17/04/2026 8:42 μμ.
[20/4, 10.00] Κάλεσμα αλληλεγγύης στα συλληφθέντα της 6ης Δεκέμβρη 2025, Δικαστήρια Ευελπίδων, Κτήριο 8, Αίθουσα 3
17 Δεκέμβρηδες μετά την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τους ένστολους δολοφόνους Κορκονέα και Σαραλιώτη τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η κρατική καταστολή εντείνεται σε κάθε πεδίο των ζωών μας και οι μπάτσοι συνεχίζουν να δρουν ανεξέλεγκτα με τη θεσμική κάλυψη των αφεντικών τους, κάνοντας τη λίστα με τις δολοφονίες από τον Δεκέμβρη του 2008 συνεχώς να μεγαλώνει. Κώστας Φραγκούλης, Κώστας Μανιούδακης, Βασίλης Μάγγος, Μοχάμεντ Καμράν, Χρήστος Μιχαλόπουλος είναι κάποιες μόνο από τις τελευταίες περιπτώσεις που προστίθενται στην αναρίθμητη λίστα των κρατικών δολοφονιών, πλάι στους 600 μετανάστες/ριες της δολοφονίας της Πύλου, τις δολοφονίες στον Έβρο και στα κέντρα κράτησης. Δεν έχουμε αυταπάτες ούτε προσβλέπουμε σε οποιαδήποτε θεσμική διευθέτηση για την αποτροπή αντίστοιχων περιστατικών. Πιάνοντας το νήμα της αντίστασης, ενάντια στον ζόφο και την ιστορική λήθη, επιλογή μας είναι κάθε 6η του Δεκέμβρη να κατεβαίνουμε στον δρόμο, ούτως ώστε να μην αφήσουμε καμιά κρατική δολοφονία να ξεχαστεί αλλά και να μην επιτρέψουμε τα σώματα μας να γίνουν έρμαια των δολοφονικών ορέξεων του κράτους. Από τα πύρινα οδοφράγματα του 2008 μέχρι τις πυρακτωμένες καρδιές του σήμερα, η εξέγερση οδήγησε στην επαναπλαισίωση του λόγου και της δράσης των αντιστεκόμενων, με τρόπο που συνεχίζει ακόμα να τρομοκρατεί την κυριαρχία και να καταδεικνύει τα πιο αντιδραστικά της αντανακλαστικά. Συλλογικές διαδικασίες, καταλήψεις, οριζοντιότητα στη λήψη αποφάσεων έδειξαν στην πράξη πως η ακηδεμόνευτη εναντίωση στην εξουσιαστική σαπίλα και η διερεύνηση τρόπων για την πραγμάτωση του επαναστατικού οράματος είναι εφικτή και αποτελεί αγκάθι στους κρατικούς σχεδιασμούς. Ταυτόχρονα, οι διεργασίες που ξεκίνησαν με αφορμή την δολοφονία και συνεχίζουν να υπάρχουν, ενίσχυσαν το πολιτικό βάρος, ιστορικά συνυφασμένο με την περιοχή των Εξαρχείων, εδαφικοποιώντας ακόμα μια φορά τις αντιστάσεις. Μέχρι σήμερα, η εκάστοτε κρατική διαχείριση προσπαθεί να “αναδιαμορφώσει” την περιοχή και να εξαλείψει τα υποκείμενα που δραστηριοποιούνται -και- σε αυτήν, ενίοτε με ακραία καταστολή, άλλες φορές με προπαγάνδα και αφομοιωτικές πολιτικές και ανεξαιρέτως με προσχηματικούς όρους “οικονομικής ανάπτυξης”, και “ασφάλειας”. Από την πλευρά του κράτους είναι πλέον έκδηλη η απέλπιδα προσπάθεια απονοηματοδότησης της εξέγερσης του 2008 αλλά και ευρύτερα μια στρατηγική αποπολιτικοποίησης της περιοχής των Εξαρχείων με επιθέσεις για τον αφανισμό στεκιών και καταλήψεων και με μόνιμη παρουσία αστυνομικών δυνάμεων στην περιοχή, ενώ ταυτόχρονα Airbnb, χίπστερ και μετρό κυκλώνουν την γειτονιά.
