07/04/2026 11:38 μμ.
Σχετικά με την απόρριψη της αίτησης μονοήμερης άρσης του περιορισμού απαγόρευσης εξόδου απο τον νομό Θεσσαλονίκης για να καταθέσω ως πολιτικός μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη για την υπόθεση των Αμπελοκήπων.
Η δίκη των συντροφισσών και των συντρόφων για την υπόθεση της πρόωρης έκρηξης στην οδό Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους, με αποτέλεσμα την απώλεια του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη, είναι μια δίκη υψηλών συμβολισμών και διακυβευμάτων. Είναι μια δίκη ενάντια στην άκριτη και δίχως όρους επιβολή του αντιτρομοκρατικού νόμου από τη γνωστή υπηρεσία, που επιχειρεί να καταδιώξει με ειδικές συνθήκες κράτησης και καταδίκης το επαναστατικό δίκαιο και την αντίσταση σε αυτόν τον τόπο. Την Τρίτη 7 Απρίλη, ήταν προγραμματισμένη η συνέχεια των καταθέσεων των πολιτικών μαρτύρων υπεράσπισης των συντρόφων Κυριάκου Ξυμητήρη και Μαριάννας Μανουρά.
Έχοντας την τιμή να αποτελώ κομμάτι των μαρτύρων πολιτικής υπεράσπισης των δύο συντρόφων, μέσα από τις ιδιαίτερες νομικές συνθήκες ομηρίας στις οποίες βρίσκομαι έπειτα από την αποφυλάκιση μου, την Παρασκευή 3 Απρίλη, κατέθεσα αίτηση στην Εισαγγελία Λάρισας, με σκοπό να μου επιτραπεί η άρση της απαγόρευσης εξόδου από το νομό Θεσσαλονίκης για να παραβρεθώ στο Εφετείο Αθηνών. Έχοντας κατηγορηθεί αλλά απαλλαχθεί αμετάκλητα από τον αντιτρομοκρατικό νόμο, όπως και άλλοι, έναν νόμο λάστιχο στις στοχεύσεις και τις κατασταλτικές προσδοκίες της υπηρεσίας αυτής, κλήθηκα να σταθώ πολιτικά στο πλευρό των διωκόμενων τόσο για λόγους νομικής συμβολής, αλλά πολύ παραπάνω για λόγους πολιτικής και επαναστατικής αλληλεγγύης και μνήμης. Η Εισαγγελία Λάρισας όμως, ευθυγραμμισμένη με τα επίδικα της Αντιτρομοκρατικής είχε άλλη άποψη: απέρριψε την αίτηση με προφορική απάντηση, δίχως κανένα σκεπτικό και τεκμηριωμένη θέση. Καμία έκπληξη, αν σκεφτούμε τη σχέση της αστικής δικαιοσύνης με το φυσικό δίκαιο, πόσο μάλλον όταν οι τοπικοί της εκπρόσωποι ξεπλένουν δίχως προσχήματα και αναστολές το μεγαλύτερο κρατικό έγκλημα των τελευταίων χρόνων, το έγκλημα των Τεμπών..
Αποδέχτηκα δίχως σκέψη να καταθέσω ως πολιτικός μάρτυρας υπεράσπισης, για δύο εξίσου σημαντικούς λόγους. Ο πρώτος είναι προσωπικός και έγκειται στο αίσθημα βαθύτατης αλληλεγγύης προς δύο υπέροχους ανθρώπους, τη συντρόφισσα Μαριάννα και τον σύντροφο Κυριάκο. Είναι ο ελάχιστος δυνατός τρόπος να ανταποδώσω την βαθύτατη συντροφική αλληλεγγύη που μου έδειξαν κατά τη διάρκεια της λευκής απεργίας που είχα πραγματοποιήσει το Δεκέμβρη του 2022. Έπρεπε να είμαι εκεί για όλες εκείνες τις αγωνίες που τους προξένησα, για όλα τους τα ξενύχτια, τις σκέψεις, για όλα τους τα σχέδια, για όλους τους τρόπους με τους οποίους η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη τους μου δίναν αέρα να αναπνέω κάθε μέρα, μου δίναν δύναμη και ζωή κάνοντας με να μη νιώσω ποτέ μόνος. Έπρεπε να είμαι εκεί γιατί συντρόφους μας κάνουν οι δύσκολες στιγμές, όταν μαθαίνουμε να τις περνάμε πλάι πλάι.
Έπρεπε όμως να είμαι εκεί και για λόγους ιστορικής ευθύνης, για λόγους επαναστατικής αλληλεγγύης, για λόγους πίστης και αφοσίωσης στην ανάγκη, το δίκιο αυτού του κόσμου να έχει ένοπλο αποτύπωμα. Έπρεπε να είμαι εκεί και θα ήταν μεγάλη μου τιμή, για να κουβαλήσω την ένοπλη μνήμη του συντρόφου Κυριάκου στο σήμερα, όπως έχουμε κάνει ως επαναστατικό κίνημα δεκάδες φορές.
Ο σύντροφος Κυριάκος ανήκει σε αυτό το σπάνιο αλλά τόσο γνώριμο φάσμα ανθρώπων που οι λέξεις τους προδίδουν τις σκέψεις και προεικονίζουν τις πράξεις τους. Ανήκει σε αυτή την ακολουθία ανθρώπων που μέχρι σήμερα μας δίνουν την ιστορική δυνατότητα να μιλάμε για Ανατροπή σε αυτόν τον τόπο, να μιλάμε για Επανάσταση και Κοινωνική Δικαιοσύνη.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι τί είναι αυτό που σε κάνει πραγματικά άνθρωπο. Είναι η υπεράσπιση του Δικαίου μέσα σε έναν κόσμο κατάφορα άδικο; Είναι η αλληλεγγύη μέσα στα νεκροζώντανα πλήθη της εξατομίκευσης; Άνθρωπο σε κάνει η συνειδητή επιλογή να έχεις όραμα. Η προσηλωμένη πίστη στο απρόβλεπτο. Η αισιοδοξία και η αποφασιστικότητα πως όλα μπορούν να συμβούν, να αλλάξουν προς το καλύτερο. Και όταν ένας κόσμος στέκεται με βία εμπόδιο στη δυνατότητα να κάνεις όνειρα, με μια βία οργανωμένη, καθόλα νόμιμη και θεσμοθετημένη, το μόνο που του αξίζει είναι να καταστραφεί. Αυτή η καταστροφή μπορεί να προκύψει μόνο με τα όπλα στα χέρια. Με ατσαλωμένη πολιτική συνείδηση, με στρατιωτική πειθαρχία στις υπηρεσίες της Επανάστασης, με οργανωμένη και συγκροτημένη σκέψη, πρόθεση και σχέδιο. Η ένοπλη κοινωνική αντιβία μέσα από τον αντάρτικο αγώνα δεν είναι απλά νομιμοποιημένη κοινωνικά και ιστορικά, είναι επιτακτικά αναγκαία στο σήμερα απέναντι σε μια διαρκώς επιθετική συνθήκη, αυτή του κρατισμού.
Ο σύντροφος Κυριάκος συμπυκνώνει στο πολιτικό του πέρασμα από τον επαναστατικό αγώνα όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που κάνουν το χαμό του, εφόδιο και κληρονομιά για κάθε νέα απόπειρα να πολεμήσουμε τον κρατισμό ως μονοπωλιακό αφήγημα κοινωνικής οργάνωσης. Ως ένα επιβεβλημένο σύστημα καταπίεσης που γεννά θάνατο και υποταγή. Ο σύντροφος Κυριάκος, έζησε και πέθανε ως επαναστάτης, ως ένοπλος αντάρτης, και είναι πολιτικό μας χρέος αυτόν το χαμό να τον κουβαλήσουμε στις πλάτες μας για να ξαναγεννήσουμε τη ζωή. Για να μπορούμε να κοιτάμε τον ουρανό με ειλικρίνεια και ευθύτητα. Να μπορεί το παρόν μας να είναι αντάξιο του παρελθόντος, έτσι ώστε να έχουμε μέλλον ως κοινωνία. Γιατί το μέτωπο πολιτικής υπεράσπισης των 2 συντρόφων μας δεν συγκροτείται για να μιλήσει για το παρελθόν, για τις αναμνήσεις που έχουμε από τις μεταξύ μας σχέσεις. Στέκεται για να μιλήσει για το μέλλον, για όσα μένουν να συμβούν, για όσα σηματοδοτεί πολιτικά ο χαμός ενός συντρόφου. Και όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο από μια δήλωση: σε τούτο τον τόπο, που οι δρόμοι του είναι ποτισμένοι με το αίμα από τα όνειρα των συντρόφων που σήμερα δεν είναι κοντά μας, ο ένοπλος επαναστατικός αγώνας θα παραμείνει αταλάντευτα μια ζωντανή συνθήκη αντίστασης σε πείσμα όλων όσων επενδύουν στην ένοπλη κοινωνική και ταξική ειρήνευση. Και μέσα από τον ένοπλο αγώνα θα ζωντανεύουν ξανά και ξανά όλα τα ημιτελή σχέδια. Όλες οι επαναστατικές αποφάσεις θα συναντήσουν το δεύτερο μισό της πραγμάτωσης τους.
