγεί. Στέκεται, και αυτή η στάση είναι ήδη πολιτική. Όταν ο έντυπος λόγος μετατρέπεται σε μνημείο του εαυτού του, όταν οι ίδιες λέξεις επανέρχονται με την αυθεντία της συνήθειας, τότε η πραγματική χειρονομία δεν είναι η προσθήκη, αλλά η άρνηση. Και ίσως, μέσα σε αυτή την άρνηση, να διασώζεται κάτι από την αξιοπρέπεια της σκέψης: όχι η πίστη ότι ο κόσμος θα σωθεί, αλλά η άρνηση να τον διακοσμήσουμε ενώ καταρρέει.
media:
InShot_20260125_154952354.jpg
1769317176903.jpg
1769305157877.jpg