16/01/2026 4:23 μμ.
Με ύφος σοβαρό και λεξιλόγιο διεθνιστικό, καταφέρνετε κάτι θαυμαστό: να κοιτάζει κάποιος την Παλαιστίνη και να βλέπει… εργασιακές σχέσεις. Να κοιτάζει τον αποκλεισμό και να βλέπει… αναδιάρθρωση. Να κοιτάζει την πολιορκία και να βλέπει… συσσώρευση. Σαν να στέκεσαι μπροστά σε μια μηχανή που παράγει θάνατο και να επιμένεις να την περιγράφεις ως “μηχανή παραγωγικότητας”. Αυτό δεν είναι λάθος. Είναι πολιτικό και ηθικό φαλιμέντο
Δεν είναι σκέψη αυτή που φοράτε. Είναι γάντι. Γάντι καθαρό, χειρουργικό, για να πιάνετε τον θάνατο χωρίς να λερώνεστε. Μετράτε παλμούς εκεί όπου έχουν κοπεί οι αρτηρίες. Ζυγίζετε έννοιες πάνω σε σώματα που δεν προλαβαίνουν να κρυώσουν.
Μιλάτε για εργασία ενώ οι πύλες είναι κλειδωμένες. Μιλάτε για τάξη ενώ ο χρόνος έχει ακυρωθεί. Μιλάτε για αναδιάρθρωση ενώ το χώμα καταπίνει ονόματα.
Δεν κάνετε λάθος.
Μετατοπίζετε.
Παίρνετε το βλέμμα από την κυριαρχία και το καρφώνετε στη στατιστική. Κάνετε το κράτος δολοφονο “ισραηλ” σκιά, τον φόνο διαδικασία, τη γενοκτονία “σύνθετο φαινόμενο”. Και μετά ζητάτε ταξική νηφαλιότητα.
Είστε νηφάλιοι γιατί ζείτε αλλού. Είστε ψύχραιμοι γιατί ο θάνατος δεν έχει τη διεύθυνσή σας. Είστε “ακριβείς” γιατί ο θάνατος αφορά τις ζωές άλλων.
Είστε τεχνίτες της ισορροπίας, οι ιερείς της συμμετρίας, οι λογιστές της φρίκης—βλέπετε δύο πλευρές εκεί όπου υπάρχει ένας μηχανισμός και ένα στόμα που κλείνει για πάντα. Βλέπετε «σύγκρουση» εκεί όπου υπάρχει απόφαση εξόντωσης. Βλέπετε «πολεμικά μέτωπα» εκεί όπου η καθημερινότητα είναι θάλαμος αερίων.
Και όταν η ζωή εξεγείρεται, άναρχη, ακάθαρτη, απελπισμένη, τρέχετε να της φορέσετε φίμωτρο θεωρίας. Της λέτε: όχι έτσι. Όχι τώρα. Όχι μ’ αυτούς τους όρους.
Σαν να χρειάζεται η αναπνοή (μας) την άδεια σας.
Ρωτάτε αν είναι λαός ή τάξη, ενώ το ερώτημα είναι αν επιτρέπεται να υπάρξει αύριο. Ρωτάτε αν η αντίσταση είναι εργαλειακή, ενώ η ζωή δεν είναι εργαλείο. Ρωτάτε αν υπάρχει συμμετρία, ενώ ο ένας μετρά εξουσία και ο άλλος μετρά νεκρούς.
Η θεωρία σας έχει το άρωμα της Ευρώπης όχι γιατί γράφτηκε εκεί, αλλά γιατί δεν ιδρώνει. Γιατί μπορεί να μιλά για θάνατο χωρίς να αλλάζει τόνο. Γιατί μπορεί να εξηγεί τον αφανισμό σαν να εξηγεί τον καιρό.
Εσείς δεν σκοτώνετε. Κάνετε κάτι πιο χρήσιμο: προτείνετε πώς να κοιτάς τον φόνο χωρίς να σπας. Πώς να τον χωράς σε κατηγορίες. Πώς να τον λες «πλαίσιο». Πώς να τον αφήνεις να συνεχίζεται χωρίς να κάνεις τίποτα.
Αυτός είναι ο ρόλος σας: θεατές, μάρτυρες με μέτρο, ιεροκήρυκες μιας «απελευθερωτικής» ειρήνης που μυρίζει τάφο.
Εμείς δεν ζητάμε καθαρότητα. Δεν ζητάμε ισορροπία. Δεν ζητάμε έγκριση.
Λέμε μόνο αυτό για την θεωρία σας: Όταν η εξουσία οργανώνει θάνατο, η ζωή δεν διαπραγματεύεται. Δεν εξηγεί. Δεν περιμένει.
Αρνείται.
Και κάθε λόγος που της ζητά να είναι ήσυχη, λογική, αποδεκτή, κάθε ανάλυση που της κουνά το δάχτυλο ενώ αιμορραγεί, δεν είναι σκέψη. Είναι ιδεολογία των βολεμένων. Ένα «κόκκινο νήμα» που τραβάει την κουρτίνα για να μη χαλάσει το θέαμα.
Δεν σας κατηγορούμε για σιωπή.
Η σιωπή θα ήταν τουλάχιστον έντιμη.
Σας κατηγορούμε γιατί μιλάτε έτσι ώστε ο θάνατος να μην κάνει θόρυβο.
Και εδώ δεν υπάρχει γέφυρα.
Μόνο ρήγμα.
Με τη ζωή ή με την κυριαρχία.
Και όποιος στέκεται στη μέση, στέκεται πάνω στα νεκρά σώματα και το ονομάζει σκέψη.
Δεν είναι αντιπολεμικό να μιλάς σαν να υπάρχουν δύο ισοδύναμες πλευρές που «συγκρούονται». Είναι εξίσωση. Και εδώ η εξίσωση δεν είναι ουδετερότητα· είναι συνενοχή με «κινηματική» γραβάτα.
Ο αντιμιλιταρισμός που δεν ξεκινά από το ποιος έχει το μονοπώλιο της θεσμικής βίας —το κράτος— και από το πώς αυτό οργανώνει την ακύρωση της ζωής, είναι αντιμιλιταρισμός-των βολεμένων. Ένα «όχι στον πόλεμο» που αφήνει άθικτο το μηχάνημα που τον παράγει.
Η ιδέα ενός συμμετρικού πεδίου «δύο προλεταριάτων» που οφείλουν να ενωθούν είναι η πιο ύπουλη εξαγωγή ευρωπαϊκού σχήματος σε αποικιακό έδαφος. Προϋποθέτει κοινό πολιτικό σώμα, συγκρίσιμα δικαιώματα, απουσία καθεστώτος εξαίρεσης. Και εδώ αποκαλύπτεται και η χρεοκοπία του «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε» ως αυτοματισμού: μετατρέπεται σε απαίτηση προς τον αποκλεισμένο να αποδείξει ότι δικαιούται να ζήσει, μόνο εφόσον χωρά σε καθαρό σχήμα. Όχι. Η ζωή δεν περνά από έλεγχο ποιότητας ακαδημαϊκών αναλύσεων.
Να μετατρέπεις την φασιστική αποικία σε «ταξικό εργαστήριο» είναι σαν να λες: ας συζητήσουμε τις εσωτερικές διαφοροποιήσεις των εγκλείστων, όχι το γεγονός ότι είναι έγκλειστοι. Εργατικές διεκδικήσεις σε καθεστώτα θανάτου είναι άνευ αντικειμένου. Εδώ η ταξική ανάλυση, όταν αποσπάται από την κυριαρχία, γίνεται εργαλείο αποπολιτικοποίησης.
Η αφετηρία είναι μία και αδιαπραγμάτευτη:
Όπου η εξουσία οργανώνει θάνατο, η ζωή έχει δικαίωμα αντίστασης. Στην Παλαιστίνη, η αντίσταση γεννιέται επειδή το φασιστικό αποικιακό κράτος του «ισραήλ» έχει ήδη αποφασίσει ότι αυτή η ζωή των παλαιστινίων είναι αναλώσιμη.
Και κάθε θεωρία που το εξισώνει αυτό με το μονοπώλιο βίας του κράτους δεν είναι διεθνιστική. Είναι συνένοχη στο έγκλημα.
Η εξίσωση της κοινωνίας του «ισραήλ» με την παλαιστινιακή αντίσταση είναι (αν)ηθική χρεοκοπία. Δεν είναι ουδετερότητα· είναι νομιμοποίηση της κυριαρχίας. Η θεσμική, διαρκής, τεχνολογικά οργανωμένη βία δεν είναι ισοδύναμη με την αντίσταση της ζωής. Όποιος το ισχυρίζεται δεν είναι «ισορροπημένος»· είναι πολιτικά τακτοποιημένος.
Ναι, αντιμιλιταρισμός. Αλλά αντιμιλιταρισμός που στοχεύει τον κρατικό μιλιταρισμό ως μορφή κυριαρχίας—όχι αντιμιλιταρισμός που απαιτεί από τους αποκλεισμένους να είναι “αποδεκτοί” για να δικαιούνται.
Ο αντιμιλιταρισμός ξεκινά από το κράτος ως μηχανή πολέμου και στοχεύει την εδώ κρατικο-στρατιωτική κανονικότητα: τις συμμαχίες, τη διπλωματική κάλυψη, την ιδεολογία της «ασφάλειας». Εσείς απουσιάζετε.
Ο ντεφαιτισμός που υπερασπιζόμαστε δεν είναι «ήττα όλων». Είναι ντεφαιτισμός της κυριαρχίας. Άρνηση συναίνεσης στο καθεστώς που κατανέμει το δικαίωμα ύπαρξης. Απονομιμοποίηση της κρατικής βίας ως τέτοιας. Ρήξη εδώ-και-τώρα με ό,τι μιλά στο όνομά μας. Εσείς απουσιάζετε.
Ναι, διεθνισμός. Αλλά διεθνισμός που ξεκινά από το γεγονός ότι υπάρχει αποικία—όχι διεθνισμός που μετατρέπει την αποικία σε “πεδίο ταξικής σύνθεσης” για να ικανοποιήσει τη “θεωρητική” του καθαρότητα και για να “ξεπλύνει” την ευθύνη του.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη.