22/03/2026 1:36 μμ.
Κείμενο που μοιράζεται σε δρόμους, πλατείες, σχολεία αυτό το διάστημα στις περιοχές του Κερατσινίου, της Δραπετσώνας, του Περάματος, της Νίκαιας
Κείμενο που μοιράζεται σε δρόμους, πλατείες, σχολεία αυτό το διάστημα στις περιοχές του Κερατσινίου, της Δραπετσώνας, του Περάματος, της Νίκαιας.
Ενάντια στον νέο πόλεμο στο Ιράν
Ενάντια στην εξάπλωση του πολεμικών μετώπων
Ενάντια στην καπιταλιστική ειρήνη,
που ευθύνεται για τον πόλεμο και τον προετοιμάζει
Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ στις 28/2 δεν έχει να κάνει προφανώς με την αποτροπή του Ιράν από το τελευταίο στάδιο εμπλουτισμού ουρανίου για τη δημιουργία πυρηνικής βόμβας. Όπως δεν είχε γίνει το 2003 η στρατιωτική επέμβαση και μετέπειτα διάλυση του Ιράκ για τα δήθεν χημικά όπλα του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν. Πρόκειται για προσχήματα, όπως και σε τόσες άλλες περιπτώσεις, η επίκληση των οποίων γίνεται για να «δικαιολογηθούν» πολεμικές επιχειρήσεις είτε αστυνομικού τύπου είτε κατάκτησης μιας χώρας και ενός πληθυσμού. Εξάλλου, ο τωρινός πόλεμος έρχεται σε συνέχεια του λεγόμενου «πολέμου των 12 ημερών», τον Ιούνιο του 2025, μετά τον οποίο οι ΗΠΑ είχαν ισχυριστεί ότι κατέστρεψαν τις εγκαταστάσεις του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.
Το Ισραήλ έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι σκοπός του είναι η διάλυση της βαλλιστικής υποδομής του Ιράν και η ανατροπή του καθεστώτος. Στο πλαίσιο του δόγματος «προληπτικού πολέμου» που έχει ανακοινώσει από τις αρχές του 2025 απέναντι σε ότι κρίνει ως δυνητική (και όχι εκδηλωμένη) απειλή. Με αναφορά σε αυτό το δόγμα έχει ήδη διεξάγει επιθέσεις τον τελευταίο ένα χρόνο κατά του Λιβάνου, της Συρίας, του Ιράκ, της Υεμένης, του Ιράν. Σε συνέχεια και παραλληλία με τον γενοκτονικό πόλεμο που διεξάγει κατά των παλαιστινίων, την ισοπέδωση της Λωρίδας της Γάζας και την κατοχή πάνω από 50% της έκτασής της, όπως και του μεγαλύτερου μέρους της Δυτικής Όχθης. Το Ιράν είναι στη κορυφή των πολεμικών προτεραιοτήτων του ισραηλινού κράτους ως επικεφαλής του λεγόμενου «άξονα της αντίστασης» απέναντι στις επιδιώξεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Ασίας, που στην αποικιακή γλώσσα αναφέρεται ως Μέση Ανατολή. Την ίδια στιγμή έχει εξαπολύσει δριμεία παράλληλη επίθεση στον Λίβανο, επιδιώκοντας να καταλάβει τμήμα του νοτίου Λιβάνου στο όνομα δημιουργίας αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης, όπως έπραξε πέρσι στη νότια Συρία. Στην πραγματικότητα, πέρα από την καταστροφή των υποδομών της Χεσμπολάχ, θέλει να ενσωματώσει την έκταση μέχρι και τον ποταμό Litani που είναι κρίσιμη πηγή υδάτινων πόρων. Στόχος που ανακοινώνεται επίσημα μέσα στις δεκαετίες από την ανακοίνωση ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ το 1948.
