27/02/2026 12:32 πμ.
ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ.
Τα Τέμπη δεν είναι ατύχημα ούτε τραγωδία. Είναι άλλη μια κρατική-καπιταλιστική δολοφονία, καρπός χρόνων αδιαφορίας, ταξικής περιφρόνησης και πολιτικών επιλογών που έθεσαν τα κέρδη πάνω από τις ζωές μας. Κρατικοί θεσμοί επέτρεψαν και υλοποίησαν την ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρομικών υποδομών, η Hellenic Train μείωσε το προσωπικό και την ασφάλεια, ενώ η συντήρηση κρίσιμων μηχανισμών θεωρήθηκε «περιττό κόστος».
Ως φεμινιστική συλλογικότητα από τα κάτω, καταγγέλλουμε τη μετατροπή της ζωής σε κόστος, αρνούμαστε να δεχτούμε σιωπηλή θλίψη και απαιτούμε να ανοίξει ο διάλογος για τις πολιτικές και κοινωνικές ευθύνες.
ΑΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ & ΑΦΗΓΗΜΑΤΑ ΠΕΡΙ ΕΙΡΗΝΙΚΩΝ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΩΝ: Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ
Η αστική δικαιοσύνη, όπως φάνηκε και από τις καθυστερημένες ανακρίσεις και τη «διάχυση» των ευθυνών για τα Τέμπη, δεν είναι εργαλείο προστασίας των πολιτών, αλλά μηχανισμός απορρόφησης κραδασμών για την εξουσία. Τα εγκλήματα των υπευθύνων παρουσιάζονται ως αλυσίδα ανθρώπινων/ατομικών σφαλμάτων, οι δικογραφίες αντικαθιστούν τη συλλογική οργή και οι ποινές-βιτρίνα στήνονται για να θωρακίσουν το σύστημα. Από την άλλη, η συστημική ρητορική που βαφτίζει την οργή του κινήματος «προβοκάτσια» είναι γνώριμη. Όπως και στις περσινές κινητοποιήσεις, κράτος και συστημικά μέσα παρουσιάζουν τα γεγονότα με αυτόν τον τρόπο για να αποδυναμώσουν κάθε προσπάθεια διεκδίκησης και να διατηρήσουν το μονοπώλιο της βίας. Στόχος είναι να υπονομευθεί η δράση και τα μέσα πάλης των κινημάτων μας, καλλιεργώντας έναν εσωτερικό «εχθρό» και στρέφοντας την κοινή γνώμη προς τη λογική της ακίνδυνης «ειρηνικής» διαμαρτυρίας που δεν απειλεί την εξουσία.
Για εμάς δικαιοσύνη σημαίνει να πάψουν το κράτος και αφεντικά να απολαμβάνουν ασυλία, να αποκαλυφθούν οι υπεύθυνοι χωρίς να κρύβονται πίσω από διαδικασίες. Η πραγματική δικαιοσύνη δεν θα προέλθει από δικαστήρια που υπηρετούν την εξουσία και την λογική του κεφαλαίου, αλλά από το σπάσιμο των δομών που γεννούν και συγκαλύπτουν εγκλήματα. Για εμάς, δικαιοσύνη σημαίνει να πάψει αυτό το σύστημα να έχει το δικαίωμα να παίζει με τις ζωές μας. Η οργή μας εν τέλει, και η πηγαία ανάγκη για αντιβία, δεν επαναπαύεται μπροστά στις «υποσχέσεις» της αστικής δικαιοσύνης, ούτε φθίνει απέναντι στην προβοκατορολογία.
ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Η ΙΕΡΗ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟΜΗΧΑΝΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ & ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Η Εκκλησία αντέδρασε με μνημόσυνα, πένθιμες καμπάνες και προσευχές, προσπαθώντας να μετατρέψει την κρατική δολοφονία σε αφηρημένο πένθος. Τα 57 πένθιμα χτυπήματα δεν είχαν σκοπό να αφυπνίσουν κανέναν αλλά να καλέσουν σε σιωπή και υποταγή. Οι ζωές έγιναν «ψυχές», η ευθύνη θολώθηκε και η οργή υποκαταστάθηκε από υπομονή και συγχώρεση. Αυτό το πένθος δεν είναι ουδέτερο, είναι βαθιά πατριαρχικό και πειθαρχητικό. Κοινωνία και Εκκλησία μας επιβάλλουν να θρηνούμε σιωπηλά, ανθεκτικά, αυτοθυσιαστικά. Μάνες που κλαίνε χωρίς να φωνάζουν, αδελφές που υπομένουν τον πόνο ιδιωτικά, χωρίς να μετατρέπουν σε πολιτική δράση. Το «σωστό» πένθος είναι ήσυχο, αποκομμένο από σύγκρουση, ακίνδυνο. Είναι πένθος με κερί και μαντίλι, όχι με πορείες και σύγκρουση. Με αυτόν τον τρόπο η Εκκλησία λειτουργεί συμπληρωματικά με το κράτος και την αστική δικαιοσύνη: καλεί σε υπομονή, σε συγχώρεση, σε αποδοχή της «μοίρας» αντί για διεκδίκηση και ρήξη. Το δικό μας πένθος είναι συλλογικό και συγκρουσιακό.
ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ & ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ: ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ
Η δολοφονία στα Τέμπη είναι πολιτική. Πηγάζει από τη λογική του καπιταλισμού, όπου οι ζωές κοστολογούνται και οι δημόσιες υποδομές μετατρέπονται σε πεδία κερδοφορίας. Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι συνειδητή πολιτική επιλογή που μεταφέρει δημόσιο πλούτο σε ιδιωτικά χέρια και τον κίνδυνο στις ζωές μας. Ο σιδηρόδρομος έγινε επένδυση, ενώ η ασφάλεια και η ανθρώπινη ζωή υποτάχθηκαν στο κέρδος. Στα Τέμπη είδαμε τι σημαίνει «μείωση κόστους»: διαλυμένες υποδομές, ελλιπής συντήρηση, λιγότερο προσωπικό, εξουθενωμένα εργαζόμενα και ανύπαρκτα συστήματα ασφαλείας. Με το κράτος συμμέτοχο, τα εργαζόμενα εξουθενώνονται και φτωχοποιούνται και όταν το σύστημα φτάνει στα όριά του, οι ζωές μας μένουν απροστάτευτες. Οι νεκροί των Τεμπών δεν χάθηκαν τυχαία. Δολοφονήθηκαν εξαιτίας ενός συστήματος που αντιμετωπίζει ανθρώπους και συλλογικές ανάγκες ως στατιστικά κόστους και οφέλους. Δεν ξεχνάμε την εργοδοτική δολοφονία των μηχανοδηγών και των εργαζομένων του τραίνου, ούτε την δολοφονία μεταναστών επιβατών, των οποίων ο θάνατος αποσιωπήθηκε μέσα σε μια προσπάθεια αποπολιτικοποίησης του εγκλήματος. Οι ταξικές, εθνικιστικές και ρατσιστικές διαστάσεις του εγκλήματος των Τεμπών και του δημόσιου διαλόγου που ακολούθησε μας είναι ξεκάθαρες.
ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ: ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
Από τα κάτω δεν ζητάμε άδεια ούτε εκπροσώπηση. Δεν περιμένουμε σωτήρες, δεν εμπιστευόμαστε θεσμούς που συγκαλύπτουν ευθύνες και αδρανοποιούν την οργή. Οργανώνουμε τη μνήμη, τον θυμό και τη συλλογική φροντίδα, μετατρέποντάς την οργή σε δράση και σε αντίσταση. Οι δρόμοι, οι καταλήψεις, οι συνελεύσεις και οι κοινότητές μας, κρατούν ζωντανή τη μνήμη των δολοφονημένων και αποκαλύπτουν την πολιτική διάσταση της δολοφονίας, όταν το σύστημα προσπαθεί να τη θάψει σε μνημόσυνα, καμπάνες και «ανθρώπινο λάθος». Από τα κάτω σημαίνει καμία ανάθεση. Σημαίνει οργάνωση και αγώνας που ξεκινά από τα σώματα και τις ζωές μας, που δεν υποτάσσεται σε κανένα θεσμό, που δεν περιμένει άδεια για να απαιτήσει δικαιοσύνη. Το πένθος γίνεται συλλογικό, η μνήμη κατηγορία, η οργή όπλο. Ο θυμός μας δίνει ώθηση για ρήξη με το κράτος, το κεφάλαιο, την Εκκλησία και ό,τι συντηρεί τη σάπια κοινωνία.
ΑΓΩΝΑΣ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΤΥΧΗΜΑ, ΗΤΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ
ΤΕΜΠΗ – ΒΙΟΛΑΝΤΑ – ΧΙΟΣ, ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΙΣΣΕΣ
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΚΙ ΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ
***Ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης και αντιπληροφόρησης αναρτήσαμε πανό στο πάρκο Κλωναρίδη-Φιξ
Το Σπίτι για την Ενδυνάμωση & τη Χειραφέτηση
Φεμινιστική Συλλογικότητα από τα Κάτω
media:
WhatsApp_Image_2026-02-26_at_11.55.00_PM.jpeg
WhatsApp_Image_2026-02-26_at_11.55.01_PM.jpeg