12/01/2026 10:17 μμ.
Σαν σήμερα, συμπληρώνονται δέκα χρόνια από το μπλοκάρισμα των ευρωενταλμάτων σε βάρος των 5 συντρόφων από την Αγία Παρασκευή. Έπειτα από τρεις διαδοχικές συνεδριάσεις 8, 9 και 11 Ιανουαρίου 2016, το Εφετείο Αθηνών απέρριψε το αίτημα των ιταλικών αρχών για την έκδοσή τους στην Ιταλία κατόπιν ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης.
ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚΑΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ «5»
Σαν σήμερα, συμπληρώνονται δέκα χρόνια από το μπλοκάρισμα των ευρωενταλμάτων σε βάρος των 5 συντρόφων από την Αγία Παρασκευή. Έπειτα από τρεις διαδοχικές συνεδριάσεις 8, 9 και 11 Ιανουαρίου 2016, το Εφετείο Αθηνών απέρριψε το αίτημα των ιταλικών αρχών για την έκδοσή τους στην Ιταλία κατόπιν ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης.
Η δίωξή τους βασιζόταν αποκλειστικά στη συμμετοχή τους στη μεγάλη πανευρωπαική διαδήλωση ενάντια στην Εxρο 2015 στο Μιλάνο, την Πρωτομαγιά εκείνου του έτους. Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας η δικαστική αίθουσα παρέμενε κατάμεστη, ενώ εκατοντάδες αλληλέγγυοι/ες συγκεντρωμένοι έξω από το κτίριο μετέτρεψαν τη δίκη σε πολιτικό γεγονός. Το δικαστήριο όρισε ότι οι κατηγορούμενοι θα κριθούν στην Ελλάδα βάσει του εγχώριου ποινικού δικαίου. Η δίκη διεξήχθη τελικά το 2018, καταλήγοντας στην καταδίκη τους σε ποινή φυλάκισης τριών ετών με αναστολή, για διατάραξη κοινής ειρήνης και αντίσταση κατά της αρχής.
Η πολυετής δικαστική ομηρία των «5» έληξε οριστικά με την απαλλαγή τους από το 10ο Ποινικό Τμήμα του Δικαστηρίου του Μιλάνου τον Μάρτιο του 2019. Η απόφαση κατέστη τελεσίδικη με την εφαρμογή της αρχής “non bis in idem”, η οποία ορίζει ότι κανείς δεν μπορεί να διωχθεί ή να καταδικαστεί δεύτερη φορά για την ίδια πράξη.
Οι συντονισμένες αστυνομικές εισβολές στα σπίτια συντρόφων σε Ελλάδα και Ιταλία, η δημοσιοποίηση των στοιxείων τους και η επικοινωνιακή τους διαπόμπευση από τα ιταλικά ΜΜΕ, σε συνδυασμό με την επιστράτευση φασιστικών διατάξεων που στοχεύουν στη δίωξη τους, αποτέλεσαν μια επικίνδυνη κλιμάκωση της καταστολής, αποκτώντας διακρατικές διαστάσεις.
Η ΥΠΟΘΕΣΗ
Το 2008, το Μιλάνο αναλαμβάνει τη διοργάνωση της Διεθνούς Έκθεσης Εχρο. Τα αφεντικά και οι τοπικοί άρχοντες επιβάλουν ένα καθεστώς “έκτακτης ανάγκης” κηρύσσοντας τον πόλεμο στους εργαζόμενους και τα φτωχά στρώματα της πόλης. Για τις ανάγκες της έκθεσης τσιμεντοποιήθηκαν Χιλιάδες στρέμματα γης, πραγματοποιήθηκαν εξώσεις σε εργατικές κατοικίες, επιτάχθηκαν απεργίες εργαζομένων και καταστάλθηκαν βίαια οι κινητοποιήσεις.
Από την απαρχή αυτής της λεηλασίας, οι κάτοικοι της πόλης αντέδρασαν δυναμικά και βγήκαν στον δρόμο με τα xιλιάδες πρόσωπά τους, αντιστεκόμενοι στην περαιτέρω υποτίμηση της ζωής τους. Φώναξαν και απαίτησαν να μη γίνει ποτέ αυτή η έκθεση. «Χρέος, τσιμέντο, επισφάλεια» ήταν οι τρεις βασικοί πυλώνες της ανάλυσης του κινήματος ΝοΕxρο, το οποίο, με αποκορύφωμα τη διαδήλωση ενάντια στα εγκαίνιατης έκθεσης την 1η Μαΐου 2015, κατάφερε να ραγίσει τη βιτρίνα μιας “πόλης-πρότυπο”.
Στη μαζικότητα και τη δυναμική αυτής της διαδήλωσης, οι ιταλικές αρχές απάντησαν την επόμενη ημέρα με ένα πογκρόμ προσαγωγών και συλλήψεων. Μεταξύ των προσαχθέντων βρίσκονταν και 14 σύντροφοι-ισσες από την Ελλάδα, οι οποίοι προσήχθησαν από την αστυνομία του Μιλάνου μετά την έξοδό τους από κατειλημμένο πολιτικό χώρο. Μετά από πολύωρη κράτηση χωρίς την παρουσία διερμηνέα, και αφού υποχρεώθηκαν να δώσουν δείγμα DNA και αποτυπώματα, αφέθηκαν ελεύθεροι-ες χωρίς να τους απαγγελθεί καμία κατηγορία.
Έξι μήνες μετά, το πρωί της 12ης Νοεμβρίου 2015, το ιταλικό κράτος εξέδωσε ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης για πέντε από αυτούς στην Ελλάδα, με την ΕΛ.ΑΣ. να εισβάλλει στα σπίτια τους και να προχωρά στη σύλληψή τους. Την ίδια στιγμή, σε συντονισμένη επιχείρηση στο Μιλάνο, οι αρχές εξέδωσαν αντίστοιχα εντάλματα σύλληψης για πέντε Ιταλούς για την ίδια υπόθεση.
ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ
Οι ιταλικές αρχές ζητούσαν την άμεση έκδοσή τους από την ελληνική δικαιοσύνη και, κατ’ επέκταση, από την τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Το αίτημα αυτό υπεβλήθη παρά το γεγονός ότι το Συμβούλιο Εφετών είχε ενώπιόν του μια αόριστη και σαθρή δικογραφία, η οποία βασιζόταν σε γενικόλογες αναφορές ότι οι κατηγορούμενοι απλώς «εθεάθησαν» να συμμετέχουν στα επεισόδια.
Οι κατηγορίες αφορούσαν το αδίκημα της «καταστροφής και λεηλασίας» (devastazione e saccheggio), το οποίο στην Ιταλία επισύρει ποινές κάθειρξης από 8 έως 15 έτη, ενώ προβλέπει και προφυλάκιση απροσδιόριστης διάρκειας. Αντίθετα, στην Ελλάδα για αντίστοιχες πράξεις προβλέπονται σαφώς ελαφρύτερες ποινές (για παράδειγμα, το αδίκημα της διατάραξης κοινής ειρήνης τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο έτη).
Η συγκεκριμένη κατηγορία στηρίζεται στο άρθρο 419 του ιταλικού ποινικού κώδικα (Codice Rocco), ο οποίος θεσπίστηκε το 1930 επί φασιστικού καθεστώτος και φέρει το όνομα του τότε υπουργού Δικαιοσύνης, Alfredo Rocco. Ο εν λόγω κώδικας επιτρέπει την απόδοση «συλλογικής ευθύνης», καθώς αρκεί η απλή παρουσία στον χώρο των επεισοδίων για τη στοιχειοθέτηση της κατηγορίας, χωρίς να απαιτείται η απόδειξη συγκεκριμένης ατομικής πράξης.
Η διάταξη αυτή έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα σε περιπτώσεις γενικευμένων ταραχών, όπως στη Γένοβα το 2001 κατά τη διάρκεια της συνόδου των G8. Εκεί, δέκα διαδηλωτές καταδικάστηκαν συνολικά σε σχεδόν 100 χρόνια κάθειρξης, μια απόφαση που επικυρώθηκε οριστικά το 2012.
Η AΠΟΦΑΣΗ
Το Εφετείο Αθηνών, σε τρεις ξεχωριστές συνεδριάσεις με διαφορετικές συνθέσεις δικαστών και εισαγγελέων, απέρριψε το αίτημα έκδοσης, κρίνοντας ότι αυτό παραβιάζει το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη για τους πέντε εκζητούμενους. Η απόφαση αυτή θεωρείται σημαντική, καθώς διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία δεδικασμένου ότι δηλαδή το Ευρωπαϊκό Ένταλμα Σύλληψης δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως μέσο καταστολής και ποινικοποίησης των διαδηλώσεων και της πολιτικής δράσης.
Οι συνήγοροι επισήμαναν την αοριστία και τις αντιφάσεις του κατηγορητηρίου, υποστηρίζοντας ότι αυτό υπέκρυπτε φρονηματικές διώξεις που εξυπηρετούσαν πολιτικές σκοπιμότητες. Παράλληλα, αναδείχθηκαν κρίσιμες παραβιάσεις δικαιωμάτων, όπως η αρχή της ειδικότητας, το τεκμήριο αθωότητας και το δικαίωμα του συνέρχεσθαι, επιβεβαιώνοντας ότι η εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης ενέχει σοβαρούς κινδύνους για τα υπερασπιστικά δικαιώματα, ιδίως όταν αφορά την παράδοση ημεδαπών σε ξένες αρχές.
Το Εφετείο θεμελίωσε την απόφασή του σε δύο βασικούς άξονες: αφενός στην προτεραιότητα των θεμελιωδών δικαιωμάτων έναντι μιας διακρατικής και αυτοματοποιημένης δικαστικής συνεργασίας, και αφετέρου στην αρχή της αναλογικότητας. Έκρινε ότι δεν είναι επιτρεπτή η έκδοση ημεδαπών για πράξεις που είτε δεν συνιστούν ποινικά αδικήματα κατά το ελληνικό δίκαιο, είτε οι προβλεπόμενες ποινές είναι καταφανώς δυσανάλογες με βάση την εσωτερική έννομη τάξη.
ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ
Πέρα από τη στενά νομική διάσταση, εκκινούμε από την θέση ότι η δικαιοσύνη δεν είναι ούτε ουδέτερη, ούτε ανεξάρτητη, ούτε τυφλή. Πρόκειται για μια ταξική δικαιοσύνη, η οποία δικάζει με βάση το έννομο μονοπώλιο της κρατικής βίας, λειτουργεί προς όφελος των αφεντικών και συγκαλύπτει τα πρόσωπα της εξουσίας που κατηγορούνται για σοβαρά εγκλήματα και σκάνδαλα.
Τα κοινωνικά δικαιώματα και οι ελευθερίες που τυπικά κατοχυρώνονται στο Σύνταγμα δεν μπορούν να πραγματωθούν προς όφελός μας στο πλαίσιο της καπιταλιστικής κοινωνίας. Το ίδιο ισχύει και για τα εργασιακά μας δικαιώματα. Το Σύνταγμα, υπερασπιζόμενο το «δικαίωμα στην εργασία», στην πραγματικότητα προστατεύει το δικαίωμα των αφεντικών στην εκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε ή δεν πρέπει να αγωνιστούμε για την κατοχύρωση και τη διεύρυνση των δικαιωμάτων μας, χωρίς όμως να καλλιεργούμε συνταγματικές και λεγκαλιστικές αυταπάτες.
Το τυπικό σύνταγμα λειτουργεί ως μια βιτρίνα που συγκαλύπτει έναν κατασταλτικό πειθαρχικό πυρήνα. Το κράτος δεν κυβερνά μέσω του νόμου, αλλά μέσω διαταγμάτων, εξαιρέσεων και ρυθμίσεων που προσαρμόζονται στις ανάγκες της στιγμής. Πέρα από το τυπικό σύνταγμα, υπάρχει το υλικό σύνταγμα, αυτό που οι Ιταλοί αυτόνομοι ανέλυαν ήδη από τη δεκαετία του ’70.
Το πραγματικό σύνταγμα των κοινωνικών σχέσεων μιας χώρας είναι η ικανότητα του κράτους να επιβάλλει την τάξη και η ικανότητα των κινημάτων να την αρνούνται. Το δίκαιο είναι πάντα υλικό. Δεν υπάρχει νόμος που να μην αντανακλά έναν συγκεκριμένο συσχετισμό ισχύος στην κοινωνία. Η νομική μορφή (το πώς είναι γραμμένοι οι νόμοι) είναι απλώς ένας τρόπος να μετατρέπεται η βία του κράτους σε νόμιμη διαδικασία. Ο νόμος δεν λειτουργεί πλέον ως μέσο προστασίας ατομικών δικαιωμάτων, αλλά ως εργαλείο ενσωμάτωσης και ρύθμισης των κοινωνικών συγκρούσεων. Γι’ αυτό και η μάχη είναι πρωτίστως πολιτική και όχι δικαστική. Οι στοχεύσεις της καταστολής δεν κρίνονται στις δικαστικές αίθουσες αλλά στους δρόμους και την κοινωνική νομιμοποίηση.
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ
Η πολιτική υπεράσπιση των «5» συγκροτήθηκε μέσα από την «Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Αγίας Παρασκευής»,τη «Συνέλευση Αλληλεγγύης στους 5 αγωνιστές φοιτητές» και τις ανακοινώσεις που εξέδωσαν οι ίδιοι οι διωκόμενοι. Η υπερασπιστική γραμμή του κινήματος κινήθηκε χοντρικά στους εξής άξονες:
Η μόνη πραγματική κατηγορία που βάραινε τους «5» ήταν ότι ένωσαν τη φωνή τους με Χιλιάδες άλλους διαδηλωτές στο Μιλάνο. Η αλληλεγγύη προς όσους αγωνίζονται παραμένει αδιαπραγμάτευτη. Το ιταλικό κράτος επιστρατεύει τη γνωστή ρητορική της «εξωτερικής απειλής» και της «διεθνούς των μπαχαλάκηδων».
Η δίωξη από το ιταλικό κράτος εκδηλώθηκε σε μια στιγμή που οι ιταλικές αρχές αναζητούσαν εξιλαστήρια θύματα για τις συγκρούσεις εκείνης της ημέρας, με σαφή επικοινωνιακό χαρακτήρα. Υπήρχε επιτακτική ανάγκη κατασκευής «ενόχων», ώστε να μετατοπιστεί η προσοχή από την καμένη γη που άφησε η Εκρο στο Μιλάνο. Η έκθεση Εχρο, που παρουσιάστηκε ως «η μητέρα της ανάπτυξης», αποδείχθηκε περίτρανα -μέσα από την αποκάλυψη σκανδάλων για ξέπλυμα μαύρου κρήματος και τις καταδίκες εργολάβων- πως ήταν η μόνη πραγματική υπεύθυνη για την ερήμωση και τη λεηλασία της πόλης.
Το ελληνικό κράτος και η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έφεραν ακέραιη την ευθύνη, καθώς ενεργοποίησαν το άρθρο 30 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, επιλέγοντας τη δίωξη εντός Ελλάδας, ενώ θα ήταν υπόλογοι σε περίπτωση έκδοσής τους.
Στα μυαλά του αναρχικού χώρου, οι «5» ήταν οι εξεγερμένοι που επέλεξαν να συγκρουστούν με την αστυνομία και δεν ζητούσαν συγχωροχάρτια. Για την αριστερά, ήταν η αγωνιζόμενη νεολαία που δεχόταν καταστολή από τον “ευρωπαϊκό ολοκληρωτισμό”. Το βέβαιο είναι ότι οι διωκόμενοι ήταν πέντε νέοι, από 19 έως 24 ετών, οι οποίοι επέλεξαν από την πρώτη στιγμή να κινηθούν ενωτικά, παρά τις διαφοροποιήσεις που είχαν οι ίδιοι και τα συγγενικά τους πρόσωπα ως προς την πολιτική υπερασπιστική γραμμή που θα ακολουθούσαν. Επέλεξαν να αναδείξουν την πολιτική φύση της δίωξής τους, να βασιστούν στις κοινότητες αγώνα και να πιστέψουν ότι μόνο ένα δυνατό κίνημα θα μπορούσε να τους προστατεύσει, μπλοκάροντας τα ευρωεντάλματα.
Φυσικό επακόλουθο ενός πλατιού κύματος αλληλεγγύης ήταν να εκφραστούν διαφορετικές, ενίοτε και ξένες μεταξύ τους, αντιλήψεις: από συνθήματα του τύπου «υπάρχει ελπίδα αν γλιτώσει το παιδί» και αναφορές στο «πατριωτικό καθήκον» των δικαστών, μέχρι την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας και του κράτους δικαίου. Η παρουσία του ΚΚΕ στην συγκέντρωση έξω από το Εφετείο, η επιστολή του Μανώλη Γλέζου, οι 48 μάρτυρες υπεράσπισης και τα αναρίθμητα ψηφίσματα συμπαράστασης έδειξαν ότι το πολιτικό κεφάλαιο της υπόθεσης ήταν μεγάλο και «χώραγε πολλούς».
