27/07/2026 6:32 μμ.
Τις πρωινές ώρες της Παρασκευής 17/7 συνεργείο της ΔΕΗ διέκοψε την ηλεκτροδότηση της κατάληψης Acta et Verba επί της οδού Κουρεμένου 5 στα Γιάννενα. Αυτή η κίνηση αποτελεί μια προσπάθεια πίεσης και υπονόμευσης ενός χώρου που καλύπτει πραγματικές κοινωνικές και στεγαστικές ανάγκες. Ενός χώρου, που μέσα από την πολιτική δράση, έχει κάνει σαφές σε ποιο στρατόπεδο ανήκει. Σε εκείνο της κοινωνικής και ταξικής αντίστασης. Η στέρηση ενός βασικού κοινωνικού αγαθού, όπως το ηλεκτρικό ρεύμα, δεν είναι μια ουδέτερη διοικητική πράξη, αλλά μια συνήθης πολιτική επιθετική επιλογή που στοχεύει στην αποδυνάμωση και την απομόνωση των αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων.
Ανακοίνωση της Κατάληψης ACTA ET VERBA/ΚΟΥΡΕΜΕΝΟΥ 5, για την προσπάθεια διακοπής ρεύματος, από πλευράς του κρατικού μηχανισμού
Τις πρωινές ώρες της Παρασκευής 17/7 συνεργείο της ΔΕΗ διέκοψε την ηλεκτροδότηση της κατάληψης Acta et Verba επί της οδού Κουρεμένου 5 στα Γιάννενα. Αυτή η κίνηση αποτελεί μια προσπάθεια πίεσης και υπονόμευσης ενός χώρου που καλύπτει πραγματικές κοινωνικές και στεγαστικές ανάγκες. Ενός χώρου, που μέσα από την πολιτική δράση, έχει κάνει σαφές σε ποιο στρατόπεδο ανήκει. Σε εκείνο της κοινωνικής και ταξικής αντίστασης. Η στέρηση ενός βασικού κοινωνικού αγαθού, όπως το ηλεκτρικό ρεύμα, δεν είναι μια ουδέτερη διοικητική πράξη, αλλά μια συνήθης πολιτική επιθετική επιλογή που στοχεύει στην αποδυνάμωση και την απομόνωση των αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων.
Η επίθεση στις καταλήψεις αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης επίθεσης απέναντι στις κοινωνικές αντιστάσεις. Σε μια περίοδο έντασης της εκμετάλλευσης και της επισφάλειας, Κράτος και Κεφάλαιο στοχεύουν κάθε μορφή συλλογικής οργάνωσης που αμφισβητεί την κυρίαρχη πραγματικότητα και διεκδικεί χώρο για τις ανάγκες των από τα κάτω.
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…
Η δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού-Καραμπαμπά, στο Άργος, από αστυνομικά πυρά δεν αποτελεί μια παρέκκλιση του συστήματος, αλλά μια στιγμή που αποκαλύπτει, με τον πιο ωμό τρόπο, τη φύση της κρατικής εξουσίας. Το κράτος διεκδικεί το μονοπώλιο της βίας και, όταν οι κατασταλτικοί του μηχανισμοί αφαιρούν μια ανθρώπινη ζωή, η επίκληση του «μεμονωμένου περιστατικού» λειτουργεί ως μηχανισμός αποπολιτικοποίησης και αποποίησης ευθυνών. Η αστυνομία δεν αποτελεί ουδέτερο θεσμό, αλλά βασικό πυλώνα της επιβολής μιας κοινωνικής τάξης που αναπαράγει την εκμετάλλευση, τις ανισότητες και την πειθάρχηση. Όταν μια νέα ζωή χάνεται στα χέρια της κρατικής βίας, δεν χάνονται μόνο όνειρα και προοπτικές. Αποκαλύπτεται και το πραγματικό κόστος ενός κράτους που αξιώνει υπακοή, ενώ παρουσιάζεται ως υπεράνω κάθε λογοδοσίας.