Οι ΗΠΑ, από την άλλη, πέρα από την υποστήριξη των πολεμικών σχεδιασμών του Ισραήλ, επιδιώκουν την αναδιάταξη της πρόσβασης στα πλούσια πετρελαϊκά κοιτάσματα του Ιράν και ένα πιο συνεργάσιμο καθεστώς, με κύριο στόχο την αποκοπή της Κίνας από την προμήθεια μεγάλων ποσοτήτων ιρανικού πετρελαίου σε χαμηλές τιμές και μάλιστα με συναλλαγή σε γουάν και όχι σε δολάρια. Όπως έκαναν με το εμπάργκο και κατόπιν την αστυνομικού τύπου στρατιωτική επιχείρηση απαγωγής του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο. Εγκαθίδρυσαν ένα συνεργάσιμο καθεστώς, έδωσαν τον έλεγχο του πετρελαίου -της μεγαλύτερης σε κοιτάσματα χώρας διεθνώς- σε αμερικάνικες επιχειρήσεις και απέκοψαν την Κίνα (την οποία αναγνωρίζουν ως τον κύριο διεθνή ανταγωνιστή τους) από την προμήθεια του 80% του πετρελαίου της Βενεζουέλας.
Τα πράγματα στην περίπτωση του Ιράν όμως δεν φαίνεται να πηγαίνουν όπως τα υπολόγιζαν. Η δύναμη πυρός του ιρανικού κράτους φαίνεται να είναι μεγάλη, όπως και η βεντάλια χτυπημάτων σε στόχους και κράτη της περιοχής, ενώ έχει ανακοινώσει το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ και την επίθεση σε κάθε πλοίο που θα επιχειρήσει να διέλθει, επιφέροντας άνοδο των τιμών του πετρέλαιου και κατ’ επέκταση ένα διεθνές ράλι ανατιμήσεων. Με βάση αυτή την πραγματικότητα, οι ΗΠΑ θέτουν πλέον το ζήτημα της δημιουργίας μιας νατοϊκής δύναμης που θα επιχειρήσει να κρατήσει ανοιχτά τα στενά του Ορμούζ για την «απεμπλοκή αυτής της κρίσιμης θαλάσσιας οδού, η οποία αποτελεί ζωτικό σημείο για τη διεθνή ναυσιπλοΐα και την παγκόσμια αγορά ενέργειας».
Ενάντια στο ελληνικό κράτος και κεφάλαιο,
τα συμφέροντα και τις συμμαχίες τους,
που εμπλέκονται ενεργότατα (και) στον πόλεμο στο Ιράν
Το ελληνικό κράτος δεν παραμένει ουδέτερο όπως ισχυρίζεται. Ποτέ εξάλλου δεν ήταν ουδέτερο. Συμμετέχει ενεργότατα στον πόλεμο και τις ανακατατάξεις, υπερασπίζοντας τα συμφέροντά του και επιχειρώντας να τα διευρύνει για λογαριασμό της οικονομικής και πολιτικής ελίτ της χώρας. Γιατί εμπλοκή σε έναν πόλεμο δεν σημαίνει απλά ρίψη πυραύλων. Οι βάσεις στάθμευσης, εφόρμησης, ανεφοδιασμού και επιμελητείας, τα συστήματα επικοινωνιών και ραντάρ, τα οπλικά συστήματα αεράμυνας/αναχαίτισης και η αποστολή φρεγατών και F16 για την προστασία γειτονικών κρατών (Κύπρος, Βουλγαρία), είναι ενεργότατη συμμετοχή. Σε συνέχεια της συμμετοχής του με φρεγάτες εδώ και πάνω από ένα χρόνο στην ευρωπαϊκή επιχείρηση “ΑΣΠΙΔΕΣ” στην Ερυθρά Θάλασσα για τη «διασφάλιση της διεθνούς ναυσιπλοΐας» από ενδεχόμενες επιθέσεις των Χούθι, επιχείρηση την οποία μάλιστα διευθύνει, με το στρατηγείο επιχειρήσεων να εδρεύει στη βάση της Λάρισας.
Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, το ελληνικό κράτος είναι ο πιο πιστός σύμμαχος του Ισραήλ μετά τις ΗΠΑ, με συμφωνίες και συνεργασίες σε όλα τα επίπεδα (στρατιωτικό, οικονομικό, πολιτικό, ιδεολογικό). Με τον τρόπο αυτό συμμετέχει στη γενοκτονία των παλαιστινίων και την ισοπέδωση της Λωρίδας της Γάζας, τα οποία έχει δικαιολογήσει ως «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα». Ετοιμάζεται μάλιστα να στείλει στρατιωτική δύναμη στη Γάζα στο πλαίσιο της λεγόμενης «Διεθνούς Δύναμης Σταθεροποίησης», που ουσιαστικά θα λειτουργεί ως στρατός κατοχής στο πλευρό των IDF για την επιβολή των αμερικανοϊσραηλινών σχεδίων στην περιοχή. Τελευταία εξέλιξη σε αυτόν τον αιματοβαμμένο συμμαχικό δεσμό της τελευταίας 15ετίας αποτελεί η πρόσφατα ψηφισμένη στο ελληνικό κοινοβούλιο σύμπραξη 3 δις με το Ισραήλ για το πρόγραμμα αεράμυνας «Ασπίδα του Αχιλλέα». Και η προσπάθεια εξύψωσης όμως του (ελληνικού) εθνικού φρονήματος και της μιλιταριστικής κουλτούρας σχετίζεται πλέον με τη διαρκή εξύμνηση στο δημόσιο λόγο από κρατικούς αξιωματούχους, καραβανάδες, στρατιωτικούς αναλυτές και δημοσιογράφους, του “κράτους του Ισραήλ και του λαού του”, που πολεμά ασταμάτητα για δεκαετίες, αποτελώντας υπόδειγμα εθνικής συνοχής, διαρκούς πολεμικής εγρήγορσης και ανταπόκρισης σε μια μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Εξίσου, το ελληνικό κράτος έχει αγαστή συνεργασία με τις ΗΠΑ, ικανοποιώντας κάθε τους απαίτηση. Είναι ο «καλύτερος μαθητής» της νατοϊκής συμμαχίας και δαπανά εδώ και χρόνια το υψηλότερο ποσοστό ΑΕΠ για στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Από προκεχωρημένο νατοϊκό φυλάκιο στη ΝΑ Μεσόγειο διεκδικεί πλέον την αναβάθμισή του σε τοποτηρητή και υπεύθυνο ασφαλείας στην περιοχή, ως “παροχέας ασφάλειας” σε άλλα κράτη της περιοχής, όπως δήλωσε πρόσφατα ο πρωθυπουργός.
Πέρα από το ελληνικό κράτος, οφέλη από τη νέα αυτή πολεμική σύρραξη επιχειρεί να αποκομίσει και το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, το οποίο με τη σειρά του βλέπει στον πόλεμο μια ευκαιρία για μεγαλύτερα κέρδη, βουτηγμένα σε περισσότερο αίμα. Οι πάμπλουτοι έλληνες εφοπλιστές, πρώτοι στην πλανητική κατάταξη, κατέχοντας το 21% της παγκόσμιας χωρητικότητας πλοίων, παρουσιάζονται σε άρθρα των ΜΜΕ ως “γενναίοι κουρσάροι” που τολμούν (;!) να δίνουν εντολή στα πληρώματά τους να εισέλθουν ή να εξέλθουν του περσικού κόλπου. Τη στιγμή που το ιρανικό κράτος έχει ανακοινώσει το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ, μέσω των οποίων διακινείται το 20% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου, μεγάλο ποσοστό υγροποιημένου φυσικού αερίου και το 1/3 των παγκόσμιων λιπασμάτων. Μέσα από ασύλληπτα ναύλα θέλουν να αυξήσουν κι άλλο τα αμύθητα πλούτη τους επιχειρώντας να αναγκάσουν τους ναυτεργάτες να υπογράφουν τα “θανατόχαρτα”, όπως λέγονται στην πιάτσα, στα οποία αποδέχονται “οικειοθελώς” να ταξιδέψουν και να εισέλθουν σε εμπόλεμες ζώνες. Την ίδια στιγμή ασκούν τις δικές τους πιέσεις στις ΗΠΑ και τα υπόλοιπα νατοϊκά κράτη για την ανάπτυξη στρατιωτικής δύναμης συνοδείας των πλοίων τους στον περσικό κόλπο, στο όνομα πάντα της ελεύθερης ναυσιπλοΐας και της ασφάλειας των ναυτικών! Όπως η επιστολή/άρθρο του Βαγγέλη Μαρινάκη, προέδρου της Capital Maritime & Trading Corp, στις 16.03.2026, στην Daily Telegraph, με συγκεκριμένο τρίπτυχο προτάσεων προς τους μεγάλους ιδιοκτήτες δεξαμενόπλοιων και πλοίων μεταφοράς LNG, τα κράτη του Κόλπου και τις ΗΠΑ.