Οι πολιτικές διώξεις συνθέτουν ένα διακύβευμα που, τις περισσότερες φορές, έχει συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα. Για ένα κίνημα αλληλεγγύης, στρατηγικό επίδικο αποτελεί το μπλοκάρισμα της καταστολής μέσα από την ενεργοποίηση των κοινωνικών αντανακλαστικών. Με αυτόν τον τρόπο, σπάει η κυρίαρχη αφήγηση των διωκτικών αρχών και μια “ποινική” δίωξη παύει να λειτουργεί παραδειγματικά. Αντιθέτως, μετατρέπεται σε ένα ευρύτερο πολιτικό ζήτημα, όπου θεσμικοί φορείς, media και εκπρόσωποι του κράτους αναγκάζονται να τοποθετηθούν και να πάρουν θέση. Χωρίς βερμπαλισμούς ή συναισθηματισμούς, οφείλουμε να αναγνωρίζουμε κάθε φορά τους συσχετισμούς δύναμης δηλαδή, τη δυναμική εκείνη ισορροπία που επηρεάζεται από την κοινωνική νομιμοποίηση, τη πολιτική συγκυρία και την ικανότητα μας να παρέμβουμε στα πράγματα.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Μια κριτική που διατυπώθηκε στις διαδικασίες που μπήκαν μπροστά στην αλληλεγγύη στους «5», ήταν ότι «αποδέχτηκαν την υπεράσπιση mainstream πολιτικών υποκειμένων, κομμάτων, εκπροσώπων θεσμικών φορέων, κλπ. Ας δούμε ωστόσο την πραγματικότητα. Όταν κάποια γεγονότα είναι σοβαρά, υπάρχει το κατάλληλο πολιτικό κλίμα και το κίνημα καταφέρνει να αναδείξει την σημαντικότητα τους, αποκτούν μια δυναμική και μια εμβέλεια, που υπερβαίνει τις πολιτικές και ιδεολογικές μας αναφορές και αναγκάζουν -όπως είπαμε- ευρύτερες δυνάμεις να πάρουν θέση απέναντι τους. Αυτό δεν μπορεί αντικειμενικά να το εμποδίσει κανείς: π.x. δεν μπορεί κάποιος να εμποδίσει μια «καλλιτεχνική προσωπικότητα», να βγάλει μια ανακοίνωση. Εδώ μπαίνουν δύο ζητήματα για τα κινήματα αλληλεγγύης: το πρώτο είναι να διατηρήσουν την πολιτική και ιδεολογική τους αυτονομία, δηλαδή χοντρικά να θέσουν τα ίδια τους όρους με τους οποίους θα εκδηλωθεί αυτή η αλληλεγγύη και αφετέρου να γνωρίζουν, να σκέφτονται και να δρουν στην βάση της δικής του πρωτοβουλίας, επιμονής και αγωνιστικής διάθεσης κι όχι περιμένοντας από την όποια διαμεσολάβηση να υποκαταστήσει αυτή την πρωτοβουλία, αυτή την επιμονή και αυτή την αγωνιστική διάθεση. Νομίζουμε ότι και στα δύο αυτά ζητήματα, οι φορείς της αλληλεγγύης στους «5», στάθηκαν όπως έπρεπε.
Η ΚΑΜΠΑΝΙΑ #FREE5
Πώς ξεδιπλώθηκε, όμως, η καμπάνια αλληλεγγύης; Γιατί κινητοποιήθηκε μια τόσο σημαντική μερίδα ανθρώπων για μια υπόθεση που είχε διαδραματιστεί έξι μήνες νωρίτερα στο εξωτερικό; Ποια ήταν η σύνθεση των ανθρώπων που για δύο ολόκληρους μήνες έβαλαν τα σώματά τους ως ανάχωμα στη διεθνοποιημένη καταστολή και ποιες πρακτικές ακολούθησαν;
Οι «5» ήταν σάρκα και οστά του ανταγωνιστικού κινήματος εκείνης της περιόδου• ήταν μέλη των κοινοτήτων αγώνα που άνθισαν και έδωσαν μάχες στην πιο ζωντανή στιγμή του κοινωνικού ανταγωνισμού, την περίοδο 2008-2012. Αναφερόμαστε στις συνελεύσεις γειτονιάς που γεννήθηκαν στην εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08, στα σωματεία βάσης και τις εργατικές ομάδες που προσπάθησαν να απαντήσουν στην αντεργατική λαίλαπα των μνημονίων, καθώς και στα αυτόνομα φοιτητικά σχήματα τα οποία χάραξαν μια διαφορετική πρόταση παρέμβασης στα πανεπιστήμια, με βάση την καθημερινότητα και τις ανάγκες των φοιτητών-εργαζομένων.
