23/08/2026 11:07 πμ.
Κυκλοφορεί από χέρι σε χέρι, τριγυρνάει σε στέκια και καταλήψεις και διακινείται με ελεύθερη συνεισφορά, επιχειρώντας να δραπετεύσει από τον κόσμο του εμπορεύματος, για την ενίσχυση του Ταμείου αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστ(ρι)ών.
Η θνητότητα τρέχει τον μαραθώνιό της σε εχθρικό έδαφος. Κι ο μαραθώνιος δεν προεξοφλεί τη μακροημέρευση ούτε και το ταξίδι: στα πρώτα βήματα τερματίζονται οι περισσότεροι. Κάποιοι κουτσαίνουνε ή σέρνονται λιγάκι παρακάτω, όμως εκεί ευάλωτους θα τους αποτελειώσει ο επόμενός τους. Εκ πρώτης όψεως φαντάζει το κυνηγητό μια σκυταλοδρομία. Αλλά μέσα στη χούφτα υπάρχει θάνατος κι αντί κανείς να δώσει τη σειρά δίνει το τέλος. Η σκυτάλη δεν είναι παρά λεπίδα που σπάει πάνω στα κόκκαλα συχνά ή αποσπάται σε μια μάχη που δίνει εδώ κι εκεί το σώμα με το σώμα. Όποιος την αποκτήσει θα συνεχίσει την αποκτήνωση κόβοντας δρόμο κι άνθρωπο μέχρι να φτάσει κάποτε σ’ αυτό που λένε «ανθρωπιά». Μα στο προαύλιο της ανθρωπιάς είναι που διεξάγεται το κυνηγητό, ανάμεσα σε rental cars, tiktokers και μνημεία.
Είναι όμως «αποκτήνωση» να βγεις απ’ το κελί σου; Η πόρτα σπάει από μέσα και ξαπλώνει. Πέφτει και καταπλακώνει τον φρουρό που ήτανε πίσω της εξασφαλίζοντας το κάθε μέρα κλείδωμά της. Το κελί είναι ωστόσο αχανές, έτσι που είναι δυσδιάκριτο το μέσα από το έξω. Κι ίσως κάποτε οι πόρτες να ξηλώνονται μόνο και μόνο για να στηθούν αλλού κι άλλους να κλείσουν πίσω τους. Πρέπει να βρούμε αυτούς που κατασκευάζουνε τις πόρτες. Μάλλον όχι, πρέπει να βρούμε εκείνους που τις παραγγέλνουν. Πρώτα ας βρούμε τους υπόλοιπους: «Πόσο απέχουμε απ’ την κοινότητα;».
για επικοινωνία: oreste.forestiero@espiv.net
media:
ΚΥΝΗΓΗΜΕΝΟΙ_ιν.pdf