04/03/2026 1:38 μμ.
ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΣΑΣ ΧΑΛΑΜΕ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ
Άλλη μία 8η Μάρτη που το κράτος, οι εταιρείες και οι νιοκοκυραίοι/ες ετοιμάζονται να «γιορτάσουν» την ημέρα της cis γυναίκας με λουλούδια, ευχές και ροζ διαφημιστικά με εκπτώσεις, ως επιβράβευση για τη «χειραφέτησή» της. Τη μέρα αυτή, κράτος, κεφάλαιο και πατριαρχία διατυμπανίζουν την «ισότητα», απονοηματοδοτώντας και μετατρέποντας σε εμπορική γιορτή τις διαρκείς διεκδικήσεις και τους αγώνες των καταπιεσμένων θηλυκοτήτων. Στην πραγματικότητα, όμως, το ίδιο το κράτος και οι θεσμοί του είναι που γεννάνε και διαιωνίζουν τις ανισότητες και τις πολλαπλές καταπιέσεις.
Η πατριαρχία ως δομικό στοιχείο της κυριαρχίας αναπαράγει την έμφυλη καταπίεση και βία, επιβάλλοντας κατασκευασμένους έμφυλους ρόλους και συμπεριφορές. Ως θηλυκότητες βιώνουμε την καταπίεση αυτή σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας και όσα υποκείμενα απορρίπτουν το δίπολο του φύλου στιγματίζονται, περιθωριοποιούνται, καταστέλλονται. Σεξιστικά σχόλια, σεξουαλική παρενόχληση, σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική βία, γυναικοκτονίες, ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις είναι διαφορετικές όψεις του ίδιου συμπλέγματος εξουσιαστικών σχέσεων, της πατριαρχίας.
Η έμφυλη βία είναι συστημική και νομιμοποιείται από την αστική δικαιοσύνη, η οποία ξεπλένει και αθωώνει κακοποιητές, (παιδο)βιαστές, σωματέμπορους, γυναικοκτόνους. Υποτιμά και επανατραυματίζει τις καταγγέλλουσες, μετακυλίοντας την ευθύνη από τους θύτες στις επιζώσες. Στο ίδιο έργο θεατές και αυτές τις μέρες που εκδικάζεται η υπόθεση του βιασμού της 19χρονης μέσα στο Α.Τ. Ομόνοιας από δύο μπάτσους με τη συνέργεια τρίτου, τον Οκτώβριο του 2022. Στις δικαστικές αίθουσες κυριαρχεί η δυσπιστία ως προς το βίωμα των θηλυκοτήτων, αναπαράγονται έμφυλα στερεότυπα και η επιζήσασα φτάνει στο σημείο μέχρι και να απολογείται γιατί δεν αντέδρασε διαφορετικά.
Η πατριαρχία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον καπιταλισμό και η βία εκτός από έμφυλη είναι και ταξική. Οι θηλυκότητες αποτελούν μηχανές (ανα)παραγωγής. Ο ρόλος τους είναι να εργάζονται, να γεννούν, να αναλαμβάνουν -σχεδόν- εξ’ ολοκλήρου την ανατροφή των παιδιών, τη φροντίδα του νοικοκυριού και των ηλικιωμένων και στην πιθανότητα εγκυμοσύνης να κινδυνεύουν με αποκλεισμό από την εργασία. Σε μία συνθήκη φτωχοποίησης και επισφάλειας, η εργασιακή εκμετάλλευση εντείνεται. Η χαμηλόμισθη εργασία, πολλές φορές ανασφάλιστη, σε άθλιες συνθήκες και με εξαντλητικά ωράρια, υπό τις απειλές και τις παραβιαστικές συμπεριφορές των αφεντικών κανονικοποιείται. Η σωματική και ψυχολογική εξόντωση των εργατριών γίνεται προϋπόθεση για τη μεγιστοποίηση του κέρδους. Οι εργοδοτικές δολοφονίες και τα εργατικά ατυχήματα τείνουν να αποσιωπώνται και να συγκαλύπτονται, μιας και τα κέρδη φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη αξία από τις ανθρώπινες ζωές. Η δολοφονία των 5 εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στις 26/1 είναι ένα μόνο από τα εκατοντάδες παραδείγματα.
