26/02/2026 3:16 μμ.
επικοινωνία: f.ascaso@espiv.net
Τέμπη-Βιολάντα-Χίος: Κράτος και Κεφάλαιο δολοφονούν.
Όλοι και Όλες στις συγκεντρώσεις της 28 Φλεβάρη:
Πλατεία Συνταγματος 12.00 – Προσυγκέντρωση 10.30πμ Προπύλαια, με το μπλοκ των σωματείων βάσης
28 Φλεβάρη 2026: 3 χρόνια από την κρατική-καπιταλιστική δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη. Μέρα που όλοι εμείς, η κοινωνική βάση, οι εργαζόμενοι και οι εργάτριες πρέπει να βρεθούμε στους δρόμους καταλαμβάνοντας λίγο από τον χαμένο χώρο και χρόνο που εδώ και χρόνια κράτος και κεφάλαιο μας κλέβουν. Μέρα που δεν πρέπει να μείνει ως μόνο μέρα θλίψης, αλλά να μετατραπεί σε σημείο οργής, οργάνωσης και αγώνα.
Το γεγονός των Τεμπών δεν ήρθε ως στιγμή σε κενό χρόνο, ως “κακιά στιγμή”, ως διακριτό φαινόμενο διαφθοράς και υποβάθμισης των ζωών μας. Είναι άμεσα συνδεδεμένο με την δομική λειτουργία του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος. Συγκεκριμένα, το ξεπούλημα του δημόσιου σιδηροδρόμου, η συνεχής υποβάθμιση του για να μετατραπεί σε μέσο κερδοφορίας για το κεφάλαιο, αποτελεί μια δομική τακτική του συστήματος το οποίο μετατρέπει κοινωνικά αγαθά (ΜΜΜ, παιδεία, υγεία) σε αντικείμενα προς πώληση και εκμετάλλευση. Ότι δηλαδή κατακτήθηκε και χτίστηκε με το αίμα και τον ιδρώτα όλων μας, ξεπουλιέται για λίγες ψωροδεκάρες στα funds και σε κάθε λογής κερδοσκόπους. Η Hellenic Train δηλαδή, εταιρεία που ανήκει στον ιταλικό όμιλο Ferrovie (συνδεδεμένο και με την σιωνιστική πολεμική μηχανή) διέλυσε σε συνεργασία με το κράτος τις υποδομές του σιδηρόδρομου, τσέπωσε εκατοντάδες εκατομμύρια από ευρωπαικές χορηγίες για έργα που δεν έγιναν και κάπως έτσι, στις 28 Φλεβάρη 2023 57 άνθρωποι δολοφονήθηκαν για να συνεχίσει ο κύκλος κερδοφορίας του κεφαλαίου.
Το κράτος φυσικά δεν έμεινε αδρανές στον πάγιο ρόλο του: πυλώνας της ομαλής αναπαραγωγής των κερδών των από τα πάνω και βίαιη αντιμετώπιση των από τα κάτω. Οργάνωσε την ιδιωτικοποίηση του σιδηρόδρομου, αφού μέσω των ΜΜΕ είχε φροντίσει να τον παρουσιάσει ως “μη αποδοτικό” για το ελληνικό δημόσιο και τον ίδιο τον λαό, αφου φρόντισε να καλλιεργήσει τις ψευδαισθήσεις περί αναβάθμισης των κοινωνικών αγαθών μέσω της ιδιωτικοποίησης τους. Αντίθετα, για ακόμη μία φορά, φάνηκε η πραγματικότητα της καπιταλιστικής κερδοφορίας: μειώσεις προσωπικού, απολύσεις εργαζομένων, υποβάθμιση ή μη αναβάθμιση των υποδομών του δικτύου, τρένα σαπάκια να τρέχουν με ταχύτητα κουβαλώντας όσες και όσους αναζητούν έναν πιο φθηνό τρόπο μετακίνησης. Δεν μπορούμε να πάρουμε θέση υπερ ενός κρατικού σιδηρόδρομου, όμως σίγουρα ξέρουμε ότι το ξεπούλημα του έφερε τις δολοφονίες των 57 συνανθρώπων μας. Και σε αυτό είναι συνυπεύθυνο ολόκληρο το πολιτικό σύστημα (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ) που διαχειρίζεται την ελληνική κρατική οντότητα μετά την μεταπολίτευση.
Από την πρώτη στιγμή μετά την σύγκρουση των τρένων, οι μηχανισμοί κράτους, παρακράτους και του συγκεκριμένου ομίλου δεν έμειναν αδρανείς. Προσπάθησαν με κάθε τρόπο να συγκαλύψουν τα αίτια και τους πραγματικούς υπεύθυνους για τις δολοφονίες, με τον ίδιο τρόπο που το σύστημα αντιδρά σε κάθε κοινωνική-οικολογική καταστροφή. Η διαχείριση του ίδιου του γεγονότος και μετά η εξόφθαλμη συγκάλυψη, βεβαιώνουν ότι είναι πολλά που δεν γνωρίζουμε και μπορεί να μην μάθουμε ποτέ, τα οποία όμως καταδεικνύουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Γνωρίζουμε ότι μας αντιμετωπίζουν σαν αναλώσιμο δυναμικό εργασίας και αναπαραγωγής του υπάρχοντος κοινωνικού πλαισίου, για αυτό και δεν νοιάζονται αν πεθαίνουμε στις πυρκαγιές, στα τρένα, στα θαλάσσια σύνορα, στους εργασιακούς χώρους. Η αστική τάξη και το κράτος, φροντίζουν μόνο για τα κέρδη τους. Μόνο εμείς μπορούμε να σώζουμε εμάς και τους γύρω μας, αν αρχίσουμε να παίρνουμε τις ζωές μας στα δικά μας χέρια.
Για αυτό και από την πρώτη στιγμή, ο αναρχικός χώρος, τα ταξικά κινήματα, μαζί με την κοινωνική βάση και τους συγγενείς των θυμάτων που αγωνίζονταν ενάντια στην συγκάλυψη των ευθυνών και των αιτιών, βγήκαν στους δρόμους συγκροτώντας ένα αρκετά ευρύ κοινωνικό δυναμικό. Παρά τις (πολλές φορές αγεφύρωτες) διαφωνίες και διαφορές, μια μεγάλη μάζα του δυναμικού αυτού όπως και πολλοί συγγενείς των θυμάτων δεν αντιμετώπισαν αυτές τις δολοφονίες σαν ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά σαν μία αφορμή για συνολικότερη αντίδραση σε εκείνα τα στοιχεία της κρατικής εξουσίας και του κεφαλαίου που είναι υπαίτια όχι μόνο για τα Τέμπη αλλά και για την γενικότερη υποβάθμιση της ζωής μας και την κοινωνική-οικονομική αφαίμαξη της εργατικής τάξης. Αυτή η συνειδητοποίηση, ταυτόχρονα με ένα αρκετά ισχυρό αλλά θολό αίτημα για δικαιοσύνη, λειτούργησε ως πυροκροτητής κοινωνικού αγώνα αλλά και εξεγερτικών γεγονότων (όπως ο Φλεβάρης του 2023) για το ζήτημα.
Αναγνωρίζουμε ότι όταν η κοινωνική βάση βγαίνει μαζικά στο δρόμο, ένα κομμάτι της πάντα κουβαλάει μαζί του την κυρίαρχη (αστική-νεοφιλελεύθερη) ιδεολογία άρα και τις αντιφάσεις που αυτή φέρνει (είδαμε πχ μεγάλη μερίδα κόσμου πέρυσι τον Φλεβάρη, παρότι κατέβαινε στους δρόμους ενάντια στο κράτος και την Hellenic Train, να αναπαράγει τα αφηγήματα της κυβέρνησης περί προβοκατόρων που συγκρούονται με τους μπάτσους). Είδαμε ταυτόχρονα όμως ένα μεγάλο κομμάτι της Τάξης μας, κυρίως του νεανικού προλεταριάτου των πόλεων, να ξηλώνει τα πεζοδρόμια, να συγκρούεται με τα ΜΑΤ από την Κυψέλη μέχρι την Καλλιθέα και τον Ευαγγελισμό, να στέκεται με αλληλεγγύη σε σώμα με σώμα μάχες απέναντι στους κρατικούς δολοφόνους. Είμαστε πεπεισμένοι ότι όσο περισσότερο πολιτικό χώρο καταλαμβάνει το αναρχικό/ριζοσπαστικό κίνημα εντός κοινωνικών αγώνων (όπως αυτός των Τεμπών), τόσο περισσότεροι νέοι αγωνιστές και αγωνίστριες θα σηκώνουν την σκυτάλη του αγώνα, τόσο λιγότερο χώρο θα έχει η αντιδραστική ιδεολογία του κράτους και του κεφαλαίου εντός των κινημάτων.
Το υπάρχον κοινωνικό-οικονομικό σύστημα δεν μπορεί να φέρει “δικαιοσύνη” για τις δολοφονίες που το ίδιο διαπράττει. Το περισσότερο που μπορεί να επιφέρει απέναντι στο κοινωνικό κίνημα για τα Τέμπη είναι καταστολή για όσους επιμένουν να βγαίνουν στους δρόμους και ενσωμάτωση για όσους δεν θέτουν τους πραγματικούς υπαίτιους προ των ευθυνών τους. Στεκόμαστε με αλληλεγγύη και σεβασμό δίπλα στις κινήσεις ενάντια στην συγκάλυψη που κάνουν οι συγγενείς, οι φίλες των θυμάτων, κινήσεις οι οποίες είναι κομμάτι του συνολικότερου κοινωνικού αγώνα ενάντια στις κρατικές-καπιταλιστικές δολοφονίες. Θεωρούμε, παρ’ ολα αυτά και με βάση ότι έχει δείξει η ιστορία, ότι η μόνη δικαιοσύνη έρχεται όταν ο λαός αυτό-οργανώνεται, αγωνίζεται και εξεγείρεται. Αγώνες οι οποίοι ανοίγουν λίγο παραπάνω το δύσκολο μονοπάτι της επαναστατικής προοπτικής, της αναγκαίας κατεύθυνσης για την κοινωνική επανάσταση, για ένα κόσμο χωρίς δολοφονημένες για τα κέρδη των από τα πάνω, έναν κόσμο που οι εργάτες και η κοινωνία θα αυτο-διαχειρίζονται τον σιδηρόδρομο και όλα τα κοινωνικά αγαθά.
ΤΕΜΠΗ ΒΙΟΛΑΝΤΑ ΧΙΟΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ – ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΟΤΑΝ Η ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗΝ ΔΙΝΕΙ Ο ΛΑΟΣ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Αναρχική πρωτοβουλία αντίστασης και δράσης Francisco Ascaso
media:
signal-2026-02-26-140030.jpeg