16/08/2026 1:55 πμ.
Συντρόφια.
Δεν γράψαμε ένα κείμενο για να χαωθούμε σε όρους και παρερμηνείες. Ούτε για να δείξουμε κατηγορώντας βγάζοντας τον εαυτό μας στην απέξω, μπαίνοντας σε κάποιου είδους ελιτιστικό παιχνίδι αλήθειας. Σίγουρα υπήρχαν παρερμηνεύσεις και γι’αυτό το λόγο απαντάμε ξεκάθαρα. Είμαστε και εμείς μέρος του προβλήματος. Ασκήσαμε κριτική αλλά βάλαμε και τους εαυτούς μας αυτοκριτικά μέσα στην ανεπάρκεια του σήμερα. Δεν είμαστε άγιοι και άγιες, ούτε καλύτεροι, ούτε παντογνώστες και σίγουρα δεν κατέχουμε κάποια απόλυτη αλήθεια.’Οταν όμως περιφρονούνται με γενικόλογα τα συντρόφια μας, της ένοπλης αντιπαράθεσης αλλά και η ίδια κάθε αυτή η ένοπλη αντίσταση, οφείλουμε να πάρουμε θέση και να μιλήσουμε για άμεση και όχι έμμεση ρήξη με το φόβο. Είναι ο φόβος και η δειλία το μόνο πρόβλημα μας ή το κύριο? Όχι βέβαια. Η έλλειψη οργάνωσης παίζει και αυτή καταλυτικό ρόλο στην σημερινή ανεπάρκεια μας. Όπως και η έλλειψη δέσμευσης που τροφοδοτεί καθημερινά τον εφησυχασμό μας, την κουλτούρα ανάθεσης και μας δηλητηριάζει στο βούρκο της απραξίας και της παθητικότητας.
Για το φόβο. Κρίναμε την αποδοχή του. Όχι τον ίδιο. Την συνειδητή μη δέσμευση απέναντι του. Όλοι και όλες μας φοβόμαστε. Και με το φόβο έρχεται και η ανάμειξη άλλων δεκάδων αρνητικών συναισθημάτων. Απλά εμείς επικεντρωθήκαμε στο φόβο αποδίδoντας τον ως συναίσθημα αφετηρίας σε αυτή την αλυσίδα ακολουθίας. Συμφωνούμε ότι ο φόβος αντιμετωπίζεται συλλογικά. Ότι υπάρχει ανάγκη να τον εκφράσουμε, να τον εξωτερικεύσουμε όπως πολύ σωστά αναφέρατε. Να τον μοιραστούμε. Και αναγνωρίζοντας τις ανησυχίες, τα όρια και τους εφιάλτες μας, να σταθούμε δίπλα ο ένας στην άλλη με κατανόηση, συντροφικότητα και αυταπάρνηση. Χαράζοντας όμως μία ανυπότακτη γραμμή ενάντια στο φόβο και την απάθεια του. Δεν θα μπορούσαν να μας εκφράσουν περισσότερο τα λόγια συντροφιών μας.
“Οφείλουμε να προσπαθούμε να ξεπεράσουμε τους φόβους μας. Φοβόμαστε πολύ τα βασανιστήρια, την αιχμαλωσία και τις συνέπειες για τους κοντινούς μας ανθρώπους που συνεπάγεται η σύλληψη μας. Άλλωστε για αυτό η συγκεκριμένη δράση δεν πήγε τόσο καλά, αφού πάνω στο άγχος της δράσης δεν μοιράσαμε σωστά την βενζίνη ώστε να μεγιστοποιηθεί η καταστροφή. Όμως ακόμη περισσότερο φοβόμαστε τον συμβιβασμό, να καταλήξουμε να ανεχτούμε όλα αυτά που καθημερινά βλέπουμε και μας εξοργίζουν και να αδρανοποιηθούμε. Επίσης φοβόμαστε την αφομοίωση, το να καταλήξουμε να αναζητούμε καθησυχαστικές θεωρίες ώστε να ζήσουμε ένα εναλλακτικό λαισταιλ, διατηρώντας την ψευδαίσθηση της αντίστασης. Να ζήσουμε μια ζωή κενή δίχως ζωή, δίχως δράση. Αναγνωρίζουμε πως πολλοί άνθρωποι δεν αντέχουν το άγχος της δράσης και το κατανοούμε. Όμως γνωρίζουμε πως ο καθένας μπορεί να συνεισφέρει στην εξέγερση με τον δικό του τρόπο, ανεξάρτητα από τις ιδιαιτερότητες του. Πίσω από κάθε άμεση δράση βρίσκεται η παρακολούθηση, η προετοιμασία των πολεμοφοδίων και τα φλεγόμενα κείμενα. Πιστεύουμε πως ο καθένας μπορεί να συμμετέχει σε διάφορες πτυχές του αγώνα, ανεξάρτητα από την ψυχολογική και φυσική του υπόσταση. Οι υπόλοιποι απλώς ψάχνουν δικαιολογίες. Καλούμε όλο τον συνειδητοποιημένο κόσμο, αναρχικούς κοινωνικούς και μη, αναρχομηδενιστές, αναρχοκομμουνιστές, κομμουνιστές ή και ακόμα και άτομα που επιλέγουν να μην προσδιορίζονται από κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία, να πάψουν να ανέχονται αυτή την κόλαση, να σηκώσουν ανάστημα και να επιτεθούν με λύσσα και συνείδηση στην σύγχρονη δυστοπία.”
Όσο αναφορά τον ένοπλο αγώνα, δεν θα υπεραναλύσουμε τα αυτονόητα. Το έχουν κάνει χιλιάδες συντρόφια μας ανά τα χρόνια. Δεν προβαίνουμε με το προηγούμενο κείμενο μας ή τουλάχιστον δεν είναι αυτός ο σκοπός μας, να οδηγηθούμε σε κάποια ιεράρχηση των μέσων ή κάποιου είδους διαχωρισμό. Ο ένοπλος αγώνας και η υποστήριξη αυτού είναι κομμάτι όλων μας. Στο τέλος της ημέρας, η ουσιαστική διαφωνία δεν είναι η ύπαρξη ή η επιλογή του αλλά οι λεπτομέρειες εφαρμογής του. Η προετοιμασία του, τα χρονικά περιθώρια, η ένταση του, τα όρια του, ο τρόπος οργάνωσης του, η εξέλιξη του και εννοείται τα παρελθοντικά ή σημερινά λάθη αλλά και οι μικρές ή μεγαλύτερες νίκες. Διαφωνίες και προβληματισμοί πραγματικοί. Όχι ψευδαισθήσεις.
“Ο αγώνας δεν είναι μια πράξη αυτοθυσίας, αλλά μια συνειδητή επιλογή για να αλλάξουμε τις συνθήκες ζωής μας. Δεν πολεμάμε για έναν προσωπικό σκοπό, αλλά για το συλλογικό καλό. Αν δεν αντισταθούμε, τότε είμαστε συνένοχοι στην καταπίεση που βιώνουμε καθημερινά.”
Όταν ανοίξουμε τα μάτια μας και χωρίς υπεκφυγές, κοιτάξουμε στα μάτια το Θάνατο και τον εχθρό μας, ξέρουμε ότι τότε θα βρεθούμε δίπλα με συνειδητή δέσμευση και ποικίλους τρόπους, για τη σύγκρουση και τη καταστροφή του υπάρχοντος. Και αν κάποιος, κάποια, κάποιο δεν ξέρει που να κοιτάξει, προτρέπουμε απλά μια ματιά στα κάτεργα όλου του κόσμου, στα σημερινά στρατόπεδα συγκέντρωσης, στη κατεστραμμένη φύση, στις φυλακές και τα χαρακώματα τους. Στο πάτο των θαλασσών μας και τους πολέμους που διεξάγονται αλλά και ενορχηστρώνονται. Αλλά όπου και να στρέψουμε το βλέμμα μας, αλίμονο αν ξεχάσουμε να κοιταχτούμε πρώτα στο καθρέφτη.
“Διαμαρτυρία είναι όταν λέω πως αυτό κι αυτό δεν μου αρέσει. Αντίσταση είναι όταν φροντίζω αυτό που δε μου αρέσει, να μη συνεχίζεται.”
ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΝΕ ΖΩΝΤΑΝΟ ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΓΚΛΕΙΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ
ΝΑ ΠΛΗΣΙΑΣΟΥΜΕ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
Αναρχικοί/ές