08/04/2026 6:35 μμ.
ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΥΗΡ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ
Είμαστε άτομα που κινούνται χρόνια στον κουηρ φεμινιστικό α/α/α χώρο. Γνωριστήκαμε σε συνελεύσεις, καταλήψεις, στέκια, σταθήκαμε το ένα δίπλα στο άλλο στο δρόμο, επιλέγοντας να συνωμοτούμε ενάντια στις κρατικές προσταγές, να βρισκόμαστε μαζί με τα μεταναστά απέναντι σε φασίστες και πατριώτες· να φωνάζουμε στο δρόμο υπέρ της Παλαιστίνης και ενάντια στη γενοκτονία από το κράτος του ισραήλ, να παλεύουμε μαζί με κάθε κουηρ, τρανς ενάντια στους νοικοκυραίους και τη σάπια ιδεολογία τους· να στηρίζουμε όλα εμάς που δεν μπαίνουμε στο καλούπι της κανονικότητας και όλα όσα βρίσκουμε το πορτοφόλι μας άδειο, ήδη από τη δεύτερη βδομάδα του μήνα.
Η αφορμή για αυτή την προσπάθεια επανενεργοποίησης των δικτύων μας είναι δύο υποθέσεις κοντινών μας ατόμων. Το ένα έχει βρεθεί με ένα υπέρογκο ποσό για δικαστικά έξοδα, τα οποία προέρχονται από την εποχή του κόβιντ, όπου είχε βρεθεί άστεγο -το άλλο προέβει σε top surgery. Δύο υποθέσεις που, μπορεί φαινομενικά να μην συνδέονται, αλλά πατάνε πάνω στο ίδιο ζήτημα: τα κουηρ, τα φτωχά και/ή μη νευροτυπικά άτομα, δεν έχουν την ίδια πρόσβαση στην εργασία, στη στέγη, στην υγεία και συχνά καλούνται να σηκώσουν μόνα τους το βαρος μίας σημαντικής επέμβασης για την ύπαρξή τους, η οποία θα έπρεπε να παρέχεται δωρεάν – συχνά, ο δρόμος είναι η μόνη επιλογή όταν δεν υπάρχει τόπος για όσα από εμάς περισσεύουν και δεν εγκολπώνονται στην αγία ελληνική οικογένεια, ούτε χωράνε στα καλούπια της κοινωνίας. Πολλές φορές δεν χωράνε ούτε και στις δικές μας κοινότητες, ελλείψει δομών, δυνάμεων, πόρων και συλλογικής κουλτούρας αλληλοβοήθειας. Κι αν βρεθείς στο δρόμο, τα όρια της νομιμότητας έχουν ήδη διαρραγεί.
Εμείς θέλουμε, με αυτό το εγχείρημα, να στηρίξουμε καταρχάς αυτά τα δύο φίλα και συντρόφια μας και, κατά δεύτερον, να φέρουμε ξανά στο προσκήνιο την ανάγκη για δημιουργία ενός δικτύου αλληλεγγύης και στήριξης κουήρ και τρανς συντροφιών. Αυτή η προσπάθεια συντονισμού έρχεται σε μία περίοδο όπου υπάρχουν ήδη κι άλλες κινήσεις οικονομικής ενίσχυσης τρανς και κουηρ ατόμων, γεγονός που μας χαροποιεί ιδιαίτερα και μας δίνει δύναμη και ελπίδα να συνεχίσουμε. Οι ζωές μας τα τελευταία χρόνια έχουν καθοριστεί από αλλεπάλληλες κρίσεις — οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές — που έχουν στριμώξει την καθημερινότητά μας σε έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης και μόνο. Η βαθιά καπιταλιστική -οικονομική και κοινωνική- αναδιάρθρωση, η πολεμική διαχείριση του κόβιντ, η τρέχουσα κρίση ακρίβειας, όλα αυτά βιώνονται αθροιστικά και όλο και πιο έντονα στο σώμα μας, σε υλικό και συναισθηματικό επίπεδο. Η καθημερινότητά μας κατακερματίζεται σε διαφορετικές, πάντα επισφαλείς και προσωρινές δουλειές, που διακόπτονται από συνεχόμενα διαστήματα ανεργίας. Οι ανάγκες μας διαχωρίζονται σε «βασικές» και σε δήθεν «πολυτελείας», οι οποίες στην πραγματικότητα ορίζονται από τα πάνω ως περιττές: κοινωνικοποίηση, ψυχαγωγία, απόλαυση, δημιουργία. Ο χρόνος δεν υπάρχει πια. Το άραγμα με φιλενάδια, το διάβασμα ενός βιβλίου, οι βόλτες στην πόλη χωρίς προκαθορισμένο προορισμό μοιάζουν εικόνες βγαλμένες από τον προηγούμενο αιώνα (sic). Ο ποιοτικός χρόνος για τα εαυτά μας και για τις σχέσεις μας — φιλικές, συντροφικές, πολιτικές — είναι σχεδόν ανύπαρκτος. Κι επιπλέον… μεγαλώνουμε. Κι όλα αυτά ενώ οι υπηρεσίες και οι τομείς της κοινωνικής μας αναπαραγωγής υποβαθμίζονται μέρα με τη μέρα. Ενώ, ταυτόχρονα, περιφράσσονται τα κοινά με μια συνολική επίθεση στους δημόσιους χώρους μέσω εκτεταμένων ιδιωτικοποιήσεων, μέσω καταστολής κατειλημμένων και οικειοποιημένων από τη γειτονιά και το κίνημα χώρων (πχ. λόφος Στρέφη) αλλά και από αλλεπάλληλες εκκενώσεις καταλήψεων και στεκιών. Τόποι όπου συναντιόμασταν επί δεκαετίες για να γνωριστούμε, να συνυπάρξουμε και να αγωνιστούμε.
Αυτή η επίθεση μας βρίσκει αντιμέτωπα και με τη δυσκολία να στεγάσουμε αυτόνομες δομές, εγχειρήματα αλληλοβοήθειας και οικονομικής ενίσχυσης, σε μια περίοδο που οι ανάγκες έχουν αυξηθεί εκθετικά: ιατρικά έξοδα συντροφιών που αναγκάζονται να στραφούν σε ιδιωτικές λύσεις για την υγεία τους, υπέρογκα δικαστικά έξοδα τα οποία έχουν πολλαπλασιαστεί με το νέο ποινικό κώδικα· ανάγκες διαβίωσης, νομικής και ιατρικής στήριξης τρανς και κουήρ συντροφιών, ανάγκες για υλική και νομική στήριξη μεταναστριών των οποίων τη ζωή ποινικοποιεί και καθιστά αβίωτη το ελληνικό κράτος. Κατά τη διάρκεια της καραντίνας, όλα τα παραπάνω μπήκαν κάτω από μεγεθυντικό φακό και ανέδειξαν, ως κατάσταση εξαίρεσης, αυτό που μας επιφυλάσσει η ίδια η «κανονικότητα»: ως ορατή βία την καταστολή και ως ακραία της μορφή την ταξική υποτίμηση και την ποινικοποίηση ολοένα και μεγαλύτερων κομματιών της κοινωνίας. Eργασιακή επισφάλεια και ανεργία, εντατικοποιημένη εργασία από το σπίτι, περιχαράκωση του δημόσιου χώρου, περιχαράκωση του ίδιου του εαυτού. Αλλά και μετακύλιση της ευθύνης στο άτομο, απομόνωση, φόβος και μοναξιά. Συνειδητοποίηση, εν τέλει, ότι το στάτους της σωματικής και ψυχικής μας υγείας έχει αλλάξει ριζικά.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο -με την πλάτη στον τοίχο δηλαδή- αναδεικνύεται επιτακτική η ανάγκη να πολιτικοποιήσουμε τα ζητήματα επιβίωσης και τις σωματικές και ψυχικές επιπτώσεις που αυτά επιφέρουν. Να αναγνωρίσουμε και να συλλογικοποιήσουμε τις συναισθηματικές δυσκολίες, που εντείνουν και εντείνονται με την φτώχεια. Να υπερασπιστούμε μορφές ζωής, αντίστασης κι αλληλεγγύης, που ποινικοποιούνται ολοένα και περισσότερο. Να δημιουργήσουμε (κουήρ) συναντήσεις που έχουν άλλους χρόνους και χαράσσουν άλλες διαδρομές, που χτίζουν σχέσεις αλληλοβοήθειας, μοιράσματος και συντροφικότητας, που τολμούν να εξερευνήσουν τη διεύρυνση της εμπιστοσύνης και τους τρόπους που μπορούμε να υπάρξουμε το ένα δίπλα στο άλλο και συλλογικά. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, εμείς προτάσσουμε δομές αλληλοβοήθειας που είναι ικανές να σηκώσουν υλική, ηθική και πολιτική στήριξη σε συντρόφια και μη, που εξοντώνονται πολλαπλά από την καπιταλιστική κρίση και την πολεμική οικονομία. Γιατί η αλληλοβοήθεια δεν είναι φιλανθρωπία, δεν είναι μια πράξη «καλοσύνης» κι «ευαισθησίας». Είναι μια συλλογική πρακτική επιβίωσης και ταυτόχρονα μια πολιτική πράξη, που στηρίζεται στην αναγνώριση ότι οι ανάγκες που δεν συναντιούνται, δεν είναι ατομικές αποτυχίες, αλλά αποτέλεσμα πολλαπλών δομικών καταπιέσεων. Αρνούμαστε την ιδέα ότι πρέπει να αποδείξουμε πως «αξίζουμε» να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και με χαρά. Θέλουμε δομές φροντίδας που δεν βασίζονται σε υπό όρους στήριξη, που επικαλούνται ιεραρχίες «αξιότητας», αλλά στη βαθιά πεποίθηση ότι καμία ζωή δεν είναι αναλώσιμη· που δεν ζητούν a priori αποδεικτικό πολιτικών φρονημάτων από το υποκείμενο που ζητά τη στήριξη, αλλά βασίζονται σε μια αρχή αλληλεγγύης με τη συνθήκη και τη θεσιακότητα, όπως για παράδειγμα τη συνθήκη της κράτησης σε κέντρο κράτησης για άτομο χωρίς χαρτιά, ή τη συνθήκη αποκλεισμού από την εργασία μιας τρανς γυναίκας.
Η αλληλοβοήθεια που θέλουμε δεν προσπαθεί μόνο να επικεντρωθεί στην υλική στήριξη, αλλά δεσμεύεται και στο να χτίζει τη συλλογική κουλτούρα, που προτάσσει την εναντίωση στις δομικές συνθήκες που παράγουν τους αποκλεισμούς, ενάντια σε μια αντίληψη που το να την παλέψεις είναι ατομική υπόθεση. Που μετατρέπει την απομόνωση σε συλλογική δύναμη και τον φόβο σε πολιτικοποίηση. Που αναγνωρίζει ως βασικές την ανάγκη για χαρά κι απόλαυση, για κοινωνικοποίηση και ψυχαγωγία, για ξεκούραση και άραγμα. Στην πράξη, αλληλοβοήθεια σημαίνει ότι μοιραζόμαστε χρόνο, πόρους, γνώση και ενέργεια, ότι στηρίζουμε το ένα την άλλη σε δυσκολίες υλικές και συναισθηματικές, ότι παίρνουμε αποφάσεις μαζί, οριζόντια, ότι δεν αφήνουμε κανένα πίσω. Μέσα από αυτό το κάλεσμα λοιπόν, προσπαθούμε να διερευνήσουμε αν η κουβέντα γύρω από την αλληλοβοήθεια θα μπορούσε να χτίσει ένα τόπο δημιουργίας για ένα πιο συστηματικό και πολύμορφο ταμείο και δίκτυο αλληλοβοήθειας. Πέρα από τις συνθήκες εκτάκτου ανάγκης, η ζωή των υποκειμένων που συγκεντρώνουν ταξικές/έμφυλες και άλλες αντιθέσεις, υπόκεινται συχνά σε μια εξωραϊσμένη ζωή που οι οικονομικές -και όχι μόνο- ανάγκες είναι αλλεπάλληλες. Θα θέλαμε, λοιπόν, αυτό το εγχείρημα που ξεκινάει με την διοργάνωση ενός μικρού μπαρ και poetry slam και προχωράει στην πρόταση για διοργάνωση ενός μεγάλου λαιβ/πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης να είναι ο μηχανισμός, που από τα μικρά βήματα προχωράμε σε μεγαλύτερους δρασκελισμούς, έχοντας συνεχώς κατά νου πώς διατηρούμε το ρυθμό σε αυτήν την πορεία σταθερό και ζωντανό.
solifemqueer
media:
AFISA.jpg