08/03/2026 1:46 πμ.
Η 8η Μάρτη ως μέρα βλέπουμε να έχει ευτελιστεί σε γιορτή της (cis)γυναίκας, με όλο το καπιταλιστικό περιτύλιγμα που πλασσάρεται• σοκολατάκια, λουλούδια, εκπτωτικά κουπόνια, διαφημιστικές καμπάνιες και ροζ φωτισμοί στα δημαρχεία. Αντιλαμβανόμαστε ότι στη συνείδηση των περισσότερων έχει απωλέσει τα εξεγερτικά χαρακτηριστικά για τα οποία καθιερώθηκε. Συγκεκριμένα η 8η Μάρτη είναι μέρα μνήμης του αγώνα εργατριών που δούλευαν εξαθλιωμένες σε εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας και ραφεία, για βελτίωση συνθηκών εργασίας και ωραρίων. Συμμετέχοντας κι οργανώνοντας απεργίες, κατέληξαν στην τότε καλεσμένη απεργιακή πορεία στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη, η οποία χτυπήθηκε άγρια στο δρόμο, με αποτέλεσμα τη δολοφονία πολλών εργατριών.
Η έμφυλη βία είναι καθημερινή.
Η έμφυλη βία δεν είναι μόνο μια εικόνα στις ειδήσεις αλλά η καθημερινότητα πολλών θηλυκοτήτων. Από την ώρα που ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο γαλουχούμαστε με συγκεκριμένα πρότυπα και αναμένουν συγκεκριμένες προσδοκίες από εμάς. Η πειθαρχημένη κόρη, η βολική σύντροφος, η μητέρα-θυσία είναι καποιοι από τους ρόλους που ίσως κλιθούμε να αναλάβουμε. Επιβάλλεται το πως θα φερόμαστε με βάση το φύλο που μας αποδόθηκε απο την κοινωνία κατά τη γέννηση μας, το πως θα ντυνόμαστε, με ποια θα σχετιζόμαστε σεξουαλικά, και αν αυτό δεν ταυτίζεται με τα αναμενόμενα η περιθωριοποιήση και ο στιγματισμός είναι το φυσικό επόμενο βήμα. Στις γειτονιές και στους δρόμους που περπατάμε η παρενόχληση είναι μια ρουτίνα, τα σπίτια που ζούμε πολλές φορές δεν είναι το ασφαλές καταφύγιο αλλά το πεδίο της βίας που ασκείται πάνω μας από πατεράδες, συζύγους, γιούς που θεωρόυν τις ζωές μας κτήμα τους.
Κράτος – Δικαστήρια – Μπάτσοι και Πατριαρχία
Γνωρίζουμε ότι ο φεμινισμός που πλασάρεται από το κράτος είναι ενα προκάλυμμα προκειμένου να μας αποτρέπει από το να διεκδικούμε εμείς τα όρια και τις ανάγκες μας και να λειτουργεί ως διαμεσολαβητής στις μεταξύ μας σχέσεις, ορίζοντας τί είναι νομιμο και μή, τί θεωρείται έμφυλη βία και τί “απλώς παραστράτημα ζηλιάρηδων/ασυγκράτητων αντρών”. Έτσι κανονικοποιείται η έμφυλη βία στην καθημερινότητά μας και όποια επιζώσα επιλέξει να απευθυνθεί στους κρατικούς φορείς, δηλαδή τα δικαστήρια, τα Α.Τ. για να καταγγείλει περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας ή και παρενοχλήσεων στο δρόμο και σε ιατρεία, εξετάζεται αυστηρά, αμφισβητείται το βίωμά της κι έρχεται αντιμέτωπη με τον επανατραυματισμό, την υποτίμηση και τον ευτελισμό των βιωμάτων της. Δεν έχουμε αυταπάτες ακόμα και στα πιο τρανταχτά παραδείγματα χρόνιας κακοποίησης ότι οι μπάτσοι κι οι δικαστές θα πιστέψουν και θα προστατέψουν θηλυκότητες που σε μία αίσχατη ανάγκη μπορεί να βρεθούν στην πόρτα του γραφείου τους. Είδαμε και την απάθεια των μπάτσων του Α.Τ Παντελεήμονα πριν δυο χρόνια. Μόλις είχε βγεί η Κυριακή Γρίβα απο το μπατσότμημα, στο οποίο είχε παει να καταγγείλει τον κακοποιητικό συντροφό της και της αρνήθηκαν την όποια συνοδεία και εμπλοκή και λίγα μέτρα μακριά την περίμενε ο γυναικοκτόνος της και τη δολοφόνησε.
