Η επικράτηση του AfD στη Σαξονία-Ανχαλτ σχολιάζεται εκτενώς, ειδικά από τις δυνάμεις που υπερασπίζονται το σύστημα και δηλώνουν «ανήσυχες» για την άνοδο της Ακροδεξιάς. Η κριτική τους όμως δεν εστιάζει στην ουσία. Στην Ευρώπη άλλωστε έχουν χρεοκοπήσει οι μύθοι ότι τάχα ένα μέτωπο «δημοκρατικών» δυνάμεων μπορεί να βάλει φραγμό στην Ακροδεξιά. Χρεοκοπεί εδώ και 3 δεκαετίες στη Γαλλία. Στη Γερμανία το «μέτωπο» χριστιανοδημοκρατών και σοσιαλδημοκρατών συγκυβερνά και φυσικά κανένα φραγμό δεν έβαλε στην Ακροδεξιά. Αντίθετα, φουσκώνει τα πανιά της εφαρμόζοντας τη στρατηγική της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, πρωτοστατώντας στην επίθεση στα εργατικά λαϊκά δικαιώματα, αναγορεύοντας μάλιστα τις δυνάμεις της Ακροδεξιάς ώς και «αντισυστημικές»!
Ολα αυτά εξελίσσονται σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας και ενώ τα αστικά κόμματα στην Ευρώπη απαιτούν υποταγή στη δημοσιονομική πειθαρχία προετοιμάζοντας τους λαούς για τις «μετρημένες μέρες ευημερίας», εκθέτοντας και τους εγχώριους εκτός τόπου και χρόνου υποστηρικτές τού «να γίνουμε Ευρώπη». Την ίδια ώρα μπουκώνουν με δισεκατομμύρια τους επιχειρηματικούς ομίλους, ενώ πυκνώνουν τα σύννεφα μιας νέας καπιταλιστικής κρίσης. Σε αυτές τις συνθήκες η Ε.Ε. και κάθε αστική τάξη δεν θα μπορούσε να βρει πιο βολική ρεζέρβα αστικής διαχείρισης και πιο βολικό μπαμπούλα από την Ακροδεξιά.
Παράγοντας που ευνοεί την ενίσχυσή της και τον εγκλωβισμό εργατικών λαϊκών δυνάμεων στη Γερμανία, τη Γαλλία κ.α. αποτελεί επίσης η απουσία ενός ισχυρού ταξικά προσανατολισμένου εργατικού κινήματος, ενός ισχυρού κομμουνιστικού κόμματος που παλεύει για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Είναι αποκαλυπτικό ότι ιδιαίτερα σε περιοχές της πρώην Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας (ΓΛΔ), που ο λαός έχει δεχτεί σαρωτικές ανατροπές από την αντεπανάσταση πριν από 35 χρόνια, το ακροδεξιό AfD επιδίδεται σε ένα χυδαίο «εμπόριο νοσταλγίας», προκειμένου να ενσωματωθούν τμήματα του λαού σε αντιδραστικούς σχεδιασμούς.
Παράλληλα από Ε.Ε. και αστικές κυβερνήσεις προωθείται η ανιστόρητη θεωρία των «δύο άκρων», που ξεπλένει αντιδραστικές φασιστικές δυνάμεις που όλοι τους μεθοδευμένα αξιοποιούν και πριμοδοτούν για τους γεωπολιτικούς και οικονομικούς σχεδιασμούς τους.
Η Ακροδεξιά προσκυνά τον ίδιο «θεό», τα συμφέροντα της αστικής τάξης στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος». Είναι τόσο αντισυστημικές οι δυνάμεις του ακροδεξιού λαϊκισμού, που το προεκλογικό «έξω από την Ε.Ε.» σύντομα γίνεται «έξοδος από το ευρώ» και μετά ακόμα μία Μελόνι, η οποία τώρα διαφημίζεται ως «πρότυπο κυβερνητικής σταθερότητας». Θυμίζουμε ότι η Μελόνι, όπως και το AFD, παρουσιαζόταν ως «αντισυστημικός κίνδυνος για την Ε.Ε.».
Και στην Ελλάδα αποδείχτηκε πόσο «πέτσινα» ήταν τα «μέτωπά» τους «ενάντια στην Ακροδεξιά και τον φασισμό». Για χάρη των μνημονίων το ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ. βρέθηκαν στην ίδια κυβέρνηση με το ΛΑΟΣ, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβέρνησαν με τους ΑΝ.ΕΛΛ. στο όνομα της σταθερότητας του συστήματος. Σήμερα η αποφυλάκιση του ναζί εγκληματία Κασιδιάρη συνιστά προσβολή απέναντι στα θύματα της Χρυσής Αυγής και τις οικογένειές τους, απέναντι στον λαό που απαίτησε την καταδίκη της ναζιστικής εγκληματικής Χρυσής Αυγής. Το ρατσιστικό δηλητήριο είναι απαραίτητο, ιδιαίτερα σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας και εμπλοκής, για να στήνονται κάλπικα διλήμματα, για να εγκλωβίζεται ο λαός κάτω από ξένες σημαίες, κάτω από τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης.
Η ροή όμως των εξελίξεων αποδεικνύει ότι μοναδικό πραγματικό στήριγμα του λαού για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος των πολέμων και των κερδών συνιστά το εργατικό-λαϊκό κίνημα με την οργανωμένη πάλη του και με ένα ισχυρό ΚΚΕ. Ενα τέτοιο κίνημα με γραμμή ανατροπής μπορεί να στείλει τα ναζιστικά θρασίμια και δυνάμεις του ακροδεξιού λαϊκισμού στους υπονόμους της Ιστορίας.
*Ο Κώστας Παπαδάκης είναι μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ & ευρωβουλευτής του κόμματος
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr