23/02/2026 1:12 μμ.
Μετανάστευση μέσω μετακλήσεων: μηχανισμός υπερεκμετάλλευσης και καταπίεσης μεταναστών εργατών.
Όταν ήρθαμε εδώ νομίζαμε πως οι έλληνες εργοδότες θα είναι καλύτεροιαπό τους δικούς μας. Τελικά είναι ακριβώς ίδιοι.
– B., μετανάστρια εργάτριααπό την Ινδία.
Μας πήραν τα διαβατήρια για τρεις μήνες γιατί φοβούνταν πως θα φύγουμε.
– S., μετανάστρια από το Νεπάλ.
Είναι μια απάτη και είναι φτιαγμένη για να μας κοροιδεύουν μες στοπρόσωπό μας κάθε μέρα κι ας τα έχουμε κάνει όλα σωστά.
– N., μετανάστηςεργάτης από την Ινδία.
Τα τελευταία χρόνια, η ποινικοποίηση του δικαιώματος στο άσυλο και το διαρκώςκαι πιο ασφυκτικό θεσμικό πλαίσιο για τους μετανάστες έχει συνδυαστεί με τηνπροώθηση της διαδικασίας μετάκλησης ως κύριο εργαλείο μετανάστευσης στην Ελλάδα. Σε αυτό το σύντομο κείμενο καταγράφουμε κάποιες όψεις της μετάκλησηςως εκμεταλλευτικό μηχανισμό που στόχο έχει να καταστήσει μετανάστ(ρι)εςεργάτ(ρι)ες ολοένα και πιο ευάλωτους στην εργοδοσία και το κράτος. Το σύντομοκείμενο αυτό είναι προϊόν εκτενών συζητήσεων και κοινών διεργασιών μεμετανάστ(ρι)ες εργάτ(ρι)ες, κυρίως από το Νεπάλ και την Ινδία, για να αγωνιστούμεαπέναντι στις πολιτικές της διαδικασίας μετάκλησης.
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Η διαδικασία μετάκλησης στην Ελλάδα αποτελείνόμιμο εργαλείο με το οποίο ένα πρόσωπο που βρίσκεται εκτός ΕΕ καλείται να έρθεικαι να διαμείνει νόμιμα στην Ελλάδα για συγκεκριμένο σκοπό, κατά βάση γιαεργασία σε συγκεκριμένο κλάδο π.χ. τουρισμός ή γεωργική παραγωγή. Για το 2026,ο αριθμός αυτός υπολογίζεται σε περίπου 100,000 εργαζόμενους με αυξητικέςτάσεις για τα επόμενα χρόνια. Έτσι, η διαδικασία μετάκλησης είναι και θα είναισημαντικός γραφειοκρατικός πυλώνας του ελληνικού καπιταλισμού. Κάποιοςφορέας (συνήθως η εργοδοσία) αναλαμβάνει επίσημα την πρόσκληση και μέροςτης ευθύνης για την είσοδο και παραμονή των μεταναστ(ρι)ών εργατ(ρι)ών. Οι τρειςβασικές κατηγορίες εργαζόμενων που εγκαθίστανται στην Ελλάδα με μετάκλησηείναι α)εξαρτημένοι εργαζόμενοι β)εποχικοί εργάτες (γεωργία, τουρισμός κ.λπ.)γ)ειδικό προσωπικό (τεχνικοί, εξειδικευμένο προσωπικό). Η μεγάλη πλειοψηφίακατανέμεται στις δυο πρώτες κατηγορίες.
Η βασική διαδικασία λειτουργεί ως εξής: ο εργοδότης υποβάλλει αίτηση στηνεκάστοτε Αποκεντρωμένη Διοίκηση ή φορέα για εργαζόμενους. Στη συνέχεια,εγκρίνεται θέση εργασίας για τον συγκεκριμένο κλάδο. Μέσω γραφείων εύρεσηςεργασίας γίνεται προσφορά σε εργαζόμενο εκτός ΕΕ. Μετά την απόδοχη, η έγκρισηστέλνεται στο ελληνικό προξενείο στη χώρα του εργαζόμενου. Ο εργαζόμενοςπαίρνει εθνική θεώρηση εισόδου (visa) και έρχεται στην Ελλάδα όπου θεωρητικά ανεργαστεί στη συγκεκριμένη επιχείρηση για ορισμένο συμφωνηθέν χρονικό διάστημακαι αποκτήσει όλα τα απαραίτητα έγγραφα τα οποία απαιτούνται θα μπορεί ναπροχωρήσει σε έκδοση άδειας διαμονής.Η πραγματικότητα, για πολλούς και πολλές μετανάστ(ρι)ες εργατ(ρι)ες είναι πολύδιαφορετική:
Τα γραφεία εύρεσης εργασίας, τα οποία συχνά έχουν έδρα σε χώρες όπωςτο Κατάρ και η Σαουδική Αραβία με τεράστια ετήσια κέρδη παίρνουνυπέρογκα ποσά από τους εργαζόμενους για να “εξασφαλίσουν” εργασία σεχώρες της ΕΕ. Τα ποσά κυμαίνονται μεταξύ 3,000 -7,000 ευρώ και καθώςπολλοί εργάτες δεν τα έχουν, καλούνται να τα δίνουν σε δόσεις από τους ήδηχαμηλούς μισθούς τους στην Ελλάδα.
Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα μπορεί να έρχονται με σύμβαση εργασίας γιασυγκεκριμένη επιχείρηση, με συγκεκριμένο μισθό, σε συγκεκριμένη θέσηωστόσο επειδή τα γραφεία εργασίας παρέχουν μαζικά εργαζόμενους σεεπιχειρήσεις ώσπου φτάσουν εκεί, μπορεί η θέση να έχει καλυφθεί και ναανακατευθυνθούν από τα γραφεία εργασίας σε άλλη επιχείρηση. Τοαποτέλεσμα είναι πως οι εργαζόμενοι καταλήγουν σε συνθήκες στις οποίεςδεν έχουν συμβάσεις εργασίας, δεν γνωρίζουν ποιός είναι ο ακριβής μισθόςτους και είναι εγκλωβισμένοι σε μια θέση εργασίας για την οποία ποτέ δενέκαναν αίτηση.
Οι επιπτώσεις της παραπάνω συνθήκης δεν είναι “απλώς” μισθολογικές ήακραία περιοριστικές, οδηγούν άμεσα στο να απορρίπτονται οι αιτήσειςάδειας διαμονής των μετανάστ(ρι)ων καθώς δεν μπορούν να αποδείξουνεγγράφως πως εργάστηκαν στη θέση για την οποία έλαβαν visa στηνΕλλάδα (κύριο απαιτούμενο για έκδοση άδειας διαμονής), και στη συνέχεια ναοδηγούνται σε απέλαση. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της μη τήρησης τωνστοιχειδών διαδικασιών από τα γραφεία εργασίας, τα οποία παίρνουνχιλιάδες ευρώ από τους εργαζόμενους και συνεχίζουν να τα διεκδικούν ακόμηκι αν αυτοί/ές απελαθούν.
Αν οι μετανάστ(ρι)ες εργαστούν όντως στη θέση για την οποία ήρθαν, καιαποφασίσουν πως θέλουν να παραιτηθούν, είναι αναγκασμένοι γιατουλάχιστον 6 μήνες να παραμείνουν στην ίδια θέση ως υποχρεωτικήσυνθήκη για να μπορούν να λάβουν άδεια διαμονής. Έτσι, το σύστημαμετάκλησης δημιουργεί συνθήκες σύγχρονης δουλοπαροικίας και εγκλωβίζειτους εργαζόμενους στις επιλογές της εργοδοσίας με βάση το δίλημμα:εργασία άνευ όρων και ορίων ή απέλαση.
Αυτό το δίλημμα η εργοδοσία το γνωρίζει και το εκμεταλλεύεται στο έπακροκαι δεν πληρώνει τους εργαζόμενους με βάση τα συμφωνηθέντα, δεν τηρείστοιχειώδεις συνθήκες εργασίας. Συχνά, ακόμη και οι συμβάσεις εργασίαςδεν είναι καταχωρημένες ως τέτοιες στο φορολογικό σύστημα, αρά οιεργαζόμενοι οδηγούνται σε απέλαση – και σε αυτή την περίπτωση.
Η εργοδοτική αυθαιρεσία και εκμετάλλευση συνεχίζεται στο σημείο όπουπολλοί εργαζόμενοι από το Νεπάλ και την Ινδία καταγγέλουν πως για όλο τοδιάστημα εργασίας τους στην Ελλάδα, η εργοδοσία τους είχε κάνειπαρακράτηση των διαβατηρίων τους και τους είχε εξαναγκάσει ναυπογράψουν υπέυθυνες δηλώσεις πως τα παραχωρούν με τη θέλησή τους.Αυτή η πρακτική στόχο έχει να εκβιάζει τους εργαζόμενους ώστε να μηνμπορούν να φύγουν από τις μονάδες όπου εργάζονται.
Παράλληλα, η εργοδοσία αφού δημιουργηθούν λογαριασμοί εργαζόμενωνστο φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα, αλλάζει τα στοιχεία σύνδεσης μεαποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να μην μπορούν να εξακριβώσουν βασικάστοιχεία όπως αν η εργοδοσία καταθέτει ένσημα και πληρώνει για τηνασφάλισή τους. Ξανά, το αποτέλεσμα είναι η ανασφάλιστη εργασία, ηδουλοπαροικιακή πρακτική του να ελέγχει η εργοδοσία τα προσωπικάστοιχεία των εργαζόμενων, αλλά και το ότι – και σε αυτή την περίπτωση – οιεργαζόμενοι οδηγούνται σε απόρριψη της αίτησης άδειας διαμονής και σεαπέλαση.Σε αυτές τις σύντομες γραμμές, προσπαθήσαμε να δείξουμε κάποιες στοιχειώδειςεπιπτώσεις του συστήματος μετάκλησης. Πρόκειται για μια διαδικασία, η οποίαενώνει κρατικές δομές, διεθνείς ομίλους (γραφεία εργασίας) και την εγχώριαεργοδοσία σε μια μεγάλη αλυσίδα εκμετάλλευσης και καταπίεσης των μεταναστώνεργατών από την πρώτη στιγμή που κάνουν αίτηση για να εργαστούν στην Ελλάδα.
Η μετάκληση δημιουργεί το πλαίσιο όπου η εργοδοσία όχι μόνο επιβραβεύεταιοικονομικά, αλλά αποκτά και τη δυνατότητα άσκησης άμεσης εξουσίας και ελέγχουσε μετανάστ(ρι)ες εργάτ(ρι)ες – δυνατότητα την οποία δεν είχε πριν το σύστημαμετάκλησης. Η μετάκληση είναι το μέτρο για τα εργατικά δικαιώματα και κατακτήσειςγια όλους/ες τους εργαζόμενους/ες στην Ελλάδα. Όσο υπάρχει, – αργά ή γρήγορα– θα καθορίσει τη θέση όλων των άλλων εργαζόμενων.Η αλυσίδα κράτους-γραφείων εργασίας-εργοδοτών στο σύστημα μετάκλησηςχρειάζεται να ξεσκεπαστεί γι’αυτό που είναι: ένα αποικιακού τύπου σύστημαυπερεκμετάλλευσης και εγκλωβισμού μεταναστών εργατών σε συνθήκεςσύγχρονης δουλοπαροικίας. Και ως τέτοιο οφείλει να διαλυθεί.
Solidarity with Migrants
English:
“When we came here, we thought that Greek employers would be better than theones back home. In the end, they are exactly the same.”
– B., migrant worker from India
“They took our passports for three months because they were afraid we would leave.”
– S., migrant worker from Nepal
“It’s a scam, and it’s designed to mock us to our faces every single day, eventhough we’ve done everything right.”
– N., migrant worker from Nepal
In recent years, the criminalization of the right to asylum and the increasinglysuffocating institutional framework for migrants have gone hand in hand with thepromotion of the recruitment (metaklisi/μετάκληση, in Greek) process as the maintool of migration to Greece. In this short text, we record certain aspects ofrecruitment as an exploitative mechanism whose aim is to render migrant workersincreasingly vulnerable to employers and the state. This text is the product ofextensive discussions and collective processes with migrant workers, mainly fromNepal and India, in order to struggle against the policies of the recruitment system.