Το έδαφος για μια τέτοια επιλογή με τη συμμετοχή και του ελληνικού κράτους -ίσως λίγο αργότερα και σε λίγο καλύτερες συνθήκες- προετοιμάζει και η δήλωση του υφυπουργού ναυτιλίας Στέφανου Γκίκα: «Εάν διασφαλιστούν οι συνθήκες και το ρίσκο δεν είναι τόσο υψηλό, τότε η Ελλάδα έχει κάθε λόγο, ως η μεγαλύτερη ναυτιλιακή δύναμη στον κόσμο, να συμμετέχει σε μια τέτοια επιχείρηση» (ΕΡΤ News, 15.03.2026)
ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΛΑΝΗΤΟΜΠΑΤΣΟΥΣ
ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΥΛΑΔΕΣ
ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ
Η νέα αυτή φάση του πολέμου στο Ιράν έρχεται αμέσως μετά την πρόσφατη εξέγερση τον Γενάρη του 2026 μεγάλου μέρους του τοπικού πληθυσμού, η οποία υπήρξε η πέμπτη στη σειρά από το 2017, με πιο γνωστή αυτή του Σεπτέμβρη 2022 «Jin, Jiyan, Azadi» (Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία). Η πρόσφατη εξέγερση ξέσπασε λόγω των ολοένα δυσκολότερων όρων διαβίωσης μεγάλων κοινωνικών κομματιών ως αποτέλεσμα των οικονομικών κυρώσεων που επέβαλαν οι ΗΠΑ και η ΕΕ μετά τον περσινό “πόλεμο των 12 ημερών”. Οι οικονομικές κυρώσεις είχαν ως αποτέλεσμα τη μείωση των κρατικών εσόδων και του συναλλάγματος από το πετρέλαιο, ενώ η θεοκρατική ολιγαρχία συνέχισε την αναπαραγωγή του μηχανισμού της μεταφέροντας την κρίση από πάνω προς τα κάτω, με περικοπές στον προϋπολογισμό που έπληξαν τα εργατικά και μεσαία στρώματα και με υποτίμηση 40% του νομίσματος μέσα σε λίγους μήνες που μείωσε την αγοραστική τους δύναμη.
Τα διάφορα οικονομικά μέτρα, όπως οι κυρώσεις, το εμπάργκο κ.α., αποτελούν εργαλεία πολεμικού χαρακτήρα, που αποσκοπούν από την υποχώρηση ενός καθεστώτος έως και την ανατροπή του, πλήττοντας όχι μόνο τα κρατικά επιτελεία αλλά και τις κοινωνίες που τα υφίστανται. Όπως ακριβώς λειτούργησαν οι κυρώσεις στη Βενεζουέλα και επιχειρείται να λειτουργήσουν και στην Κούβα.
Στην περίπτωση του Ιράν, η οικονομική πίεση που ασκούνταν στην κοινωνική βάση διασταυρώθηκε με τις διαστάσεις της έμφυλης και εθνοτικής καταπίεσης (το 30% του πληθυσμού είναι μειονότητες) και της συστηματικής καταστολής, οδηγώντας σε συνάντηση και ξεσηκωμό μεγάλα κοινωνικά κομμάτια. Η εξέγερση αντιμετωπίστηκε με ασύλληπτη καταστολή από τους φρουρούς της επανάστασης και χιλιάδες διαδηλώτ(ρι)ες δολοφονήθηκαν από τις δυνάμεις ασφαλείας (Μπασίτζ). Οι εξεγερμένοι/ες στο μεγαλύτερο μέρος τους στέκονταν απέναντι τόσο στο ισλαμικό καθεστώς όσο και στις ιδέες περί επαναφοράς του γιού του έκπτωτου Σάχη (=βασιλιάς) και των αμερικανοσιωνιστών φίλων του(η μοναρχία -μαζί με τον έλεγχο του ιρανικού πετρελαίου- είχε εγκαθιδρυθεί το 1953 από τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειοκαι ανατράπηκε από την επανάσταση του 1979, στην οποία επιβλήθηκαν τελικά οι σιίτες ισλαμιστές με επικεφαλής τον Χομεϊνί, παρά τη συμμετοχή σε αυτήν σε μεγάλο βαθμό κοσμικών αριστερόστροφων κομματιών).