Παράλληλα για να διασφαλιστεί η αναπαραγωγή του έθνους και να επιτελέσει η γυναίκα τον αναπαραγωγικό ρόλο της, απαξιώνεται η αυτοδιάθεση των σωμάτων μας. Τον έλεγχο νομίζουν πως τον έχουν οι οικογένειές μας, οι παππάδες, οι πολιτικοί που δαιμονοποιούν τις αμβλώσεις και οι γιατροί δημόσιων νοσοκομείων που τις αρνούνται. Προφασίζονται δημογραφικά προβλήματα, ζητήματα ηθικής και συνείδησης και γίνεται δημόσιος διάλογος για τα δικά μας σώματα και τις δικές μας αποφάσεις. Ε λοιπόν το ξαναλέμε, το σώμα μας και τη ζωή μας τα ορίζουμε εμείς.
Την ίδια στιγμή, το αφήγημα περί εθνικής ομοιογένειας βρίσκεται στο επίκεντρο. Κράτη συμμέτοχα και συνένοχα σε πολέμους και γενοκτονίες, κάνουν τη μετανάστευση επιτακτική ανάγκη και ταυτόχρονα επαναπροωθούν και δολοφονούν μετανάστ(ρι)ες σε χερσαία και υδάτινα σύνορα. Όσες επιβιώνουν, περιθωριοποιούνται ή φυλακίζονται σε κέντρα κράτησης. Από τις κρατικές δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στο Αιγαίο μέχρι τις απαγωγές και δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στις ΗΠΑ από μπάτσους-φασίστες του ICE, η επίθεση της εξουσίας είναι καθολική και παγκόσμια.
Όμως, ιστορικά, τα καταπιεσμένα γεμίζουν οργή, συλλογικοποιούνται και εξεγείρονται. Από τις εργάτριες του Σικάγου που διεκδίκησαν καλύτερες συνθήκες εργασίες και αξιοπρέπεια μέσα από τις μαζικές απεργίες του 19ου αιώνα, μέχρι τις Κούρδισσες που μάχονται με όπλο την αυτοοργάνωση ενάντια στον πόλεμο, τις Ιρανές που αγωνίζονται καθημερινά και τις Παλαιστίνιες που αντιστέκονται στην κατοχή του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ, ο αγώνας για τα αυτονόητα είναι μονόδρομος.
Εμείς από την πλευρά μας, στεκόμαστε αλληλέγγυες στους αγώνες των από τα κάτω για πλήρη αυτοδιάθεση και ελευθερία σε κάθε γωνιά της γης. Αποδομούμε τις ταυτότητες που μας επιβάλλουν το κράτος, το κεφάλαιο και η πατριαρχία και μέσω αυτών μας επιτίθονται. Στις καταπιέσεις που δεχόμαστε καθημερινά απαντάμε με συλλογικούς και πολύμορφους αγώνες. Δεν αφήνουμε κανένα μόνο απέναντι στη συστημική βία. Σπάμε τη σιωπή και τον φόβο. Παλεύουμε για έναν κόσμο απαλλαγμένο από κάθε εξουσιαστική σχέση που να μας χωράει όλα.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΑ, ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΗΣΥΧΙΑ
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΔΙΑΛΥΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ
ΟΡΓΗ, ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΑΝΤΙΒΙΑ
ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟ, ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
αγκίδες
συλλογικότητα ενάντια στις έμφυλες καταπιέσεις & σε κάθε μορφή εξουσίας
fem.antise.chania@espiv.net
Χανιά, Μάρτης 2026
media:
8marti.jpeg