Αντίστοιχη είναι η αντιμετώπιση προέδρων και εισαγγελέων στις κρύες δικαστικές αίθουσες. Εκει γίνεται εξάντληση της βαρβαρότητας καθώς οι επιζώσες υποβάλλονται σε ενα καταιγισμό τραυματικών ερωτήσεων που θα πρέπει να αποδείξουν το ότι πληρούσαν ολες τις προϋποθέσεις κι ήταν τα τέλεια θύματα, καλούνται να επαναβιώσουν το τραύμα και να περιγράψουν επακριβώς λεπτό προς λεπτό αγγίγματα, βλεματα, διαλόγους, καταστάσεις τραυματικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα σκουπιδοδικαστίνας ήταν κι αυτό στην υπόθεση του ομαδικού βιασμού 19χρονης απο μπάτσους στο Α.Τ. Ομόνοιας όπου τόλμησε να ρωτήσει τη επιζώσα γιατί μετά το πρώτο φιλί δεν τον έσπρωξε/χτύπησε. Καταλαβαίνουμε οτι η εξουσία στήνει παιχνίδια στις πλάτες μας και προφανώς όποια αντιμετώπιση κι αν επιλέξει η καθε μία μας, αυτή της υπομονής, της καταγγελίας, της αντιβίας πάλι το νομικό σύστημα θα βρει αλλα μέτρα και σταθμά για να την εγκλωβίσει. Αν δεχθεί παρενόχληση θα κατηγορηθεί το επιζόν οτι κάτι έκανε και φταίει ή οτι ετσι είναι η αντρική φύση, και αν επιλέξει να αντεπιτεθεί στον κακοποιητή της, θα θεωρηθεί ποινικό αδίκημα και θα κινδυνεύει με φυλάκιση, όπως άλλωστε έχει συμβεί με κάποια άτομα στο παρελθόν, όπως η Π. στην Κόρινθο.
(Παρα)κράτος και μαφία
Επίσης, ποιά εμπιστοσύνη και απαίτηση να υπάρχει από το κράτος να διαχειρίζεται βιώματα απο καταγγέλουσες κι επιζώντα όταν το ίδιο συντηρεί και συμμετέχει σε κυκλώματα σωματεμπορίας; Τα τελευταία χρόνια έχουν αποκαλυφθεί πολλά μεγάλα κυκλώματα σκάνδαλα, όπως αυτό της 12χρονης απο τον Κολωνό και της 19χρονης απο την Ηλιοούπολη. Και στα δύο υπήρχε διαπλοκή υψηλά ιστάμενων προσώπων, μπάτσων, πολιτικών, καταστηματαρχών. Συγκεκριμένα, όσον αφορά το κύκλωμα του Κολωνού καταδικάστηκε μόνο ο Μίχος για παιδοβιασμό (αγνοήθηκε η κατηγορία της σωματεμπορίας απο την έδρα), ενω εμπλέκονται δεκάδες επιφανή πρόσωπα. Η αμέσως επόμενη διωκόμενη ήταν η μάνα της 12χρονης η οποία έχει δεχθεί ολο τον κοινωνικό κανιβαλισμό και αναμένεται η ανάκληση της αθώωσης της, παρά τις εκκλήσεις των παιδιών της ακόμα και της ιδιας της επιζώσας κόρης, να αθωωθεί και πως δε φέρει ευθύνη. Πρόκειται για υποθέσεις που δε πρέπει να μένουν στην αφάνεια και τα επιζώντα μόνα στην (παρα)κρατική βία. Τα επιζώντα έχουν να αντιμετωπίσουν παρακρατικές επιθέσεις, στοχοποιήσεις κατοικιών κι οικογενειακών μελών αν τα βάλουν με το κράτος και τη μαφία, ενώ στην περίπτωση που ειναι μετανάστριες και καταγγείλουν τους σωματέμπορες κινδυνεύουν με απέλαση.
Εκτρώσεις – Τα σωματά μας, μας ανήκουν
Έχουμε δει πολλές φορές πως οι ζωές μας και τα σωμάτα μας ειναι πεδίο δημόσιας συζήτησης και αντιπαράθεσης από πάπαδες, βουλευτές, μμε και ιατρούς. Το ζήτημα των εκτρώσεων επανέρχεται όλο και συχνότερα στη δημόσια σφαίρα είτε μέσα από καμπάνιες και προσπάθειες εκδηλώσεων απο σκοταδιστικούς φορείς για το ζήτημα, είτε από τοποθετήσεις πολιτικών στην Ευρωβουλή και στα κανάλια. Το θέμα των εκτρώσεων τίθεται όλο και ψηλότερα σε ένα ρατσιστικό πλαίσιο, πως “κινδυνεύουμε υπο εξαφάνιση ως έθνος”. Πρόσφατα, ήρθε στο φως της δημοσιότητας άρθρο που έλεγε αυτό που ήδη υποψιόζομασταν: 46 Νοσοκομεία στην επαρχία δεν κάνουν έκτρωση, ενώ μέσα σε αυτά υπάρχουν γυναικολογικές κλινικές. Η πρόσβαση σε δωρεάν και ασφαλή έκτρωση καθίσταται απαγορευμένη, εκθέτοντας και βάζοντας σε κίνδυνο εκατόνταδες γυναίκες. Καθίσταται κατά αυτόν τον τρόπο η άμβλωση προνόμιο όσων μένουν σε μεγάλα αστικά κέντρα και όσων έχουν να πληρώσουν στις ιδιωτικές κλινικές το υψηλό αντίτιμό.
Αφεντικά – εργασιακή πραγματικότητα – εργατικές δολοφονίες
Με αφορμή την απεργιακή μέρα της 8η Μάρτη δε γίνεται να μην αναφερθούμε στο παγκόσμιο σύστημα του καπιταλισμού που αλλοτριώνει τις ζωές μας και σκορπάει μιζέρια και θάνατο. Η εργασίακη εκμετάλλευση έρχεται να προστεθεί στις καταπιέσεις θηλυκότητων που καλούνται να ανταπεξέλθουν σε πολλαπλούς ρόλους και συχνά ο καταμερισμός εργασιων λαμβάνει κι εμφυλα χαρακτηριστικα. Στη δουλειά τους οι θηλυκότητες έρχονται αντιμέτωπες (πέρα απο τις κανονικοποιημένες πια εργοδοτικές αυθαιρεσίες αφεντικών) με παρενοχλητικά σχόλια και συμπεριφορές, με γλοιώδη βλέματα πελατών, με υποτίμηση. Στα περισσότερα απο τα παραπάνω δεν υπάρχει καν ο χώρος να αντιδράσεις, καθώς το ίδιο το περιβάλλον εργασίας είναι ανασφαλές και αφιλόξενο. Η γνωστοποίηση και η συλλογικοποίηση βιωμάτων έτσι πιθανώς ανασύρουν και τον φόβο της απόλυσης, του να χάσουμε το μόνο μέσο επιβιωσής μας. Προφανώς τα εκάστοτε αφεντικά προτεραιοποιούν το κέρδος πάνω απο την όποια είδους ασφάλεια των εργατών, είτε αυτη η ασφάλεια αφορά σεξουαλικοποιημένη βία, είτε μέτρα προστασίας στη δουλειά, είτε συντήρηση εγκαταστάσεων. Αυτό συμβαίνει επειδή η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ζωή έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Έτσι συνέβη και με τους ελλειπείς ελέγχους του σιδηροδρομικού δικτύου που οδήγησε στη μαζική δολοφονία δεκάδων ανθρώπων. Το ίδιο επίσης επιβεβαιώνεται και με τα ελλειπή μέτρα προστασίας του εργοστασίου Βιολάντα που οδήγησε στη δολοφονία πέντε εργατριών, λόγω χρόνιας διαρροής προπανίου καθώς και σε τόσες άλλες εργατικές δολοφονίες που για κράτος και κεφάλαιο δεν είναι παρά μια υποσημείωση σε στατιστικές έρευνες.
