Ανάκληση

Στα Κουφονήσια, λέει, εμφανίστηκε μια καντίνα που επέπλεε. Μια μαούνα μεταμφιεσμένη σε μπαρ, έτοιμη να σερβίρει ποτό ώς το κύμα, μήπως και ο τουρίστας κουραστεί περπατώντας είκοσι μέτρα μέχρι την ακτή. Τη φαντάζομαι να μπαίνει αργά στον όρμο, με τα φώτα της αναμμένα, σαν έπιπλο σαλονιού που το ξέβρασε κάποιο πλούσιο σπίτι. Στην ακτή, ένας παππούς θα πρέπει να σήκωσε το κεφάλι από το τάβλι και να αναρωτήθηκε πότε ακριβώς η θάλασσα απέκτησε υπηρεσία δωματίου… Η καντίνα απομακρύνθηκε. Η ιστορία έκλεισε υπηρεσιακά. Αλλά η μαούνα άφησε πίσω της αγκυροβολημένη στον νου μας την εικόνα της. Οπως όλα όσα μας ντροπιάζουν λίγο και ταυτόχρονα μας μοιάζουν πολύ.
Θυμήθηκα, με αφορμή αυτό, το συμβάν στη Ρόδο πριν από μερικά χρόνια. Ενας σερβιτόρος περπατούσε με το νερό ώς τον λαιμό κρατώντας τον δίσκο ψηλά. Ο πελάτης φωτογράφιζε τη στιγμή και πρόσεχε να μη βραχεί το κινητό του. Το παιδί πρόσεχε να μη χαθεί η ισορροπία του. Η αξιοπρέπεια, κάπου ανάμεσά τους, βούλιαζε μαζί με το χαρτάκι του λογαριασμού.
Κι ύστερα η Μήλος. Η Μήλος, που μοιάζει λες και η γη δοκίμασε εκεί τα χρώματά της πριν αποφασίσει τι θα φορέσει στον υπόλοιπο κόσμο. Στο λευκό πέτρωμα του Σαρακήνικου, που το φεγγάρι θα μπορούσε να το περάσει για συγγενή του, κάποιοι εμπνεύστηκαν να χτίσουν δωμάτια και βίλες με πισίνες. Το έδαφος έκανε χώρο για να περάσουν τα οχήματα. Οι πρώτες πληγές χαράχτηκαν πάνω στην πέτρα. Η άδεια ανακλήθηκε έπειτα από αντιδράσεις. Μόνο που η γη δεν ξέρει τι σημαίνει «ανάκληση». Σαν τους ανθρώπους που τους ζητούν συγγνώμη ετεροχρονισμένα, δεν μπορεί να επουλώσει τα σημάδια της σε μια στιγμή, επειδή ένα έγγραφο ακύρωσε κάποιο άλλο έγγραφο. Λίγο παραπέρα, στον Μύτακα, η συζήτηση έφτασε μέχρι το ΣτΕ. Τα σχέδια μιλούσαν για υπόσκαφα κτίσματα και 130 πισίνες, ώστε να βεβαιωθεί ο επισκέπτης ότι θα έχει την ιδιωτική του θάλασσα, ακόμη κι όταν η δημόσια απλώνεται μπροστά του.
Κάτι παράξενο συμβαίνει όταν φτιάχνεις πισίνα μπροστά στο Αιγαίο. Είναι λες και κάθεσαι απέναντι από έναν άνθρωπο που αγαπάς αλλά προτιμάς να τον κοιτάζεις σε φωτογραφία. Κάποτε, πηγαίναμε στις Κυκλάδες για όσα τους λείπανε και μας θύμιζαν εμάς. Για τους δρόμους χωρίς φώτα, για το δωμάτιο με τον ανεμιστήρα που έτριζε, για το νερό που είχε ζεσταθεί στο μπουκάλι, για τα αργοπορημένα πλοία. Γυρίζαμε από την παραλία με τα πόδια, καμένοι από τον ήλιο αλλά παράξενα ευτυχισμένοι. Τώρα, περιμένουμε από τον τόπο να μας παραδοθεί πλήρως εξοπλισμένος. Να μας φιλοξενήσει χωρίς να μας θυμίσει πως υπήρχε πριν από εμάς. Να μη μας αφήσει να διψάσουμε. Να κοιμηθούμε μέσα στο τοπίο χωρίς να μας ενοχλήσει η παρουσία του.
Η πλωτή καντίνα απομακρύνθηκε από τα Κουφονήσια. Οι μπουλντόζες στη Μήλο μπορεί να σταματήσουν για λίγο. Ομως, η όρεξη που τις έφερε παραμένει. Ταξιδεύει από νησί σε νησί και ψιθυρίζει πως η ομορφιά που δεν αποδίδει χρήματα είναι χαμένη ευκαιρία. Ομως, οι τόποι αυτοί υπήρχαν πριν από εμάς και θα υπάρχουν και μετά από εμάς. Η πραγματικά, λοιπόν, χαμένη ευκαιρία είναι να γίνουμε εμείς όπως οι τόποι που θέλουμε να αλλάξουμε και όχι να προσπαθούμε να τους κάνουμε να μας μοιάσουν.
● Πολιτική επιστήμονας – τραγουδοποιός

Διαβάστε περισσότερα