Οι φωνές “υπεράσπισης” των εξεγερμένων που ακούγονταν εκείνο το διάστημα στη δύση από πρωθυπουργούς, κομματικά στελέχη, αναλυτές, δημοσιογράφους, όπως και αυτές που ακούγονται σήμερα κατά του καταπιεστικού ισλαμικού καθεστώτος, ήταν και είναι υποκριτικές, όπως πάντα. Ακόμα περισσότερο αυτές που προέρχονταν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, που διερευνούσαν κάθε πιθανότητα για να επέμβουν στρατιωτικά, όπως και τελικά έκαναν. Οι εξουσίες, τοπικές ή αυτοκρατορικές, εγχώριες ή εξωγενείς, δεν ενδιαφέρονται ποτέ για τους καταπιεσμένους και τους αγώνες τους, μόνο για τα συμφέροντά τους και για το πώς θα εκμεταλλευτούν τις καταστάσεις προς όφελός τους. Το ίδιο ισχύει και για το πολιτικό, οικονομικό, στρατιωτικό θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, παρότι αντιστρατεύεται αυτή τη στιγμή την ιμπεριαλιστική επέμβαση Ισραήλ-ΗΠΑ και εν γένει την αμερικανοσιωνιστική συμμαχία.
ΑΠΕΙΘΑΡΧΕΣ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥΣ
ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΟΥΣ
Εναντίωση στην πολεμική επιχείρηση κατά του Ιράν δεν σημαίνει υπεράσπιση του καθεστώτος. Εναντίωση στον πόλεμο δεν σημαίνει υποστήριξη κάποιας από τις αντιμαχόμενες κρατικές πλευρές. Εναντίωση στον πόλεμο πρέπει να σημαίνει ταυτόχρονα και εναντίωση στην πολεμική προετοιμασία, όπως η εξελισσόμενη αναδιαμόρφωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών σε πολεμικές κοινωνίες (θεσμικά, οικονομικά, ιδεολογικά) και η εκπόνηση εξοπλιστικών προγραμμάτων όπως το ReArm Europe της ΕΕ, του αστρονομικού ποσού των 800 δις ευρώ μέσα στα επόμενα 5 χρόνια. Σε συνδυασμό με τις πρόσφατες δηλώσεις Δένδια και άλλων ευρωπαίων αξιωματούχων για την ανάγκη αλλαγής κουλτούρας των ευρωπαϊκών κοινωνιών, την επιστροφή στο πνεύμα αυτοθυσίας και αποδοχής ότι μπορεί να επιστρέψουν φέρετρα με τη σημαία πάνω.
Στεκόμαστε στο πλευρό όσων πλήττονται από τις πολεμικές επιχειρήσεις και όσων αγωνίζονται ενάντια στον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων. Δεν στοιχιζόμαστε πίσω από το κράτος “μας”, τις συμμαχίες του και το εθνικό του συμφέρον, που δεν είναι άλλο από το συμφέρον των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών. Πάντα απέναντι στις εξουσίες, μεγάλες ή μικρές. Πάντα με τη μεριά των εκμεταλλευόμενων, καταπιεσμένων, αντιστεκόμενων, εξεγερμένων, επαναστατημένων ανθρώπων.
ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΡΑΤΩΝ-ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
barrio negro
πρωτοβουλία αντίστασης, αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης
από Πέραμα, Κερατσίνι, Δραπετσώνα, Νίκαια
media:
ΠΑΝΟ_ΠΟΛΕΜΟΣ_ΙΡΑΝ.jpg
ΕΝΑΝΤΙΑ_ΣΤΟΝ_ΝΕΟ_ΠΟΛΕΜΟ_ΣΤΟ_ΙΡΑΝ_BARRIO_NEGRO_03_2026.pdf