Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σήμερα μπροστά σε ένα παράδοξο. Διαθέτει περισσότερους αναπτυξιακούς πόρους από ποτέ, αλλά εξακολουθεί να αναζητά ένα νέο παραγωγικό μοντέλο. Το Ταμείο Ανάκαμψης, το νέο ΕΣΠΑ και το Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης κινητοποιούν πόρους που υπερβαίνουν τα 85 δισ. ευρώ, όμως η εικόνα της περιφέρειας δεν αλλάζει με τον ρυθμό που χρειάζεται. Οι περιφερειακές ανισότητες επιμένουν, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις δυσκολεύονται να αναπτυχθούν, οι νέοι εγκαταλείπουν τον τόπο τους και η οικονομική δραστηριότητα συγκεντρώνεται ολοένα και περισσότερο στα μεγάλα αστικά κέντρα.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο πόσα χρήματα διαθέτουμε. Είναι ποιος αποφασίζει πού θα κατευθυνθούν και με ποια κριτήρια.
Η Ελλάδα εξακολουθεί να λειτουργεί με ένα από τα πιο συγκεντρωτικά μοντέλα διοίκησης στην Ευρώπη. Ενώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση η Αυτοδιοίκηση διαχειρίζεται κατά μέσο όρο περίπου το 34% των δημόσιων δαπανών, στη χώρα μας διαχειρίζεται μόλις το 6,5%.
Η διαφορά αυτή δεν είναι μια τεχνική λεπτομέρεια. Είναι η εξήγηση γιατί οι περισσότερες αναπτυξιακές αποφάσεις λαμβάνονται μακριά από τις τοπικές κοινωνίες, χωρίς γνώση των πραγματικών αναγκών τους. Έτσι, οι Δήμοι μετατρέπονται σε διαχειριστές της καθημερινότητας και όχι σε πρωταγωνιστές της ανάπτυξης.
Γι’ αυτό η συζήτηση για την Αυτοδιοίκηση δεν είναι διοικητική. Είναι βαθιά οικονομική.
Το Σχέδιο «Αριστοτέλης» της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης αντιμετωπίζει την αποκέντρωση ως αναπτυξιακή μεταρρύθμιση. Δεν προτείνει νέους φόρους ούτε νέα δημοσιονομικά βάρη. Προτείνει να αλλάξει η διαδρομή των ήδη διαθέσιμων πόρων. Το 100% του Τέλους Ανθεκτικότητας, δηλαδή περίπου 582 εκατ. ευρώ ετησίως, να αποδίδεται στους Δήμους που σηκώνουν το βάρος του τουρισμού. Το Πράσινο Ταμείο να αποδίδει μεγαλύτερο μέρος των αποθεματικών του στις τοπικές κοινωνίες. Το 40% του νέου ΕΣΠΑ να κατευθύνεται θεσμικά στην Αυτοδιοίκηση, με τουλάχιστον 6 δισ. ευρώ αποκλειστικά για δημοτικά έργα. Και ένας νέος «Φιλόδημος», ύψους 3,5 δισ. ευρώ ανά αυτοδιοικητική θητεία, να εξασφαλίζει σταθερές επενδύσεις στις τοπικές υποδομές.
Το κρίσιμο, όμως, δεν είναι μόνο το ύψος των πόρων. Είναι ότι οι Δήμοι παύουν να εξαρτώνται από τις διαδρομές των υπουργείων και αποκτούν προβλεψιμότητα. Μπορούν να σχεδιάσουν έργα, να στηρίξουν την τοπική επιχειρηματικότητα, να επενδύσουν σε ενεργειακές κοινότητες, να αξιοποιήσουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα κάθε περιοχής και να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ώστε οι νέοι να μείνουν και να δημιουργήσουν στον τόπο τους.
Δεν υπάρχει παραγωγική ανασυγκρότηση χωρίς ισχυρή περιφέρεια. Και δεν υπάρχει ισχυρή περιφέρεια χωρίς οικονομικά ισχυρούς Δήμους. Αν θέλουμε μια οικονομία πιο ανθεκτική, πιο ανταγωνιστική και πιο δίκαιη, οφείλουμε να ξεκινήσουμε από εκεί όπου γεννιέται η πραγματική ανάπτυξη: στις τοπικές κοινωνίες. Γιατί η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς περισσότερους πόρους. Χρειάζεται να εμπιστευτεί εκείνους που μπορούν να τους μετατρέψουν σε παραγωγή, επενδύσεις και ευημερία. Αυτή είναι η ουσία της αναπτυξιακής πρότασης της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr