07/02/2026 12:07 μμ.
Αυτό το κείμενο, αν και χρονικά καθυστερημένο, έρχεται να μεταφέρει την καταγγελία ξυλοδαρμού μας κατά την πορεία πορεία μνήμης για τα 17 χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και να θέσει ένα ερώτημα σχετικά με το ενδεχόμενο μίας συλλογικής απάντησης σε περίπτωση επανάληψης επιθέσεων σε συντρόφια.
Αυτό το κείμενο, αν και χρονικά καθυστερημένο, έρχεται να μεταφέρει την καταγγελία ξυλοδαρμού μας στην πορεία πορεία μνήμης για τα 17 χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και να θέσει ένα ερώτημα σχετικά με το ενδεχόμενο μίας συλλογικής απάντησης σε περίπτωση επανάληψης επιθέσεων σε συντρόφια.
Το κράτος επέλεξε να επιτεθεί στη μαζική πορεία μνήμης για τα 17 χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Κορκονέα, εξαπολύοντας σφοδρή επίθεση, στο πιο ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας. Στόχος ήταν να εμποδιστεί η πορεία να ολοκληρώσει το δρομολόγιό της και να φτάσει στο μνημείο του Αλ. Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια.
Το σύνολο του στρατού των ΜΑΤ επιτέθηκε στο σώμα της πορείας με δακρυγόνα, ασφυξιογόνα, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και γκλοπ, χτυπώντας με αγριότητα τον κόσμο της διαδήλωσης, ενώ παράλληλα προχώρησαν σε συλλήψεις προκειμένου να νομιμοποιήσουν τον άγριο ξυλοδαρμό.
Οι εικόνες από τα βίντεο που κυκλοφόρησαν τις επόμενες ημέρες, καθώς και οι μαρτυρίες συντρόφων, αποτυπώνουν την αγριότητα και την έκταση της δολοφονικής επίθεσης. Πλήθη συντρόφων περικυκλωμένα, χωρίς καμία δυνατότητα διαφυγής, δέχονται άγριο ξυλοδαρμό: γκλοπιές σε ανθρώπους πεσμένους στο έδαφος, χτυπήματα σε κεφάλια και νεφρά, με ακραία φασιστική υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής.Πολλές βρεθήκαμε σε νοσοκομεία.
Παρά τα σπασμένα χέρια, τα σαγόνια, τα κεφάλια και τα χτυπημένα νεφρά, οι περισσότερες και οι περισσότεροι, γνωρίζοντας από προηγούμενες εμπειρίες πως στους διαδρόμους των νοσοκομείων περιφέρονται ασφαλίτες αναζητώντας νέες συλλήψεις, δεν δήλωσαν ότι τραυματίστηκαν στην πορεία. Άλλοι κατέφυγαν σε απομακρυσμένα νοσοκομεία, ενώ άλλες δεν πήγαν καθόλου, από φόβο μήπως συλληφθούν.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες υπήρξε η πρόθεση να κινηθούμε νομικά απέναντι στην άγρια κρατική καταστολή. Όχι με αυταπάτες περί δικαίωσης, προσωπικής αποζημίωσης ή πίστης στο κράτος δικαίου και τους θεσμούς του, αλλά με στόχο να δυσκολέψουμε όσο γίνεται τους μηχανισμούς καταστολής να χτυπούν ανενόχλητοι και να παραμένουν στο απυρόβλητο, καθώς και να δοθεί δημόσια διάσταση στη βία που ασκήθηκε.
Τις επόμενες ημέρες, κάποια από τα τραυματισμένα βρεθήκαμε έξω από το κτήριο όπου στεγάζεται ο ιατροδικαστής, με σκοπό να λάβουμε γνωμάτευση και να προχωρήσουμε σε καταγγελία. Ο ιατροδικαστής αρνήθηκε να μας δεχτεί, επικαλούμενος την ανάγκη προηγούμενης καταγγελίας σε αστυνομικό τμήμα – δηλαδή να απευθυνθούμε σε αυτούς που μας χτύπησαν και να τους καταγγείλουμε εγγράφως. Ενώ, όσο βρισκόμασταν έξω από το κτήριο και συζητούσαμε τα επόμενα βήματα, εμφανίστηκε ασφαλίτικο.
Η πρόθεση για νομική καταγγελία συνάντησε αρκετά εμπόδια. Από τη μία, τα δικά μας φυσικά όρια: μετά από μια τέτοια εμπειρία, όντας τραυματισμένοι, έπρεπε να κινηθούμε άμεσα, να περάσουμε από αστυνομικό τμήμα, από ιατροδικαστή ή έστω να εξασφαλίσουμε έγγραφα από τα νοσοκομεία. Από την άλλη, η αναμενόμενη δυσκολία της ίδιας της διαδικασίας, που, παρότι δεν την καθιστά απαγορευτική, τη μετατρέπει σε αποθαρρυντική: πολλαπλές αναβολές, υψηλό οικονομικό κόστος και αμφίβολο αποτέλεσμα. Έτσι, επιλέξαμε τελικά, μέσω της αναβολής, να μην προχωρήσουμε νομικά.
Οι στόχοι της επίθεσης ήταν πολλαπλοί: η διάλυση της πορείας, η διάρρηξη της μνήμης της εξέγερσης του Δεκέμβρη και των προταγμάτων που αυτή έφερε, η επίδειξη δύναμης απέναντι στη δύναμη της εξέγερσης του Δεκέμβρη που είναι ακόμα ζωντανή, ο αποκλεισμός των Εξαρχείων ως τόπου εκκόλαψης αγώνων, η κατατρομοκράτηση όσων συμμετείχαν αλλά και ο παραδειγματισμός όσων παρακολουθούν, ώστε να αποτραπεί η μελλοντική συμμετοχή σε αγωνιστικές διαδικασίες. Σε μια εποχή βίαιης φτωχοποίησης, άγριας καταστολής και απαξίωσης της ίδιας της ανθρώπινης ζωής, που επιβάλλονται από το κράτος και το κεφάλαιο, αυτό που έχουν να φοβούνται είναι η επίθεση από τα κάτω.
Σαν να φοβούνται τη φράση από τη γνωστή αφίσα: «Γνωρίζω ότι δεν τους υπολογίζεται γιατί η αυλή σας είναι οπλισμένη… (αλλά) όταν φτάσουν σε ένα ορισμένο σημείο, μπορούν να κάνουν ό,τι νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν». Καρδινάλιος του Ρετζ.
Από την πλευρά του αγώνα, το ίδιο βράδυ αρκετός κόσμος κατάφερε να σπάσει τον ασφυκτικό κλοιό των μπάτσων και να πραγματοποιήσει συγκέντρωση στο μνημείο του Γρηγορόπουλου. Βρέθηκε δίπλα σε τραυματισμένους συντρόφους, στην ατελείωτη αναμονή των διαλυμένων – με κρατική επιλογή – δημόσιων νοσοκομείων, και στάθηκε αλληλέγγυα δίπλα στα συλληφθέντα τις επόμενες ημέρες στα δικαστήρια.
Η αγωνιστικότητα, η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη είναι τρόπος ζωής και τρόπος να μιλάς για τα κοινωνικά προβλήματα πέρα από το ατομικό βίωμα.
Γιατί το μόνο που έχουμε είναι ο ένας την άλλη.
Υ.Γ. Παραμένει ένα ερώτημα, το οποίο απαντήσαμε μόνο μερικώς και θα θέλαμε να τεθεί ευρύτερα. Θα θέλαμε να είχαμε καταλήξει σε έναν πιο ολοκληρωμένο τρόπο αντιμετώπισης τέτοιων καταστάσεων στο μέλλον. Θεωρούμε ότι το ζήτημα αφορά συνολικά το κίνημα: τη δυνατότητά του να στηρίζει συλληφθέντες και τραυματισμένους ή ακόμα καλύτερα, να δίνει συλλογικές απαντήσεις. Σε αυτή τη φάση βρεθήκαμε κάποια τραυματισμένα και οι δυνάμεις μας έφτασαν μέχρι εδώ. Την επόμενη φορά, πώς θα μπορέσουμε ως κίνημα να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω;
Κάποια από τα τραυματισμένα συντρόφια από την κρατική καταστολή της 6ης Δεκέμβρη