12/01/2026 10:17 μμ.
Ούτε με τους πλανητικούς ούτε με τους τοπικούς τυράννους. Με τους λαούς για την κοινωνική χειραφέτηση. Ενάντια και στη Θεοκρατία και στην υπερατλαντική παλινόρθωση.
Τουλάχιστον 500 διαδηλωτές έχουν δολοφονηθεί (αριθμός που μπορεί να είναι στην πραγματικότητα πολύ υψηλότερος) ενώ αρκετοί άνδρες των δυνάμεων ασφαλείας έχουν επίσης πέσει νεκροί. Παράλληλα υπολογίζεται ότι οι συλλήψεις διαδηλωτών πλησιάζουν πλέον τις 11.000. Οι αριθμοί αυτοί καταγράφουν την πλέον πολύνεκρη καταστολή εδώ και χρόνια και επιβεβαιώνουν ότι η Ισλαμική Δημοκρατία (ένα κράμα θεοκρατίας και διακυβέρνησης με Ανώτατο Συμβούλιο, Ανώτατο Ηγέτη και Φρουρούς της Επανάστασης) αντιμετωπίζει πλέον τη λαϊκή εξέγερση ως υπαρξιακή απειλή.
Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν στα τέλη Δεκεμβρίου με αφορμή την εκτίναξη του κόστους ζωής και την κατάρρευση της αγοραστικής δύναμης. Η κατάρρευση του εθνικού νομίσματος ριάλ, ο ανεξέλεγκτος πληθωρισμός, η εκρηκτική φτώχεια, η ανεργία, η γενικευμένη συστημική διαφθορά, οι μαζικές στρατιωτικές δαπάνες (όπως ακριβώς το σύμπλεγμα δυτικής Κυριαρχίας εξοπλίζεται εις βάρος των εξουσιαζόμενων, αυξάνοντας το κόστος της καθημερινότητας και μειώνοντας τα ψήγματα κοινωνικών παροχών, έτσι και το Ιράν εφαρμόζει ακριβώς την ίδια πολιτικοοικονομική πορεία και στρατιωτική λογική) και –πάνω απ’ όλα– η ωμή, καθημερινή καταστολή από το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων, συνθέτουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ. Ένα κοκτέιλ που πυροδότησε μια γενικευμένη οργή, η οποία εξαπλώθηκε σε μεγάλες πόλεις με επίκεντρο την Τεχεράνη. Από την Ιλάμ στα δυτικά, μια κουρδική περιοχή στα σύνορα με το Ιράκ, μέχρι την Τεχεράνη και τη Μασχάντ στα βορειοανατολικά, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, διαδηλώσεις έχουν ξεσπάσει σε περισσότερες από 100 πόλεις τις τελευταίες 14 ημέρες. Από το Μεγάλο Παζάρι της Τεχεράνης μέχρι τις συνοικίες του Σαανταταμπάντ, η οργή που ξεκίνησε από την οικονομική εξαθλίωση μετατράπηκε σε μια δυναμική μάχη για την ελευθερία. Μέσα σε λίγες ημέρες το κοινωνικό ξέσπασμα μετατράπηκε σε πολιτική εξέγερση. Φωτιές στους δρόμους και σε κυβερνητικά κτήρια αλλά και συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφαλείας, καθώς οι κινητοποιήσεις μπαίνουν πλέον στη τρίτη εβδομάδα τους. Στις δυτικές επαρχίες του Ιράν, κοντά στα σύνορα με το Ιράκ, έχουν καταγραφεί επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα και χρήση όπλων από διαδηλωτές. Συνθήματα όπως “Θάνατος στον δικτάτορα» και «Θάνατος στον Χαμενεΐ”, “Basij, Sepah, ISIS — είστε όλοι ίδιοι” … ακούγονται πλέον ανοιχτά σε δεκάδες πόλεις, ενώ οι κινητοποιήσεις έχουν εξαπλωθεί και στις 31 επαρχίες της χώρας.
“Οι διαδηλώσεις αυτές είναι εντελώς αυθόρμητες και αυτο-οργανωμένες. Δεν υπάρχει ηγεσία, δεν τις καθοδηγεί κανένα πολιτικό κόμμα, ούτε υπάρχει κάποια κεντρική διοίκηση που δίνει εντολές. Πρόκειται για τον θυμό που αναδύεται άμεσα από την βάση”. Δηλωση ιρανών Αναρχικών (Αναρχικό Μέτωπο).
