12/03/2026 11:24 πμ.
Παρασκευή 13/3|Προπύλαια 18:30-Αντιπολεμική συγκέντρωση ενάντια στον νέο πόλεμο στο Ιράν
Αντιπολεμική συγκέντρωση ενάντια στον νέο πόλεμο στο Ιράν
Παρασκευή 13/3 | Προπύλαια 18:30
Ενάντια στον νέο πόλεμο στο Ιράν, ενάντια στην ειρήνη που προετοιμάζει τον πόλεμο (εδώ σε μορφή .pdf)
Η από κοινού επίθεση που εξαπέλυσαν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ στο Ιράν στις 28 Φλεβάρη 2026 αποτελεί τη συνέχεια του επονομαζόμενου «πολέμου των 12 ημερών», όταν τον Ιούνιο του 2025 το Ισραήλ επιτέθηκε στο Ιράν με τη συνδρομή των ΗΠΑ. Σε εκείνη τη φάση του πολέμου το σιωνιστικό καθεστώς επιτέθηκε, δημιουργώντας μια κλιμακούμενη συνθήκη και περιορίζοντας οποιοδήποτε σενάριο «ήπιας» διευθέτησης των ανοιχτών ζητημάτων με το ιρανικό κράτος, όπως το πυρηνικό του πρόγραμμα. Ο πόλεμος του Ιουνίου στην πραγματικότητα διαμόρφωσε τους όρους και το πολιτικό περιβάλλον για να προετοιμαστεί και να ξεκινήσει το τωρινό «επεισόδιο», που εμπεριέχει και το μεγαλύτερο μέρος των φιλοδοξιών της αμερικανοϊσραηλινής συμμαχίας. Στο πλαίσιο του δόγματος «προληπτικού πολέμου» που έχει ανακοινώσει στις αρχές του 2025 το ισραηλινό κράτος, επικαλούμενο ένα είδος νομιμοποίησης των στρατιωτικών του επιχειρήσεων στο όνομα εκτιμώμενων (και όχι εκδηλωμένων) κινδύνων και απειλών.
Ο πόλεμος που πυροδότησαν στις 28/2, επιχειρεί να διαμορφώσει μια νέα γεωπολιτική γεωγραφία στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Στην κορυφή των προτεραιοτήτων τους βρίσκεται η ανατροπή του καθεστώτος του Ιράν, έτσι ώστε να εξαλειφθεί συνολικά ο κίνδυνος για το κράτος του Ισραήλ από τα γειτονικά του κράτη. Το προηγούμενο διάστημα το Ιράν αποτέλεσε τον πυλώνα του λεγόμενου “άξονα της αντίστασης” απέναντι στις επιδιώξεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Παράλληλα με αυτή τη στόχευση, προκύπτει και η εδραίωση των συμφερόντων των δύο συμμαχικών κρατών στην ευρύτερη περιοχή μιας και τα υπόλοιπα αραβικά κράτη (με διαφορετικές διαβαθμίσεις), έχουν συνάψει συμφωνίες με το Ισραήλ (έχοντας παράλληλα αγαστή συνεργασία με τις ΗΠΑ) και υποτάσσονται ουσιαστικά, στις επιδιώξεις του.
O εν εξελίξει πόλεμος απέναντι στο Ιράν και σε παράλληλο χρόνο, η πολεμική επέμβαση στο Λίβανο απέναντι στην φιλο-ιρανική οργάνωση Χεσμπολάχ, αποτελεί ίσως τον πιο σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα των επιθετικών ενεργειών του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή τα τελευταία δυόμιση χρόνια. Σε αυτό το χρονικό διάστημα το σιωνιστικό καθεστώς έχει εξαπολύσει πολεμικές επιχειρήσεις αστυνομικού τύπου στο Λίβανο, στο Ιράν, στη Συρία και την Υεμένη, παράλληλα με τη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Όχθη, όπου το Ισραήλ έχει καταλάβει το 52% και το 83% των δύο περιοχών αντίστοιχα. Την ίδια στιγμή με την επέμβαση στο Λίβανο και με πρόσχημα τη δημιουργία αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης στο νότιο μέρος της λιβανέζικης επικράτειας, στην πραγματικότητα το Ισραήλ επεκτείνει τα σύνορά του προς το βορρά. Αντίστοιχη κατάληψη έκτασης έχει πραγματοποιήσει λίγους μήνες νωρίτερα στη νότια Συρία.
Si vis pacem, para bellum. Αν θέλετε ειρήνη, προετοιμαστείτε για πόλεμο.
Η νέα αυτή πολεμική επιχείρηση απέναντι στο Ιράν, αποτελεί ένα κομβικό στιγμιότυπο, όπου φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχει εγκαταλειφθεί οριστικά η οποιαδήποτε ρητόρικη επίκλησης του Διεθνούς Δικαίου και κυριαρχείη προσταγή της ισχύος. Το ισραηλινό κράτος από την αρχή ισχυρίστηκε ότι θέλει να εξαλείψει τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει το Ιράν, ενώ οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν γρήγορα τη ρητορική «του κινδύνου από τα ιρανικά πυρηνικά» (τα οποία υποτίθεται ότι είχαν εξαλείψει από την καλοκαιρινή σύρραξη όπως πανηγύριζαν τότε) και ξεκίνησαν να μιλούν εκ νέου, την παλιά γνωστή γλώσσα της «αντι»-τρομοκρατίας και της ασφάλειας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι και από τις δύο αυτές πλευρές το Ιράν, αναφέρεται συστηματικά ως «κράτος-ταραξίας», που εξάγει τρομοκρατία στη Μέση Ανατολή αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.
Μέσα σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον η επέμβαση στο Ιράν επιδιώκει να αναδιατάξει την πρόσβαση στα πλούσια ενεργειακά κοιτάσματα της περιοχής και να επαναφέρει τη συνθήκη όπου οι ΗΠΑ, μέσα από το πραξικόπημα του προηγούμενου καθεστώτος του Σάχη το 1953, έλεγχαν ουσιαστικά τα ιρανικά πετρελαϊκά αποθέματα, πριν την καθολική αλλαγή σε αυτόν τον τομέα, που επέφερε η ιρανική επανάσταση του 1979 και η εγκαθίδρυση στη συνέχεια του θεοκρατικού σιιτικού καθεστώτος. Με αυτόν τον τρόπο και με μια πιο μακροσκοπική διεθνή στόχευση, οι ΗΠΑ επιδιώκουν να προκαλέσουν εμπορικό και οικονομικό πλήγμα στο κινεζικό κράτος που εφοδιαζόταν με το 1/3 του ιρανικού πετρελαίου, όπως αντίστοιχα εφοδιαζόταν με το 80% του πετρελαίου της Βενεζουέλας πριν την επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών και την αστυνομικού τύπου επιχείρηση σύλληψης του προέδρου της Μαδούρο. Με αυτόν τον τρόπο οι ΗΠΑ προσπαθούν να αποκτήσουν πλεονέκτημα απέναντι στο κινεζικό κράτος, το οποίο αναγνωρίζουν ως τον κύριο πλανητικό ανταγωνιστή τους.
Παράλληλα όμως επιχειρείται να εξυπηρετηθούν και στόχοι στο διεθνές πολιτικό επίπεδο. Η ανατροπή του καθεστώτος στο Ιράν θα αποτελεί ένα ακόμα παράδειγμα των εκπεφρασμένων, στο υψηλότερο επίπεδο των ΗΠΑ (από τον υπουργό εξωτερικών Ρούμπιο στο πρόσφατο συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ, μέχρι τα συνεχή διαγγέλματα του Τραμπ), στόχων, που θα σηματοδοτούν την απόλυτη υποταγή στις νατοϊκές προσταγές υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Στο ίδιο επίπεδο σημασιοδότησης βρίσκεται και η ιδεολογική επιβολή επί των αντιπάλων σε όσα πρεσβεύει το δυτικό μπλοκ κυριαρχίας, η υπεροχή του λευκού δυτικού ανθρωπότυπου και η ισχυροποίηση και «εξαγωγή» του δυτικού πολιτισμικού και πολιτειακού μοντέλου.