Πόλεμος και φεμινιστικό προσωπείο
Τα τελευταία χρόνια τα δυτικά κράτη μαζί και η Ελλαδα βρίσκονται σε πολεμική προετοιμασία, κλιμακόνοντας και γενικευοντας τον πολέμο στη μέση ανατολή. Πάνω από δυο χρόνια γινόμαστε μάρτυρες της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λάου, που το σιωνιστικό καθεστώς τους λιμοκτονέι, σκοτώνει, κλέβει τα σπίτια τους, ενώ τώρα βλέπουμε ΗΠΑ – Ισραήλ και Ευρώπη να επίτιθονται στο Ιράν. Ο κοινός παρανομαστής που διακρίνουμε είναι η προπαγάνδα περί απελεύθερωσης, με τα δυτικά κράτη να θέλουν να δείχνουν ένα φιλοφεμινιστικό προσωπείο. Με τη δήθεν επιτευγμένη ισότητα που προβάλουν προσπαθούν να καλύψουν τη σήψη τους και το θάνατο που προκαλούν πάνω στη γη όπου πηγαίνουν οι στρατοί τους. Έχοντας βαφτίσει όλους/ες τους/ις Παλαιστίνιους/ες και τους λαούς της μέσης ανατολής μισογύνηδες, τρομοκράτες, επικίνδυνοι/ες, στήνουν το αφήγημα πως τα δυτικά κράτη έρχονται να φέρουν τη δημοκρατία στα εδάφη τους. Η απέλευθερωση, όπως φαίνεται, για αυτούς είναι τα σχεδόν 150 δολοφονημένα κορίτσια από βομβαρδισμό σε σχολείο θηλέων και ο θάνατος 20 αθλητριών γυναικείας ομάδας Βόλει στο Ιραν, η σεξουαλικοποιημένη βία εναντίον των Παλαιστίνιων και ο έλεγχος γεννήσεων σε μια προσπάθεια αφανισμού του παλαιστινιακού λαού. Ξέρουμε πολύ καλά πως η πολεμική προετοιμασία για τις ζωές μας σημαίνει φτωχοποιήση και περαιτέρω υποβάθμιση των ζωων μας, δίνοντας όλο και παραπάνω χρήματα για πολεμικό εξοπλισμό για να διασφαλιστούν και να μεγαθυνθούν τα κέρδη της καπιταλιστικής μηχανής. Το ελληνικό κράτος, έρχεται να μας παρουσιάσει ως φεμινιστική επιτυχία την εθελοντική στράτευση γυναικών, εμπνεόμενη από τη στράτευση γυναικών του Ισραήλ, ενώ παράλληλα κάνει όλο και δυσκολότερη την απαλλάγη για τη θητεία καθώς χρειάζεται όλο και περισσότερο έμψυχο υλικό για να υλοποιηθούν τα φιλοπολεμικά του σχέδια, εμπλέκοντας τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα στην εθνικιστική του θανατομηχανή. Στην τελική, γνωρίζουμε πολύ καλά πως η απέλευθερωση, το σπάσιμο των αλυσίδων μας και το τέλος των καταπιεστών μας δεν μπορεί να έρθει από κανέναν άλλον πέρα από εμάς τις ίδιες• πως δεν θα πεθάνουμε, όυτε και θα σκοτώσουμε, για τα κέρδη των εταιρειών και για τα σχέδια των κρατών.
Η 8 Μάρτη δεν είναι μια μουσειακή μέρα αλλά μια μέρα για να ξαναβρεθούμε όλα στους δρόμους,να ενώσουμε τις καταπιέσεις μας και να αντιπαρατεθούμε σε ένα σύστημα που εγκλωβίζει και σπέρνει το θάνατο. Δεν θέλουμε οι ζωές μας να είναι κτήμα της πατρίαρχίας, εργαλείο για το κεφάλαιο και χρήσιμα για τον ιμπεριαλισμό των κρατών. Δεν θα συνηθίσουμε τη βαρβαρότητα, θα αγωνιστούμε μέχρι να πάρουμε τις ζωές μας πίσω.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΤΟ ΚΑΨΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ.
ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΌΠΟΙΟΣ ΑΠΛΏΝΕΙ ΧΕΡΙ ΘΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΕ ΦΟΡΕΙΟ.
ΚΑΜΙΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ/ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ.
ΑΓΩΝΕΣ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΟΙ-ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΙ.
ΠΟΡΕΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 8/3 ΚΑΜΑΡΑ 12.00 Στηρίζουμε το μπλοκ της Ανοιχτής αντιπατριαρχικής συνέλευσης για την 8η Μάρτη
Μαρμάγκα, αντιπατριαρχική ομάδα