Η απάντηση της Τεχεράνης ήταν άμεση και ωμή. Οι Φρουροί της Επανάστασης και οι δυνάμεις ασφαλείας αναπτύχθηκαν μαζικά, με χρήση πραγματικών πυρών, πλαστικών σφαιρών και δακρυγόνων, συλλήψεις σε σπίτια και νοσοκομεία, αλλά και εκτεταμένες επιχειρήσεις “εκκαθάρισης” σε γειτονιές που θεωρούνται εστίες αντίστασης. Το καθεστώς μιλά για “ένοπλους ταραχοποιούς” και “ξένη υποκίνηση”, την ώρα που οι εικόνες από το εσωτερικό δείχνουν στις μεγάλες πόλεις άοπλα και μαζικά πλήθη. Παρά το πρωτοφανές μπλακ άουτ στο διαδίκτυο και τις επικοινωνίες, οι πληροφορίες που διαρρέουν από το εσωτερικό της χώρας σκιαγραφούν ένα σκηνικό γενικευμένης βίας, μαζικών συλλήψεων και στρατιωτικοποίησης της εσωτερικής ασφάλειας.
Από τον Ιανουάριο του 2018 έως τον Νοέμβριο του 2019 και τον Σεπτέμβριο του 2022, οι καταπιεσμένοι άνθρωποι του Ιράν έδειξαν επανειλημμένα – βγαίνοντας στους δρόμους- ότι δεν θα ανεχτούν την υπάρχουσα πολιτικοοικονομική τάξη και τις δομές που χτίστηκαν πάνω στην εκμετάλλευση, την καταπίεση και την ανισότητα. Από τα τέλη Δεκέμβρη ο ιρανικός λαός βγαίνει στους δρόμους, καίει συμβολικά τα σύμβολα του καθεστώτος, συγκρούεται με τις δυνάμεις καταστολής. Το τίμημα που πληρώνει είναι δεκάδες νεκροί, χιλιάδες συλλήψεις, βασανιστήρια, απειλές για θανατικές ποινές με την κατηγορία του “εχθρού του Θεού”. Αυτά τα σκιρτήμαυτα αντίστασης και κοινωνικής ανυπακοής δεν έχουν να κάνουν με την επιστροφή στο παρελθόν, αλλά να δομήσουν ένα μέλλον ελεύθερο από την κυριαρχία κεφαλαίου, πολιτικής εξουσίας και θεοκρατίας, βασισμένο στην ελευθερία, την ισότητα, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Στο θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, ο εισαγγελέας της Τεχερανης απειλεί με θανατική ποινή όλους όσοι συμμετέχουν στα επεισόδια: “οι πράξεις βανδαλισμού που στοχεύουν δημόσια περιουσία θα θεωρούνται «moharebeh». Αυτό σημαίνει “πόλεμος εναντίον του Θεού” και τιμωρείται μεταξύ άλλων με εκτέλεση”. Αυτή είναι η “σταθερότητα” της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Μην ξεχνάμε ότι οι διαδηλώσεις και η γενικευμένη κοινωνική αναταραχή γίνονται εν μέσω της επικείμενης εκτέλεσης της 67χρονης Ταμπαρί που καταδικάστηκε σε θάνατο τον Οκτώβριο, μέσω βιντεοκλήσης διάρκειας 10’ και χωρίς παρουσία δικηγόρου, λόγω της ανάρτησης ενός πανό που έγραφε “Γυναίκα, Αντίσταση, Ελευθερία”. Η θανατική ποινή στο Ιράν χρησιμοποιείται ως εργαλείο πολιτικής καταστολής και για την διάχυση φόβου στον πληθυσμό, αφού οι εκτελέσεις είναι συχνό φαινόμενο (1500 εκτελέσεις το περασμένο έτος από μη ανεξάρτητα δικαστήρια κεκλεισμένων των θυρών).
Ο ιρανικός λαός, με ιστορική γνώση και ευαισθησία στις ξένες επεμβάσεις, έχοντας υποφέρει από την επιρροή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, της Βρετανίας, των ΗΠΑ, της Σοβιετικής Ένωσης, με καθεστώτα Σάχηδων και ισλαμικού φονταμενταλισμού, οφείλει να διατηρεί τη μνήμη του. Η τρέχουσα συγκυρία θεωρείται ιδιαίτερα επικίνδυνη, καθώς μια ενδεχόμενη ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας θα άλλαζε άρδην και τους συσχετισμούς ισχύος στη Μέση Ανατολή. Τον Φλεβάρη του 1979 έγινε στο Ιράν μια μεγάλη λαϊκή-εργατική επανάσταση. Η μισητή μοναρχική δικτατορία του Σάχη ανατράπηκε με γενική απεργία, της οποίας ο πυρήνας ήταν οι εργαζόμενοι στις πετρελαιοβιομηχανίες του Κουζεστάν, στο νότιο τμήμα της χώρας. Εκατομμύρια διαδηλωτές βρέθηκαν στους δρόμους στην Τεχεράνη και άλλες πόλεις. Η κατάρευση του τότε καθεστώτος ήταν αποτέλεσμα μιας γενικευμένης κοινωνικής δυσαρέσκειας που ένωσε ετερόκλητες δυνάμεις, από φιλελεύθερους και αριστερούς έως ισλαμιστές. Κύρια αιτία υπήρξε η πλήρης εγκατάλειψη της περιφέρειας και των βασικών υποδομών, παρά τα τεράστια έσοδα από το πετρέλαιο. Οι 2 “πονόψυχοι” σύγχρονοι ναζί Τραμπ και Νετανιάχου, δήλωσαν ότι είναι έτοιμοι να επέμβουν στο Ιράν γιατί τους “έπιασε ο πόνος” για την καταστολή και τις δολοφονίες των διαδηλωτών. Λες και η Δύση κόπτεται για τη δημοκρατία και όχι για τα πετρέλαια του Ιράν. Στόχος του Τραμπ να επέμβει στα εσωτερικά του Ιράν για να εγκαταστήσει κάποια Αρχή που θα είναι αμερικανική μαριονέτα, όπως θέλει να κάνει και στη Βενεζουέλα. Η προειδοποίησή του “θα αρχίσουμε να πυροβολούμε κι εμείς”, δεν απευθύνεται μόνο στους μουλάδες, αλλά είναι επίδειξη ισχύος στη Ρωσία και την Κίνα που παρακολουθούν την περιοχή. Και το γενοκτόνο ισραηλινό Κράτος είναι τόσο δημοκρατικό και ευαίσθητο; Για το Ισραήλ, η αποδυνάμωση της Τεχεράνης αποτελεί στρατηγικό στόχο, καθώς θα οδηγούσε στον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ, αλλά ονειρεύεται και τον έλεγχο της περιοχής. Γι αυτό προωθούν έναν Παχλαβί- γιο του τελευταίου Σάχη- που είναι δεμένος με ιμπεριαλιστικά κέντρα, με το Ισραήλ και με τμήματα του αμερικανικού κατεστημένου. Η εργαλειοποίησή του από Ισραήλ και Αμέρικα είναι δεδομένη. Αυτή η στάση αποτελεί σαφή προσπάθεια παρέμβασης στις εξελίξεις στο Ιράν, ενώ το καθεστώς Velayat-e-Faqih δεν είναι σε θέση με κανέναν τρόπο να απελευθερωθεί από την κρίση, την αστάθεια και τον συνεχή φόβο του λαού και προσπαθεί να συνεχίσει την ύπαρξή του βασιζόμενο στην καταστολή και σε στρατιωτικά μέσα ασφαλείας.
Πάντα οι εξουσίες και δυνάστες κατηγορούν τους εξεγερμένους ότι έχουν αλλότριους σκοπούς ή και ξένες δυνάμεις πίσω τους. Η πλήρης απαξίωση της κοινωνικής οργής, η μετατροπή της σε “έργο προβοκατόρων”, ώστε να σωθεί το αφήγημα ενός δήθεν φιλολαϊκου καθεστώτος που στην πράξη τσακίζει τον ίδιο του τον λαό, καταρρέει απο την πραγματικότητα του δρόμου. Οι δρόμοι του Ιράν μιλούν πιο καθαρά από οποιαδήποτε ανάλυση. Το σύνθημα “Ούτε Σάχ, ούτε Σέιχ” δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Ο ιρανικός λαός δεν ξέχασε ούτε τη SAVAK, ούτε τα βασανιστήρια, ούτε την πλήρη εξάρτηση από τον αμερικανικό επεκτατισμό την εποχή του Σάχη. Δεν παλεύει για να αλλάξει αφέντη. Δεν θέλει μια νέα δικτατορία με διαφορετικό ένδυμα. Ολοι οι εξουσιαστές – καπιταλιστές, γενοκτόνοι, ολιγάρχες, κοσμικοί, βασιλιάδες, αγιατολάδες, θεοκράτες, δικτάτορες, κοινοβουλευτικοί…- πρέπει να πεταχτούν στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας μαζί με την εκμετάλλευση, τους πολέμους, την καταπίεση και τον αφανισμό των ονείρων μας. Ούτε με τους πλανητικούς ούτε με τους τοπικούς τυράννους. Με τους λαούς για την κοινωνική χειραφέτηση. Ενάντια και στη Θεοκρατία και στην υπερατλαντική παλινόρθωση.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ, ΟΧΙ ΣΤΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ. ΠΟΛΕΜΟ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