Η νέα αυτή φάση του πολέμου στο Ιράν έρχεται να «διαδεχθεί» την πρόσφατη εξέγερση μεγάλου μέρους του ιρανικού πληθυσμού απέναντι στο τοπικό θεοκρατικό καθεστώς. Μια εξέγερση που πυροδοτήθηκε αρχικά εξαιτίας των ιδιαίτερα δυσμενών οικονομικών συνθηκών, που είχε προκαλέσει η επιβολή εξωτερικών οικονομικών κυρώσεων και ήρθε σε συνέχεια προηγούμενων διευρυμένων αγώνων και εξεγέρσεων των προηγούμενων ετών. Οι κυρώσεις είναι ένα πολιτικό εργαλείο πολεμικού τύπου, το οποίο δεν πλήττει απλά ένα κράτος και την εθνική του οικονομία ως νούμερα αλλά έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ίδια την κοινωνική βάση, προκαλώντας εξαθλίωση του πληθυσμού και στοχεύει μέχρι και στην ανατροπή καθεστώτων. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο λειτούργησαν οι κυρώσεις στη Βενεζουέλα και επιχειρείται να λειτουργήσουν και στην Κούβα. Η εξέγερση στο Ιράν, γρήγορα απέκτησε ευρύτερα χαρακτηριστικά, αντικαθεστωτικό περιεχόμενο και η κύρια θέση που εκφράστηκε από το μεγαλύτερο μέρος των εξεγερμένων ήταν τόσο απέναντι στο καταπιεστικό καθεστώς όσο και απέναντι στους αμερικανοσιωνιστές «απελευθερωτές». Την εξέγερση αυτή το ιρανικό κράτος την κατέστειλε με μια πρωτοφανή σφαγή και χιλιάδες νεκρούς. Είναι σαφές ότι οι φωνές υπεράσπισης των εξεγερμένων από τη δύση (και τις ΗΠΑ συγκεκριμένα) μόνο προσχηματικές είναι και ο λόγος τους περί «ελευθερίας» είναι κενό γράμμα. Οι εξουσίες (εγχώριες και διεθνείς) δεν ενδιαφέρονται για τους πληθυσμούς και τις διεκδικήσεις τους, αλλά μόνο για να εκμεταλλευτούν τις καταστάσεις προς όφελός τους. Η ιστορία παρέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράν, από τη δεκαετία του ’50 μέχρι σήμερα, φέρει αποκλειστικά τέτοιο χαρακτήρα.
Προεκτείνοντας την παραπάνω σκέψη, πρέπει να είναι απολύτως ξεκάθαρο ότι το ιρανικό καθεστώς δεν έχει καμία σχέση με την ελευθερία των ανθρώπων, ακόμα και αν αντιστρατεύεται τα δυτικά συμφέροντα και εχθρεύεται τους επιτιθέμενους. Ακόμα και αν επιχειρείται μια ιμπεριαλιστική επέμβαση από τη συμμαχία Ισραήλ/ΗΠΑ, η εναντίωση σε αυτή δεν έχει κανένα απελευθερωτικό περιεχόμενο, αν περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από μια αντι-ιμπεριαλιστική οπτική. Η εναντίωση απέναντι στον πόλεμο και τη στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν δεν σημαίνει υπεράσπιση του υπάρχοντος καθεστώτος, αλλά συνολική εναντίωση απέναντι στα κράτη και τις συμμαχίες τους με ορίζοντα την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση.