Έτσι και αυτή την 6η Δεκέμβρη, από το πρωί η στάση του κρατικού μηχανισμού ήταν εμφανής. Οι μπάτσοι απέκλεισαν την πρόσβαση στο σημείο δολοφονίας από νωρίς και οι γύρω δρόμοι γέμισαν με κάθε λογής αστυνομικές δυνάμεις, κλούβες, ΜΑΤ και ασφαλίτες, με την πρωινή πορεία να πραγματοποιείται σε ασφυκτικό κλοιό. Στο ίδιο πλαίσιο, ο κρατικός μηχανισμός επιχείρησε να τρομοκρατήσει και να αποτρέψει τον κόσμο να στηρίξει τα απογευματινά καλέσματα με πληθώρα προληπτικών προσαγωγών, το κλείσιμο των σταθμών του μετρό και την περικύκλωση του σημείου συνάντησης. Για εμάς, το σημείο δολοφονίας δεν συντελεί μόνο στη συνέχιση της μνήμης, αλλά αποτελεί σύμβολο της εξέγερσης που έθεσε τόσο όρους πραγματικής εναντίωσης στο κράτος και τους πυλώνες του, όσο και προβολή του κόσμου που φανταζόμαστε και διεκδικούμε. Παρά το τεταμένο κλίμα, πλήθος κόσμου συμμετείχε στην συγκέντρωση και κατόπιν στην πορεία, μία από τις μαζικότερες των τελευταίων χρόνων. Από τα πρώτα μέτρα και καθ’ όλη την διάρκεια της πορείας η αστυνομική κουστωδία ήταν εριστική ξεβράζοντας σεξιστικό οχετό και απειλές (“Θα δείτε τι θα πάθετε στην Μπενάκη”, “ σας περιμένει έκπληξη” κ.α.). Περνώντας τα Προπύλαια, τα ΜΑΤ ανασυντάχθηκαν και καθώς το σώμα της πορείας έστριβε επί της οδού Μπενάκη, συνάντησε φραγμό, ο οποίος ενισχύθηκε από τις διμοιρίες που βρισκόντουσαν περιμετρικά της, καθιστώντας σαφή την απαγόρευση κατάληξής της στο σημείο της δολοφονίας. Η ειλημμένη απόφαση των ΜΑΤ να επιτεθούν, πραγματοποιήθηκε με διαφορά λίγων δευτερολέπτων κυκλωτικά, αρχικά στο πίσω μέρος της πορείας και εν συνεχεία στο μπροστινό που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Μπενάκη, πετώντας κρότου λάμψης και χημικά. Αποτέλεσμα του δολοφονικού μένους των μπάτσων ήταν εκατοντάδες τραυματίες και προσαγωγές στον σορό, εκ των οποίων 15 από αυτές μετατράπηκαν σε συλλήψεις. Το όργιο καταστολής δεν αποδυνάμωσε τον κόσμο, που μέσα στο κλίμα τρόμου που είχε δημιουργηθεί και παρά την αστυνομοκρατία στην γειτονιά των Εξαρχείων, κατάφερε να προσεγγίσει το σημείο της δολοφονίας.