Οι πρόσφατες εξελίξεις γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με τις έρευνες για παρατυπίες στη διαχείριση ευρωπαϊκών αγροτικών επιδοτήσεων και τις πολιτικές αντιπαραθέσεις που ακολούθησαν, έρχονται να προστεθούν σε μια μακρά αλυσίδα γεγονότων που έχουν κλονίσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας στους θεσμούς. Σε συνδυασμό με την υπόθεση των Τεμπών, διαμορφώνετα η αίσθηση ότι πρόκειται για διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας παθογένειας: θεσμοί που, αντί να λειτουργούν με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, εμφανίζονται -τουλάχιστον- ευάλωτοι σε πελατειακές πρακτικές.
Στο διεθνές επίπεδο, η ίδια λογική εκφράζεται μέσα από τις κρατικές στρατηγικές, τις στρατιωτικές συνεργασίες και τις γεωπολιτικές επιλογές που συνδέονται άμεσα με πολέμους και καταστροφές στη Μέση Ανατολή. Πίσω από τη γλώσσα των συμφερόντων και της ασφάλειας βρίσκονται πραγματικές ανθρώπινες ζωές, κοινωνίες που καταστρέφονται και πληθυσμοί που πληρώνουν το κόστος αποφάσεων στις οποίες δεν είχαν ποτέ συμμετοχή.
Η ίδια αντίφαση εμφανίζεται και στον κόσμο της εργασίας. Τα εργατικά ατυχήματα και οι θάνατοι στους χώρους δουλειάς δεν αποτελούν απλές ατυχίες, αλλά συνέπειες ενός παραγωγικού μοντέλου όπου η ανθρώπινη ασφάλεια συχνά υποχωρεί μπροστά στις απαιτήσεις της κερδοφορίας. Εντωμεταξύ, η στεγαστική κρίση δεν αποτελεί μια φυσική εξέλιξη της αγοράς, αλλά αποτέλεσμα μιας διαδικασίας όπου η κατοικία μετατρέπεται σε πεδίο επένδυσης και κερδοφορίας. Την ίδια στιγμή που κεφάλαια συσσωρεύονται μέσα από την ακίνητη περιουσία, τα βραχυχρόνια μισθώματα και την αύξηση των ενοικίων, όλο και περισσότερα κομμάτια της εργατικής τάξης οδηγούνται στην επισφάλεια, τον αποκλεισμό και τον εκτοπισμό. Η επίθεση σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους αποτελεί κομμάτι μιας ευρύτερης σύγκρουσης γύρω από το ποιος έχει δικαίωμα να κατοικεί και να διαμορφώνει μια πόλη.
Η επέκταση της λογικής της αγοράς σε κάθε πτυχή της ζωής αποκαλύπτει και μια βαθύτερη αντίφαση. Ενώ η κοινωνία παράγει τεράστιο πλούτο, η πρόσβαση στα στοιχειώδη αγαθά γίνεται ολοένα δυσκολότερη για αυτούς που τον παράγουν. Τα σπίτια, η ενέργεια και οι βασικές ανάγκες μετατρέπονται σε πεδία κερδοφορίας για εταιρείες, επενδυτικά κεφάλαια και οικονομικούς μηχανισμούς, ενώ το κόστος αυτής της διαδικασίας μεταφέρεται στην καθημερινότητα των εργαζομένων.
Η πραγματικότητα που γεννά την αμφισβήτηση δεν είναι δύσκολο να εντοπιστεί. Βρίσκεται στην καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων που βιώνουν την υποβάθμιση των όρων ζωής τους.
ΑΝΤΙΑΝΑΡΧΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ: ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΚΡΑΥΓΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΙΝΕΙ ΤΗ ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΗ ΣΙΩΠΗ
Θα ήμασταν αφελείς αν αποκόπταμε την κίνηση να μας κόψουν το ρεύμα, από την πρόσφατα υπεραναπτυγμένη κατασταλτική επίθεση σπίλωσης του αναρχικού κινήματος. Κρίνουμε πως εντάσσεται σε ένα συνολικό σχεδιασμό όξυνσης, εναντίον όποιας μορφής ανυπακοής, εκδηλώνεται διαχρονικά απέναντι στο Κράτος.
Στις 10/7 πραγματοποιήθηκε κατασταλτική επιχείρηση με εισβολές σε σπίτια και συλλήψεις αναρχικών συντρόφων/ισσών σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Χανιά. Η επιχείρηση αφορά τις υποθέσεις των επιθέσεων με εκρηκτικό μηχανισμό στη Θεσσαλονίκη (1/7/2026) και του εμπρησμού της Marfin στην Αθήνα (5/5/2010). Μέχρι στιγμής έχουν προφυλακιστεί πέντε άτομα, ενώ αναμένεται και η έκδοση μίας ακόμη συλληφθείσας από την Αγγλία.
Η κρατική αντιαναρχική εκστρατεία δεν είναι μια μάχη απέναντι σε μερικούς «παραβάτες», όπως προσπαθεί να παρουσιάσει η κυρίαρχη αφήγηση. Είναι μια διαρκής επιχείρηση πειθάρχησης απέναντι σε κάθε κοινωνική δύναμη που αρνείται να αποδεχτεί την αδικία ως κανονικότητα. Είναι η προσπάθεια του καπιταλισμού που γνωρίζει ότι η αμφισβήτηση γεννιέται εκεί όπου υπάρχει εκμετάλλευση, καταπίεση και αποκλεισμός.
Σε περιόδους όπου οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς αποδυναμώνεται, η εξουσία δεν επιλέγει να αντιμετωπίσει τις αιτίες της κοινωνικής δυσαρέσκειας, αλλά να ελέγξει τις εκφράσεις της. Η καταστολή λειτουργεί ως μηχανισμός διατήρησης της υποτιθέμενης κοινωνικής ισορροπίας. Δεν στρέφεται μόνο απέναντι σε συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους ή πρόσωπα, αλλά απέναντι στη δυνατότητα των ανθρώπων να οργανώνονται συλλογικά, να αμφισβητούν τις κυρίαρχες σχέσεις εξουσίας και να δημιουργούν μορφές αντίστασης έξω από τις επιβεβλημένες ιεραρχίες.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μαγειρεύονται σκευωρίες, εφαρμόζοντας κλασσικές προπαγανδιστικές συνταγές. Η κατασκευή του «εσωτερικού εχθρού» αποκτά πολιτική χρησιμότητα. Η στοχοποίηση του αναρχικού χώρου και των ριζοσπαστικών κινημάτων λειτουργεί ως προσπάθεια μετατόπισης της συζήτησης. Αντί να αναζητούνται οι αιτίες της κοινωνικής κρίσης, αναζητούνται αυτοί που την αμφισβητούν. Η κοινωνική σύγκρουση παρουσιάζεται ως ζήτημα ασφάλειας, ενώ οι κοινωνικοί και οικονομικοί όροι που τη δημιουργούν παραμένουν στο απυρόβλητο.
Σε αυτή τη διαδικασία, σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και η επικοινωνιακή διαχείριση της πραγματικότητας. Μεγάλο μέρος των μέσων ενημέρωσης δεν περιορίζεται στην καταγραφή των γεγονότων, αλλά συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός πλαισίου μέσα στο οποίο ορισμένες φωνές παρουσιάζονται ως απειλή και ορισμένες μορφές βίας ως φυσιολογικές ή αναπόφευκτες. Η κοινωνική αντίσταση συχνά αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα προς αντιμετώπιση, ενώ η εργοδοτική αυθαιρεσία, η κοινωνική εγκατάλειψη και η συρρίκνωση των κεκτημένων αντιμετωπίζονται ως τεχνικές λεπτομέρειες. Σε αυτή την παράσταση, τα ΜΜΕ δεν λειτουργούν ως καθρέφτης της κοινωνίας αλλά ως φίλτρο της εξουσίας. Οι κάμερες ανοίγουν για να δείξουν τον «κίνδυνο», αλλά κλείνουν όταν πρέπει να δείξουν την αιτία. Ένας αγωνιστής γίνεται τίτλος φόβου, μια κατάληψη γίνεται «πρόβλημα», ενώ η εργοδοτική αυθαιρεσία και η φτώχεια περνούν στα ψιλά γράμματα.