Η πρόωρη έκρηξη στην οδό Αρκαδίας ήταν ένα τραγικό και απρόβλεπτο γεγονός, αυτό είναι δεδομένο. Όπως είναι δεδομένο το γεγονός πως ακόμα και οι καλύτερες προθέσεις δεν αιτιολογούν τα λάθη μας. Όμως ας μη γελιόμαστε, γιατί ο κυνισμός σε αυτές τις εποχές ανοίγει επικίνδυνα μονοπάτια. Όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά πως οι μεγαλύτερες απώλειες είναι από το δικό μας στρατόπεδο. Δεν είναι ούτε τα ντουβάρια, ούτε τα σπασμένα τζάμια. Εμείς χάσαμε έναν σύντροφο μας, έναν άνθρωπο. Κανένας τρομοδίκης δε μπορεί να μιλά για δόλο λοιπόν, είναι προσβολή προς τη μνήμη του συντρόφου μας, είναι βεβήλωση. Βέβαια η αντιτρομοκρατική δεν είχε κανένα θέμα να παίζει με το χαμό του συντρόφου μας, κοροϊδεύοντας ακόμα και την οικογένεια του. Αυτή είναι η διαφορά μας. Μπροστά στη ζωή και στο θάνατο, οι δικές μας πράξεις χαρακτηρίζονται από ηθική, οι δικές τους από καμία.
Μιλάμε συνέχεια για τον σύντροφο Κυριάκο, κάτι το αναπόφευκτο, όμως πολλές φορές ξεχνάμε να μιλήσουμε για τη συντρόφισσα Μαριάννα και όσα την καθιστούν έναν εξίσου υπέροχο άνθρωπο. Μια χειραφετημένη γυναίκα που μέσα στη πιο δύσκολη συνθήκη στέκεται με ατσάλινη αξιοπρέπεια κουβαλώντας το πολιτικό πένθος αλύγιστη, δίχως φόβο και παραστρατήματα. Μια συντρόφισσα που αναλαμβάνει τις πολιτικές της ευθύνες απέναντι στην ιστορία, μια επιλογή που από μόνη της αποτελεί επιθετική κίνηση απέναντι σε ένα ειδικό δικαστήριο σαν και αυτό. Η συντρόφισσα Μαριάννα είναι ένας άνθρωπος από αυτούς που δεν είναι μόνο πολιτική μας επιλογή, αλλά τιμή και ανάγκη να τους έχουμε στο πλάι του επαναστατικού αγώνα. Είναι τιμή μας που έχουμε συντρόφισσα έναν άνθρωπο σαν και αυτή, με το Α κεφαλαίο. Σεμνή και προσηλωμένη στην Υπόθεση, οπλισμένη στην ψυχή και το σώμα της με τη θέληση οι ζωές όλων μας, μέρα με τη μέρα να γίνονται έστω και λίγο καλύτερες.
Ότι έχουμε στα χέρια μας το χρωστάμε σε ανθρώπους που ήξεραν να βηματίζουν πιο γρήγορα και αποφασιστικά από εμάς, ανοίγοντας το δρόμο. Στον τόπο μας αυτοί οι άνθρωποι έχουν όνομα. Είναι ο Κυριάκος Ξυμητήρης, ο Λάμπρος Φούντας, ο Τσουτσουβής και ο Κασσίμης, οι εκατοντάδες αγωνιστές που σφαγιάστηκαν από τους βασανιστές της Χούντας, οι νεκροί αντάρτες του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα στα βουνά και τις πόλεις. Άλλοι πάλι παρέμειναν στην ανωνυμία, όμως οι πράξεις τους έχουν ένα πολύ συγκεκριμένο και επώνυμο χαρακτηριστικό: ήταν επαναστατικές. Εμείς με τα λάθη μας, τις ήττες μας και το πένθος που τις περιβάλλει έχουμε ένα και μόνο καθήκον. Να συνεχίσουμε.
Θα κλείσω λέγοντας ξανά πως είναι τιμή για μένα να είμαι μάρτυρας πολιτικής υπεράσπισης των συντρόφων Κυριάκου Ξυμητήρη και Μαριάννας Μανουρά. Είναι όμως και βαθύτατη ευθύνη. Και οι πολιτικές ευθύνες έναντι των ποινικών αναλαμβάνονται, δεν αποδίδονται.
Η συντρόφισσα Μαριάννα ανήκει στους δρόμους πλάι μας και ο Κυριάκος μέσα στις καρδιές μας. Για την συντροφικότητα και την Επανάσταση πάνω απ’ όλα.
Θάνος Χατζηαγγέλου
7-4-2026