Ο πόλεμος είναι παντού, ο εχθρός μας είναι εδώ
Μέσα σε όλη αυτή τη συνθήκη το ελληνικό κράτος δεν παραμένει αδρανές, ούτε «ουδέτερο» όπως ισχυρίζεται. Συμμετέχει ενεργά και σε αυτόν τον πόλεμο, στην κατεύθυνση της ισχυροποίησης της θέσης του και της εξυπηρέτησης των δικών του συμφερόντων. Το ελληνικό κράτος συμμετέχει απροσχημάτιστα, παρέχοντας τις νατοϊκές βάσεις που είναι διεσπαρμένες σε όλο τον ελλαδικό χώρο, διανέμει όπλα και στρατιωτικούς εξοπλισμούς και κινητοποιεί τα στρατεύματά του εκτός των συνόρων του (ναι, εξωτερικό είναι η Κύπρος όσο και αν διατείνεται το αντίθετο ο ελληνικός εθνικισμός). Ταυτόχρονα επιχειρεί να δημιουργήσει τετελεσμένα στο πλαίσιο του λεγόμενου «ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού», τοποθετώντας συστοιχίες πυραύλων τύπου Πάτριοτ στην Κάρπαθο, όταν το τουρκικό κράτος στη βάση της δικής του εθνικιστικής πολιτικής και των δικών του επιδιώξεων, αξιώνει αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. Στο εσωτερικό, είναι διαρκής η προσπάθεια του ελληνικού κράτους να τονώσει τον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό και την πατριαρχία, στην κατεύθυνση της διαρκούς υποταγής του πληθυσμού. Ακριβώς σε μια τέτοια κατεύθυνση (πέρα από τη συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ σε κεντρικό επίπεδο) εντοπίζεται η διαρκής εξύμνηση στο δημόσιο λόγο από αξιωματούχους, καραβανάδες, στρατιωτικούς αναλυτές και δημοσιογράφους, του “κράτους του Ισραήλ και του λαού του”, που πολεμά διαρκώς για δεκαετίες και αποτελεί ένα εξαγώγιμό υπόδειγμα μιας διαρκούς πολεμικής εγρήγορσης και αντιμετώπισης μιας μόνιμης κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Εμείς από την πλευρά μας θα συνεχίσουμε να προτάσσουμε για πάντα να είμαστε εθνικοί προδότες απέναντι στο ελληνικό κράτος και τους εθνικούς στρατούς.
Ούτε με τους πλανητόμπατσους ούτε με τις τοπικές δεσποτείες. Ούτε με τους αμερικανοισραηλινούς, ούτε με τους μουλάδες. Πάντα απέναντι στα κράτη και στα αφεντικά. Πάντα στο πλευρό των καταπιεσμένων, των αντιστεκόμενων, των εξεγερμένων και των αγωνιζόμενων ανθρώπων. Δεν στοιχιζόμαστε πίσω από το κράτος και τα εθνικά του συμφέροντα. Δεν προσκυνάμε τον μιλιταρισμό και τα ιδεώδη του. Να εναντιωθούμε τόσο απέναντι στον πόλεμο, όσο και απέναντι στη γενική συνθήκη της πολεμικής προετοιμασίας του ελληνικού (και όχι μόνο) κράτους αλλά και στη ζοφερή πραγματικότητα της «ειρήνης» του καπιταλισμού.
Να αποτελέσουμε τον εσωτερικό εχθρό.
Αλληλεγγύη σε όσους/όσες/όσα πλήττονται από τις πολεμικές επιχειρήσεις και σε όσους/όσες/όσα εναντιώνονται στον πόλεμο.
Ούτε εθνικός, ούτε θρησκευτικός, ο δικός μας πόλεμος είναι κοινωνικός/ταξικός.
Λιποτάκτ(ρι)ες στους πολέμους τους, σαμποτέρ στην ειρήνη τους.
συνέλευση αναρχικών ενάντια στα αυτονόητα του κόσμου της εξουσίας
αυτονόητα: πόλεμος και ειρήνη των κυρίαρχων
blog: againstobvious.espivblogs.net | email: against_obvious@espiv.net
media:
antipolemiko_iran_kalesma.pdf