Η επίθεση στον αναρχικό χώρο αφορά κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται, κάθε εργαζόμενο που διεκδικεί, κάθε συλλογικότητα που δημιουργεί σχέσεις αλληλεγγύης έξω από την εμπορευματοποίηση και τον ανταγωνισμό. Καμία εκστρατεία καταστολής δεν θα κάνει την κοινωνία να ξεχάσει ποιοι πληρώνουν το κόστος αυτού του συστήματος και ποιοι κερδίζουν από αυτό.
Γι’ αυτό η καταστολή απέναντι στον αναρχικό χώρο δεν αφορά μόνο αυτόν. Αφορά τη δυνατότητα της κοινωνίας να δημιουργεί αντιστάσεις, να οργανώνεται και να αναζητά διαφορετικούς τρόπους συλλογικής ζωής. Η εξουσία μπορεί να διαχειριστεί την οργή, μπορεί να προσπαθήσει να την απομονώσει και να τη συκοφαντήσει. Αυτό που δυσκολεύεται πραγματικά να αντιμετωπίσει είναι η οργάνωση της κοινωνικής δύναμης.
Στην προσπάθεια όμως, για εκτεταμένη πειθάρχηση, η απάντηση βρίσκεται στη συλλογική μνήμη, στην αλληλεγγύη και στη δημιουργία κινημάτων που δεν αποδέχονται την αδικία ως φυσική κατάσταση. Η τραγική υπόθεση της Μαρφίν, 16 χρόνια μετά, έρχεται να συνδεθεί με τις επιθέσεις στη Θεσσαλονίκη με πρώτο στόχο να χτυπήσει επικοινωνιακά τους αγώνες του παρελθόντος και του παρόντος και, δεύτερο, να ανοίξει κατασταλτικό δρόμο κατά των καταλήψεων, των ελευθεριακών δομών, των στεκιών, των σωματείων και όποιου εν γένει κοινωνικού κομματιού, ορθώνει ανάστημα στους σχεδιασμούς του Κράτους και του Κεφαλαίου. Η μεθόδευση είναι εξόφθαλμη. Οι αγωνιζόμενοι όμως δεν έχουν μάθει να παραδίνονται. Οι απαντήσεις του κινήματος θα είναι ανάλογες. Ήδη οι κινήσεις αλληλεγγύης στους συλληφθέντες, έχουν αρχίσει να ξηλώνουν τις σκευωρίες. Και ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ δεν σημαίνει να ξεχνάς. Σημαίνει να αρνείσαι να χρησιμοποιείται ο πόνος των νεκρών για να χτιστούν νέες αλυσίδες στους αγώνες των ζωντανών. Κάθε φορά που η κοινωνία ψάχνει έναν εύκολο εχθρό, οι πραγματικοί υπεύθυνοι της αδικίας κερδίζουν χρόνο. Και κάθε φορά που οι εκμεταλλευόμενοι στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον, οι τοίχοι του φόβου αρχίζουν να ραγίζουν. Μια κοινωνία που πονάει είναι εύκολο να φοβηθεί… Και ο φόβος είναι το πιο φθηνό υλικό για να χτιστούν τείχη.
Γιατί κάθε εξουσία που φοβάται τους ανθρώπους ενωμένους, θα προσπαθήσει πρώτα να τους πείσει πως ο διπλανός τους είναι ο εχθρός. Η ιστορία δεν κινείται από όσους επιβάλλουν τη σιωπή, αλλά από όσους επιμένουν να αμφισβητούν το δεδομένο.
Γι’ αυτό η εξουσία φοβάται την οργάνωση περισσότερο από την μεμονωμένη ή αυθόρμητη οργή. Η οργή μπορεί να απομονωθεί, να εκτονωθεί ή να ξεχαστεί. Αυτό που φοβάται είναι η οργάνωση. Η συλλογική δράση όμως μπορεί να μετατρέψει την αγανάκτηση σε δύναμη. Γιατί η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που ζητούν σιωπή… Γράφεται από αυτούς που αρνούνται να τη δεχτούν.
ΚΑΜΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΦΥΛΑΚΙΣΕΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΟΡΘΙΑ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΣΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΘΗΝΑ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
Κατάληψη Acta et Verba/Κουρεμένου 5, Γιάννενα