Δεν επρόκειτο για έναν αγώνα που έβλεπε την καταστολή ως ένα «μπρα-ντε-φερ» μεταξύ κράτους και black bloc, ούτε για ένα προσωποκεντρικό κύμα συμπαράστασης σε κάποια «ηρωική φιγούρα». Αντίθετα, η υπόθεση έγινε συλλογικό διακύβευμα των κοινοτήτων αγώνα, οι οποίες αναγνώρισαν ότι απειλείται η δική τους υπόσταση, μιας και θα μπορούσε να είναι η καθεμία και ο καθένας μας στη θέση τους.
Η καμπάνια αλληλεγγύης δεν στηρίχθηκε σε κάποια αντιπολίτευση, ούτε στα κοινοβουλευτικά σόου. Η μάχη δόθηκε σε μια περίοδο «κινηματικής άμπωτης», σχεδόν έναν χρόνο μετά την άνοδο της «πρώτης φοράς αριστερά». Έπρεπε να αναδειχθεί το πολιτικό κόστος για το κυβερνών κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ που, ενώ ήταν έτοιμο να εφαρμόσει τα πιο σκληρά μέτρα λιτότητας, παρέμενε ευάλωτο σε ζητήματα «δικαιωμάτων και ελευθεριών», τα οποία κάποτε αποτελούσαν σημαία του.
Το free5.gr αποτέλεσε το μέσο αλληλοτροφοδότησης του αγώνα. Ένα μιντιακό μέσο που συγκέντρωνε τις δράσεις, τις προκηρύξεις και τα ψηφίσματα από οργανώσεις, συλλογικότητες και φορείς, παρείχε ακόμα και live μετάδοση από τις ημέρες του Εφετείου.
Τα αυτόνομα φοιτητικά σχήματα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ανέλαβαν τη διάδοση του αγώνα στα πανεπιστήμια μέσα από συντονισμένες καταλήψεις πρυτανειών και διοικήσεων, καθώς και μέσα από τις γενικές συνελεύσεις των συλλόγων.
Τα πρωτοβάθμια σωματεία και σωματεία βάσης προέβησαν σε κοινή ανακοίνωση, συγκροτώντας κοινό μπλοκ στις κινητοποιήσεις.
Ο σύλλογος εργαζομένων στον δήμο της Αγ. Παρασκευής και ο σύλλογος εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της πόλης προχώρησαν σε στάσεις εργασίας τις ημέρες που εκδικαζόταν η υπόθεση στο Εφετείο. Η Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Αγίας Παρασκευής, με το σύνθημα «Όλη η Αγία Παρασκευή στο πλευρό των 5 αγωνιστών κατοίκων της πόλης μας», υπερασπίστηκε τα μέλη της με όρους κοινότητας, ως οργανικό κομμάτι των τοπικών αγώνων.
Η κατάληψη της ΑΣΟΕΕ από τη συνέλευση αλληλεγγύης κατά τη διάρκεια των δικών, υπενθύμισε τι σημαίνει έμπρακτη υπεράσπιση μέχρι το τέλος.
ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 2ΜΗΝΟΥ ΑΓΩΝΑ
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2015
12/11 – Σύλληψη των «5» – Κατάληψη του δημαρχείου αγίας παρασκευής, ανοιχτή συνέλευση και βραδινή διαδήλωση στην γειτονιά με συμμετοχή άνω των 300 ατόμων
13/11 – Με παρουσία 300 αλληλέγγυων έξω από το Εφετείο οι «5» δεν προφυλακίζονται. Επιβάλλονται οι περιοριστικοί όροι της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα, καθώς και της υποχρέωσης εμφάνισης τρεις φορές την εβδομάδα στο Α.Τ. Αγίας Παρασκευής.
