24/02/2026 11:55 μμ.
ΑΝΤΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΦΟΒΟ
Η γενική απεργία της 28/2/2025 για τα δύο χρόνια από την κρατική – καπιταλιστική δολοφονία στα Τέμπη, μία από τις μεγαλύτερες ιστορικά διαδηλώσεις στην χώρα, απέδειξε την δυνατότητα της κοινωνικής βάσης να αμφισβητεί τα θεμέλια με της εξουσίας. Ανταποδίδοντας τη βία στο σύστημα με μαζικότατες συγκρούσεις διαρκείας σε πολλαπλά μέτωπα και διατηρώντας την παρουσία τους στο δρόμο, οι εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου αντεπιτέθηκαν στην θανατοπολιτική Κράτους και Κεφαλαίου, αυτή που εφαρμόζεται είτε στα τρένα, στα σύνορα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, είτε καθημερινά στα ΑΤ, στις κοινότητες των Ρομά, στους χώρους εργασίας μας, καθώς και έμμεσα μέσα από την ακρίβεια, τα υψηλά νοίκια, τις αναπλάσεις και τις ευρύτερες ταξικές καταπιέσεις. Η κοινωνική αντίσταση απέναντι στη νεοφιλελεύθερη επέλαση δεκαετιών έφτασε σε μια ακραία κλιμάκωση, όταν η οργή ξεχύλησε στους δρόμους λαμβάνοντας εξεγερσιακές.
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ
Οι κρατικές δολοφονίες δεν τελειώνουν με τα Τέμπη το 2023, αντίθετα κλιμακώνονται με απερίγραπτη βαρβαρότητα. Μόλις 4 μήνες μετά τα Τέμπη στις 14 Ιούνη του 2023 το αλιευτικό σκάφος Adriana, το οποίο μεταφέρει περίπου 750 πρόσφυγες, ανατρέπεται 47 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά της Πύλου, στην ελληνική περιοχή ευθύνης για έρευνα και διάσωση. Το ελληνικό λιμενικό, γνωρίζοντας ότι το σκάφος έχει χάσει τις δυνατότητες πλοήγησής του, αντί να ξεκινήσει άμεσα επιχείρηση έρευνας και διάσωσης, ζήτα από εμπορικά πλοία που βρίσκονταν στην περιοχή να παράσχουν προμήθειες, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει το θανατηφόρο ταξίδι του προς την Ιταλία. Τα γεγονότα της νύχτας αυτης χαρακτηρίζονται από δολοφονική αμέλεια ανάληψης ευθυνών διάσωσης από το κράτος. Μάλιστα, από τη στιγμή που έγινε δημοσίως γνωστή η κατάστασή του μέχρι το ναυάγιο πέρασαν πάνω από 15 ώρες, δίνοντας άπλετο χρόνο για πιθανή παρέμβαση, με αποτέλεσμα 82 επιβεβαιωμένους θανάτους και τουλάχιστον 500 αγνοούμενα μέχρι σήμερα ανάμεσα τους και παιδιά. Οι δολοφονίες μεταναστών στα “υδάτινα σύνορα” συνεχίζονται μέχρι και φέτος με το παράδειγμα της Χίου όπου το ελληνικό λιμενικό εμβόλισε σκάφος που μετέφερε μεταναστά με τραγικό αποτέλεσμα τουλάχιστον 15 νεκρούς, 24 τραυματίες και την κάμερα του λιμενικού σκάφους να παρέμεινε “μυστηριωδώς” κλειστή καθ’όλη τη διάρκεια του περιστατικού. Παράλληλα οι κρατικές “πλάτες” στις εργοδοτικές δολοφονίες συνεχίζονται απροκάλυπτα με τα περιστατικά νεκρών εργατριών/εργατών να είναι αδυνατων να χαρακτηριστουν “μεμονωμένα”. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ομοσπονδίας Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος το 2025 σημειώνονται 201 θάνατοι εργατών εργατριών. Με την αρχή του νέου έτους νέοι εργάτες θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους των αφεντικών. Στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα, ενα εργοστάσιο που ειρωνικά η εταιρεία διαφημίζει ως υπερσύγχρονο, 5 εργάτριες χάνουν τραγικά τη ζωή τους μετά από έκρηξη λόγω διαρροής προπανίου. Μάλιστα η έκρηξη ήταν τόσο δυνατή ώστε διχοτόμησε τις εγκαταστάσεις του εργοστάσιου και οφείλονταν στην έλλειψη συντήρησης και ελέγχων για την ασφάλεια των εργαζομένων. Ο εργοδότης δεν βρίσκεται ενάντια στην δικαιοσύνη, απεναντίας αφήνεται ελεύθερος σε λιγότερο από 24 ώρες μετά το συμβάν.