Let’s start from the beginning. The recruitment process in Greece is a legal toolthrough which a person located outside the EU is invited to enter and reside legallyin Greece for a specific purpose, primarily to work in a specific sector, such astourism or agriculture. For 2026, this number is estimated at approximately 100,000workers, with an upward trend for the coming years. Thus, the recruitment processis—and will remain—a key bureaucratic pillar of Greek capitalism. A sponsoringbody (usually the employer) officially undertakes the invitation and part of theresponsibility for the entry and stay of migrant workers. The three main categoriesof workers who settle in Greece through recruitment are: a) dependentemployees, b) seasonal workers (agriculture, tourism, etc.), c)specialized personnel(technicians, skilled workers). The vast majority fall into the first two categories.
The basic procedure works as follows: the employer submits an application to therelevant Decentralized Administration or authority for workers. A job position is thenapproved for a specific sector. Through employment agencies, an offer is made toa worker outside the EU. After acceptance, the approval is sent to the Greekconsulate in the worker’s country. The worker receives a national entry visa andcomes to Greece, where, theoretically, if they work for the specific business for anagreed period of time and obtain all the required documents, they will be able toproceed with issuing a residence permit.The reality, for many migrant workers, is very different:Employment agencies—often based in countries such as Qatar and Saudi Arabia,with enormous annual profits—charge exorbitant “fees” to workers to “secure” jobsin EU countries. These amounts range between €3,000 and €7,000, and since manyworkers cannot afford them, they are forced to repay them in installments fromtheir already low wages in Greece.
Workers may arrive in Greece with an employment contract for a specificcompany, with a specific wage and position. However, because employmentagencies supply workers en masse to businesses by the time they arrive, theposition may already be filled, and workers are redirected by the agencies toanother employer. As a result, workers end up in conditions where they have noemployment contracts, do not know their exact wage, and are trapped in a jobthey never applied for.
The consequences of this situation are not “merely” wage-related or extremelyrestrictive—they directly lead to the rejection of residence permit applications, asmigrant workers cannot document that they worked in the position for which theywere granted a visa (a key requirement for issuing a residence permit). They arethen driven to deportation. This is the result of the failure of employment agenciesto follow even basic procedures, despite taking thousands of euros from workersand continuing to demand payment even if the workers are deported.
If migrant workers do in fact work in the position they came for and decide theywant to resign, they are required to remain in that same position for at least sixmonths as a mandatory condition in order to obtain a residence permit. Thus, therecruitment system creates conditions of modern serfdom and traps workers in theemployer’s choices, based on the dilemma: work without any proper conditions ordeportation.Employers are fully aware of this dilemma and exploit it to the fullest, failing to payworkers according to what was agreed and ignoring even basic workingconditions. Often, employment contracts are not even registered as such in thetax system, which again leads workers to rejection of their permit application anddeportation.Employer arbitrariness and exploitation go even further, with many workers fromNepal and India reporting that throughout their employment in Greece, theiremployers confiscated their passports and forced them to sign declarations statingthat they had handed them over voluntarily. This practice aims to blackmailworkers so that they cannot leave the facilities where they are employed.At the same time, after employee accounts are created in the tax and socialsecurity systems, employers change the login credentials, preventing workers fromverifying basic information such as whether social security contributions are beingpaid. Once again, the result is uninsured labor, the serf-like practice of employerscontrolling workers’ personal data, and—yet again—the rejection of residencepermit applications and deportation.
In these brief lines, we have attempted to show some basic consequences of therecruitment system. It is a process that links state structures, internationalcorporations (employment agencies), and domestic employers into a single largechain of exploitation and oppression of migrant workers, from the very momentthey apply to work in Greece. The recruitment system creates a framework inwhich employers are not only financially rewarded but also gain the ability toexercise direct power and control over migrant workers—power they did notpossess prior to the recruitment system. The recruitment system sets the standardfor labor rights and gains for all workers in Greece. As long as it exists, sooner orlater, it will determine the position of all other workers as well.The chain of state–employment agencies–employers within the recruitment systemmust be exposed for what it is: a colonial-type system of hyper-exploitation andconfinement of migrant workers in conditions of modern serfdom. And as such, itmust be dismantled. Solidarity with Migrants