16/11 – Συγκέντρωση έξω από το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών – Πρώτο παρών των «5» στο Α.Τ. Αγίας Παρασκευής, πλαισιωμένων από 50 συντρόφους/ισσες, γείτονες/ισσες και φίλους/ες
18/11 – Παρεμβάσεις σε 3 ραδιοφωνικούς σταθμούς που εκπέμπουν στη πόλη της Θεσ/νικης (ΕΡΤ3, Κόκκινο, Αlpha)
20/11 – Κατάληψη στην Πρυτανεία και στο Κτιρίο Κονδυλίων & Έρευνας του Ε.Μ.Π., Κατάληψη στην Διοίκηση του ΤΕΙ Αθήνας, στην Κοσμητεία της Σκολής Θετικών Επιστημών του ΕΚΠΑ, στην Πρυτανεία της ΑΟΣΕΕ και του Πανεπιστημίου Πατρών – Συγκέντρωση στην Πλατεία Verdi, στην Μπολόνια της Ιταλίας
21/11 – Κατάληψη στην Πρυτανεία της Παντείου και του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
22/11 – Διαδήλωση στο Μοναστηράκι και τον Κεραμεικό με συμμετοχή 500 ατόμων
23/11 – Μικροφωνική συγκέντρωση στην Καμάρα, Θεσσαλονίκη
24/11 – Συγκέντρωση στην Ιταλική Πρεσβεία και διαδήλωση προς την Βουλή με συμμετοχή 1.000 ατόμων
25/11 – Συγκέντρωση στην πλατεία Σαπφούς και πορεία στο κέντρο της Μυτιλήνης
26/11 – Κατάληψη στη Νέα Τηλεόραση Χανίων την ώρα του κεντρικού δελτίου ειδήσεων
26/11 – Συγκέντρωση την Σχολή Θετικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Πάτρας
28/11 – Πανευρωπαική ημέρα δράση: Δράσεις σε Μπολόνια, Πίζα, Ρώμη, Μιλάνο, Φλωρεντία – Μεγάλη διαδήλωση στην Αθήνα με την συμμετοχή 3.000 ατόμων – Συγκεντρώσεις και πορείες σε Θεσ/νίκη, Πάτρα, Ρέθυμνο, Μυτιλήνη, Λάρισα και Βόλο
30/11 – Κατάληψη στο Ιταλικό Προξενείο στο Κολωνάκι
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2015
3 /12 – Παρέμβαση σε εκδηλώσεις του ΑΠΘ (Ιατρική Σχολή & Αίθουσα Τελετών)
4/12 – Διαδήλωση στην Αγ. Παρασκευή με κατάληξη έξω από το μέγαρο της ΕΡΤ – Κατάληψη στο Ρ/Σ Antenna FM, στην Πάτρα – Κατάληψη Πρυτανείας Παν/μίου Θεσσαλίας, Βόλος
8/12 – Συγκέντρωση στο Υπουργείο Δικαιοσύνης με την συμμετοχή 500 ατόμων
9/12 – Κατάληψη στο Ιταλικό Προξενείο στην Θεσσαλονίκη – Μοτοπορεία στις γειτονιές του Γκύζη, Κυψέλης, Πατησίων και Γαλατσίου
9/12 – Διαδήλωση στην Πανεπιστημιούπολη Πατρών
10/12 – Φοιτητική διαδήλωση από τα Προπύλαια προς την ΑΣΟΕΕ
11/12 – Παρέμβαση στην εορταστική συναυλία του Δήμου Περιστερίου – Διαδήλωση στο κέντρο του Βόλου
12/12 – Συγκέντρωση έξω από το Ελληνικό Προξενείο στην Μπολόνια της Ιταλίας
14/12 – Μοτοπορεία στην Αθήνα με στάσεις στην Βουλή, στα γραφεία της Ε.Ε και του ΣΥΡΙΖΑ – Μικροφωνική συγκέντρωση στην Θεσ/νικη
15/12 – Διαδήλωση στο κέντρο του Ρεθύμνου
18/12 – Συναυλία αλληλεγγύης στην ΑΣΟΕΕ
18/12 – Μικροφωνική συγκέντρωση στο Δημαρχείου Περιστερίου
29/12 – Μικροφωνική συγκέντρωση στην Ερμού, Καπνικαρέα
30/12 – Μικροφωνική συγκέντρωση στα Χανιά
IANOYAPIOΣ 2016
4/1 – Κεντρική πολιτική εκδήλωση στην Πάντειο με την συμμετοχή Ιταλών συντρόφων/ισσών
7/1 – 1η μέρα συνεδριάσεων του Εφετείου Αθηνών – Κατάληψη της ΑΣΟΕΕ από την συνέλευση αλληλεγγύης – 3ωρη στάση εργασίας του σωματείου εργαζομένων του Δήμου Αγ. Παρασκευής.
Δεν εκδίδονται οι δυο πρώτοι σύντροφοι
8/1 – 2η μέρα συνεδριάσεων του Εφετείου Αθηνών – 3ωρη στάση εργασίας του συλλόγου εκπαιδευτικών “Ο Περικλής” – Πορεία στην Θεσσαλονίκη – Μικροφωνική συγκέντρωση στο πρώην παράρτημα πανεπιστημίου Πατρών.
Δεν εκδίδονται οι υπόλοιποι δυο σύντροφοι
10/1 – Ολιγόλεπτη διακοπή θεατρικής παράστασης στο θέατρο “Αθηνά” στην Πατησίων – Κατάληψη στην Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης
11/1 – 3η μέρα συνεδριάσεων του Εφετείου Αθηνών – 3ωρη στάση εργασίας του συλλόγου εκπαιδευτικών “Ο Περικλής” – Κατάληψη στην διοίκηση του ΤΕΙ Λάρισας.
Δεν εκδίδεται και ο 5ος σύντροφος
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ
Το Μιλάνο δεν τελείωσε, αλλά συνεχίζεται για όσες κι όσους πληρώνουν το τίμημα των ευρωενταλμάτων και της καταστολής.
Η υπόθεση των Gabriele, Gino και Maya είναι χαρακτηριστική. Πρόκειται για 3 από τα 14 άτομα που καταδιώκονται από τις ουγγρικές αρχές σε σχέση με την αντιφασιστική συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στη Βουδαπέστη στις 11 Φεβρουαρίου 2023, κατά τη διάρκεια της νεοναζιστικής επετείου της «Ημέρας της Τιμής».
Ο Gabriele συνελήφθη στην Ιταλία τον Νοέμβριο του 2023. Παρά το ένταλμα των ουγγρικών αρχών για συμμετοχή σε επιθέσεις κατά νεοναζί, το Εφετείο του Μιλάνου αποφάσισε τον Μάρτιο του 2024 να μην τον εκδώσει, αν και η δίκη του στην Ουγγαρία συνεχίζεται ερήμην. Ο Gino συνελήφθη στη Γαλλία ως φυγάς το 2024 και προφυλακίστηκε, μέχρι που η γαλλική δικαιοσύνη απέρριψε την αίτηση έκδοσής του προς την Ουγγαρία τον Απρίλη του 2025, κρίνοντας ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να μη τύχει δίκαιης δίκης εκεί και να υποστεί κακομεταχείριση εάν παραδοθεί στις ουγγρικές αρχές.
Αντίθετα, στην υπόθεση του Maja, η γερμανική δικαιοσύνη προχώρησε στην έκδοση του στην Ουγγαρία με αστραπιαίες διαδικασίες, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις. Μετά την έκδοση, η καμπάνια «Free All Antifas» απέκτησε πιο επείγοντα χαρακτήρα, καλώντας σε κινητοποιήσεις έξω από πρεσβείες σε όλη την Ευρώπη, με το σύνθημα «Καμία έκδοση στην Ουγγαρία». Η δίκη του Maja στη Βουδαπέστη ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2025. Οι ουγγρικές αρχές πρότειναν αρχικά ποινή 14 ετών με αντάλλαγμα την ομολογία ενοχής, πρόταση που απορρίφθηκε. Σε περίπτωση καταδίκης χωρίς συμφωνία, προβλέπεται ποινή φυλάκισης έως και 24 έτη.
Σε μια εποχή γενικευμένου εθνικιστικού παραληρήματος και κλιμάκωσης των πολεμικών ιαχών σε όλη την Ευρώπη, οι διεθνείς συναντήσεις και κινητοποιήσεις αποκτούν αυξημένη σημασία και θέτουν επιτακτικά καθήκοντα για όλους/ες τους/τις αγωνιζόμενους/ες.
ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΜΠΑΝΙΑ #FREE5
11/01/2026
media:
4.jpg