Η ΑΝΑΓΚΗ ΕΔΑΦΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ ΜΑΣ
Παρολ’ αυτά η απουσία εδαφικοποίησης των αγώνων αυτών συνολικότερα και της δυνατότητας να λάβει σάρκα και οστά ένα ριζοσπαστικό αντικρατικό-αντικαπιταλιστικό πρόταγμα μέσα στα διάφορα κοινωνικά πεδία, αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα που αυτό το γεγονός δεν εξελίχθηκε σε γενικευμένη εξέγερση, ενώ θέτει προβληματικές για την περαιτέρω κλιμάκωση και συνέχιση του αγώνα. Η δυναμική που μπορεί να γεννήσει η συγκρότηση κινημάτων γύρω από επιμέρους κοινωνικά-ταξικά ζητήματα με την διαρκή παρέμβαση στα ανάλογα πεδία και η σύνδεση των αγώνων μέσα από καταλήψεις διαρκείας και αυτο-οργανωμένα εγχειρήματα, αποτελεί την καύσιμη ύλη για την πυροδότηση πολιτικών γεγονότων, την συνέχιση αλλά και κλιμάκωση των αντιστάσεών μας. Είναι τα εδάφη αγώνα αυτά που μας προσφέρουν την δυνατότητα να κοινωνικοποιούμε τα προτάγματα μας και τις αξίες της αυτο-οργάνωσης, της αλληλεγγύης και της ισότητας, καλλιεργώντας συνειδήσεις και αυξάνοντας την σύγκρουση με κάθε εξουσιαστική δομή. Μέσα από την συνεχόμενη παρέμβαση και τις καταλήψεις διαρκείας στις σχολές μας, στους χώρους εργασίας μας και τις γειτονιές μας δημιουργούμε αυτά τα εδάφη ώστε η διάχυτη οργή να μπορεί να συλλογικοποιηθεί σε μια πολιτική κατεύθυνση και να γίνει απειλή προς το υπάρχον σύστημα. Για αυτόν τον λόγο, λοιπόν, επιτακτική κρίνεται και η αντιμετώπιση των αδιεξόδων που επιφέρει η κομματική καπήλευση των αγώνων της κοινωνικής βάσης, όπως και η περιαγωγή αυτών σε εκλογικές διαδικασίες (το κόμμα της Καρυστιανού φερειπείν), που με το πρόσχημα της αντιπροσώπευσης αποριζοσπαστικοποιούν και φιμώνουν κοινωνικά συλλογικά κινήματα. Τα απογυμνώνουν από οποιοδήποτε επαναστατικό πρόταγμα ενέχουν και εν τελεί τα καταστείλουν δημιουργώντας ένα αόριστο κλίμα απογοήτευσης, χωρίς υλική υπόσταση, που συνεπάγεται λειτουργική απάθεια για την συντήρηση και αναπαραγωγή του κρατικού μηχανισμού.
ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
Άλλωστε τις προηγούμενες χρονιές ήταν αυτή η προεργασία διαφορετικών κινημάτων και συνάντηση αγωνιστικών κομματιών της κοινωνίας που ενίσχυσε την αντεπίθεση της βάσης ενάντια σε ένα σύστημα που σκοτώνει για τα κέρδη και καταστέλλεικάθε αντίσταση. Και εδώ είναι που για μας εμφανίζεται η σημασία του φοιτητικού κινήματος με τα πανεπιστήμια να αποτελούν διαχρονικά σημαντικότατες εστίες αγώνα και σημείο αναφοράς για το ευρύτερο ανταγωνιστικό κίνημα. Συγκεκριμένα, η δολοφονία των Τεμπών συνέβη την περίοδο που διεξάγονταν οι αγώνες των σπουδαστών καλλιτεχνικών σχολών το 2023 ενάντια στην υποβάθμιση των πτυχίων τους βάσει του ΠΔ/85 με καταλήψεις διαρκείας σε μεγάλα θέατρα και σχολές, με αποτέλεσμα σπουδάστριες, φοιτητές, εργαζόμενα άτομα και ευρύτερα εξοργισμένος κόσμος να βρεθούν μαζί στους δρόμους και να αυξηθεί η αντεπίθεση της κοινωνικής βάσης απέναντι στην νεοφιλελεύθερη επέλαση. Έναν χρόνο μετά το έγκλημα στα Τέμπη οι αντίστοιχες κινητοποιήσεις συνέβησαν σε μια περίοδο όπου σε όλη την χώρα για μήνες το φοιτητικό κίνημα τασσόταν ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που κορυφωνόταν με την παράβλεψη του άρθρου 16 και την προβλεπόμενη ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Για άλλη μια φορά η σύνδεση αυτών των κινημάτων οδήγησε σε μια έντονη σύγκρουση με τους από πάνω, κλιμακώνοντας την αντίσταση των ζωών μας απέναντι σε Κράτος και αφεντικά. Για να αποκτήσουμε, επομένως, πίσω το οξυγόνο μας πρέπει να βρεθούμε σε ευθεία αντιπαράθεση με Κράτος, Κεφάλαιο, Πατριαρχία και κάθε εξουσία. Δεν θα ζητήσουμε ευγενικά από καμία κυβέρνηση να δικάσει τον εαυτό της με τους νόμους που ηίδια έφτιαξε. Αναγνωρίζουμε τον ρόλο της εν γένει όπως και σε κάθε μορφή εξουσίας και την αντιμετωπίζουμε ανάλογα. Δεν θέλουμε κρατική διαχείριση, δεν θέλουμε ιδιωτική κερδοσκοπία. Θέλουμε κοινωνικό έλεγχο για τα τρένα, τα λεωφορεία, τα πανεπιστήμια, για τα πάντα. Για την αυτοδιεύθυνση των ζωών μας, για την χειραφέτηση μας από κάθε καταπίεση. Για την αυταξία που έχει ο αγώνας για αυτά από μόνος του, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Να συγκρουστούμε με τον θάνατο και να εδαφικοποιήσουμε αυτήν την οργή υλοποιώντας τα προτάγματα μας περί αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης και σύνδεσης των αγώνων. Να συγκροτήσουμε αντιεξουσιαστικούς-ελευθεριακούς πόλους σε κάθε κοινωνικό πεδίο για την χειραφέτηση των κινημάτων από κομματικά και πολιτικά συμφέροντα και την ανάπτυξη της πλήρης δυναμικής τους. Με καταλήψεις διαρκείας των σχολών μας ανοιχτές προς την κοινωνία, γενικές απεργίες, μαζικές πορείες και συγκρούσεις, με το ένα δίπλα στην άλλη να παλέψουμε για το πιο μικρό πράγμα έως και για το πιο μεγάλο για να δώσουμε ψυχή και σώμα σε αυτό που φοβούνται. Σε αυτήν την βάση, προτάσσουμε αδιαμεσολάβητες Γενικές Συνέλευσεις σε κάθε σχολή, ακηδεμόνευτες από κομματικά συμφέροντα και πολιτικές γραμμές δοσμένες από τα πάνω, πραγματικά ανεξάρτητες και ικανές να λάβουν αποφάσεις έπειτα από συνδιαμόρφωση, έτσι ώστε να μπορούν να ενέχουν κάθε άτομο όσο το δυνατόν περισσότερο, χωρίς να εξυπηρετούν απλώς κομματικά συμφέροντα, αλλά αντιθέτως να είναι προϊόν γνήσιας διαδικασίας διαλόγου των ίδιων των φοιτητικών υποκειμένων μεταξύ τους, καθώς και με ολη την κοινωνία.
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΜΑΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ!
Ελευθεριακό Σχήμα Παντείου
media:
IMG_6060.jpg