16/02/2026 9:26 μμ.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Είναι ένα παιδί που δε θέλει χειροκροτήματα, αλλά να το κατανοούνε. Δε ζητάει λύπηση. Και μ’ένα θετικό χτύπημα στην πλάτη χαίρεται και το αναγνωρίζει. Θέλει να μεγαλώσει. Δε θέλει να “φύγει” νέο. Για να συνεχίσει να ζει γνωρίζει ότι πρέπει να τραφεί από την τροφή που λέγεται “κοινός αγώνας”. Αυτό το ξέρει καλά σε όλη του τη ζωή. Δεν είναι σίγουρο αν το συνειδητοποιούν όλοι οι άλλοι.
Είναι ένα προσφυγόπουλο γενναίο και φωτεινό, όσο λάσπη κ αν έχει επάνω του. Γκρεμίζει τα σύνορα γιατί σφίγγει στα χέρια τού τη φωτιά της ζωής. Κουβαλάει στους ώμους τού παιχνίδια, συγκρούσεις και λάθη. Συζητάει, συνεργάζεται, ονειρεύεται.
Είναι ένα παιδί που το βρίζουν οι δημοσιογράφοι και οι αστυνομικοί. Πάντα το λασπολογούν. Άρχισαν πάλι και τώρα με περισσότερο μένος. Λέγοντας ότι το παιδί έχει αρχίσει να πεθαίνει. Ότι για χρόνια ήταν εγκαταλελειμμένο χωρίς κανείς να το φροντίζει. Το ξέρουν καλά ότι δεν είναι αλήθεια. Γνωρίζουν καλά ότι το παιδί ήταν μέσα σε μια μεγάλη οικογένεια που δεν τους ενώνει το αίμα αλλά η αλληλεγγύη. Εκεί όπου η έννοια της συντροφιάς παίρνει την πραγματική της υπόσταση. Μοιραζόμενοι το ίδιο φαγητό, τις ίδιες έγνοιες, τον ίδιο αγώνα κάτι που πολλές φορές οι υπόλοιποι άνθρωποι το ξεχνάνε.
Είναι ένα παιδί που έπαιζε μαζί με τον Μιχάλη Καλτεζά, τον Αλέξη Γρηγορόπουλο και τον Μπερκίν Ελβάν. Σκέφτεται ότι οι φίλοι του σκοτώθηκαν όλοι κοντά στα 16, καθόλου συμπτωματικό. Η Εξουσία έχει εμμονή με τον ανθό της κοινωνίας, φοβάται τα αγκάθια του. Ξέρει ότι αν σκοτώσει το παιδί το πτώμα θα πέσει επάνω στο κεφάλι της . Έτσι έγινε και τις άλλες φορές που σκοτώσαν την νιότη. Αν απειληθεί το παιδί η γειτονιά θα το υπερασπιστεί. Οι γείτονες όλου του κόσμου δε θα την κοπανίσουν αλλά θα ζυγιστούνε.
Είναι ένα παιδί που το πρωί ζυμώνει το ψωμί του και το βράδυ βάζει τα ψεύτικα φτερά του για να πετάξει και να φωνάξει «αύριο θα είμαι πάλι εδώ». Μόνο που τώρα κοιτιέται στον καθρέφτη και βλέπει ότι μεγάλωσε, ότι ωρίμασε… Αυτή τη φορά δε θα είναι σαν τις άλλες, αφήνει τα φτερά του και μπαίνει στο δωμάτιο της μάχης για να σκεφτεί. Όχι γιατί τις άλλες φόρες δεν μαχόταν. Αντιθέτως ήταν πάντα μέσα στη μάχη, Όμως ξέρει ότι αυτήν τη φορά υπάρχει περίπτωση να μην ξαναμπεί μέσα στο “Μεγάλο Σπίτι”. Δεν του αρέσουν οι συμβολισμοί. Τώρα που αναλογίζεται αντιλαμβάνεται ότι στην πραγματικότητα ποτέ του δεν ονειροπολούσε. Ότι σκεφτόταν το έκανε κατευθείαν πράξη. Τα φτερά τα έβαζε στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού.
Είναι ένα παιδί θλιμμένο και χαρούμενο μαζί. Γιατί γνωρίζει ότι το δέντρο της λευτεριάς για να μεγαλώσει ποτίζεται με αίμα.
Είναι ένα παιδί που έχει επίγνωση ότι στις επιδιώξεις των δημάρχων, των περιφερειαρχών, των κυβερνώντων και των εξουσιαστών για ιδιωτικούς ή κρατικούς σκοπούς βρίσκεται πάντα το κέρδος. Είναι και οι σύντροφοι που γνωρίζουν ότι μέσα σε αυτήν την κοινότητα του παιδιού είναι που χωράνε οι γέροι και οι νέοι, οι άνθρωποι που έχουν προβλήματα υγείας και οι ξεριζωμένοι. Που γνωρίζουν ότι μόνο σε τέτοιες κοινωνικές κατοικίες βρίσκεται η πραγματική αγκαλιά που χωράει τον κόσμο όλο χωρίς εγωισμούς και ιδιοτέλεια. Που χαιρετίζουν όχι τους άριστους και τους ενάρετους, αλλά τους Αρίστους που ρισκάρουν τη ζωή τους με θάνατο γιατί αγαπούν τη ζωή.
Είναι ένα παιδί που φωνάζει « ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε».Όχι γιατί είναι εγωιστής και αιθεροβάμον. Όχι γιατί δεν εκτιμάει τους αγώνες ανεξαρτήτως της έκβασης και του αποτελέσματος τους. Αλλά γιατί γνωρίζει ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή αν θέλουμε να ζήσουμε.
Είναι ένα παιδί που κουβαλάει στην πλάτη την ιστορία του αγώνας μας. Όχι μόνο αυτό το παιδί, αλλά και κάθε ένα σαν κι αυτό το παιδί.
Είμαι ένας έφηβος 16 ετών και το όνομα μου είναι Κατειλημμένα Προσφυγικά.