Με τη μεταγωγή μας στη ΓΑΔΑ, κάποια από εμάς τραυματισμένα, ήρθαμε αντιμέτωπα με τα αποτελέσματα της δολοφονικής επίθεσης που προηγήθηκε. Κόσμος με ανοιγμένα κεφάλια, σπασμένα χέρια και δάχτυλα, με ψυχικά τραύματα και αναπνευστικά προβλήματα από τη ρίψη χημικών, αντιμετώπισε απαγόρευση ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και άρνηση μεταφοράς του σε νοσοκομείο. Σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον, από την πρώτη στιγμή λειτουργήσαμε με συντροφικούς όρους, βοηθώντας και φροντίζοντας το ένα το άλλο. Μετά από πολύωρη αναμονή στον καταματωμένο διάδρομο του 6ου, και αφού επινόησαν ένα σαθρό κατηγορητήριο -όπως συνηθίζουν-, ενημερωθήκαμε ότι οι προσαγωγές μας μετατράπηκαν σε συλλήψεις και μας γνωστοποίησαν τις κατηγορίες. Μετά από έντονες διεκδικήσεις, ο τραυματισμένος κόσμος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Καθ όλη τη διάρκεια η κρατική ασφάλεια υποβάθμιζε τη σοβαρότητα των τραυματισμών και εκφόβιζε ότι τυχόν μεταφορά κόσμου στο νοσοκομείο θα τον απομόνωνε και θα ακολουθούσε “ειδική μεταχείριση”. Παρόλα αυτά, δεν νιώσαμε ούτε για λίγο ότι ήμασταν μόνα στα χέρια του κράτους καθώς η παρουσία του κόσμου έξω από τη Γ.Α.Δ.Α. όλο το βράδυ, μας έδινε δύναμη, δείχνοντας την αλληλεγγύη του με κάθε τρόπο. Αξιοσημείωτη για ακόμα μια φορά η προκλητική συμπεριφορά των μπάτσων οι οποίοι κατά τη μεταφορά μας στα κρατητήρια μας διαχώρισαν και όσοι μεταφερθήκαν στον 7ο όροφο αντιμετώπισαν σωματικό έλεγχο με καθολική απογύμνωση, σύνηθες βασανιστήριο που αποσκοπεί στην πλήρη υποτίμηση και ψυχολογική καταρράκωση των κρατούμενων.
Με τον νέο ποινικό κώδικα σε ισχύ, οι κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα που μας αποδίδονται, δύνανται σε περίπτωση καταδικαστικής απόφασης να επιφέρουν βαριές ποινές. Ο νέος Π.Κ., μέρος ενός διαρκώς εντεινόμενου ενιαίου πλαισίου καταστολής, προσπαθεί να επιδράσει πολυεπίπεδα, με στόχο την αποπολιτικοποίηση, την τιμωρία και την αδρανοποίηση των κατώτερων στρωμάτων που αντιστέκονται και διεκδικούν. Μόνο τυχαία δεν είναι η ποινική αναβάθμιση της κατοχής σημαίας στις διαδηλώσεις σε κακούργημα δύο μέρες μετά την πορεία της 6ης Δεκέμβρη. Με σκοπό και σε αυτή την περίπτωση να αποπολιτικοποιήσουν σύμβολα αιώνων, όπως οι σημαίες μας, εφευρίσκουν τρόπους προκειμένου να τα επανορίσουν ως όπλα και να σβήσουν μέσα από την ποινική καταστολή την πολιτική τους προέλευση και την αναπαραγωγή των συμβολισμών τους. Ένας Π.Κ. που στοχεύει τις καταπιεσμένες και όσες αντιστέκονται στον υποβιβασμό των ζωών μας. Που οδηγεί τιμωρητικά στη φυλακή όσες προσπαθούν να επιβιώσουν μη μπορώντας να ανταπεξέλθουν στην οικονομική αφαίμαξη, όσους διεκδικούν αξιοπρεπείς όρους διαβίωσης, όσες αντιδρούν στον θάνατο που σκορπά η κυριαρχία σε κάθε γωνιά του κόσμου, όσες δεν σιωπούν στην καταπίεση που κράτος και κεφάλαιο επιβάλλουν ολοένα και πιο ασφυκτικά σε κάθε πεδίο της καθημερινότητας. Εκτός του τιμωρητικού του χαρακτήρα, δημιουργεί ένα πλαίσιο ομηρίας και φόβου προκειμένου να αδρανοποιήσει όσες εναντιώνονται στο θεσμικό οικοδόμημα, με σκοπό να επικρατήσουν λογικές ανάθεσης, ιδιώτευσης, εξατομίκευσης, λογικές εύκολα διαχειρίσιμες στην προσπάθεια καθολικής πειθάρχησης που προσπαθούν εν τέλει να επιβάλλουν.
Ενάντια στους κρατικούς σχεδιασμούς, το κλίμα τρομοκράτησης, την καταστολή και τις προσπάθειες πειθάρχησης που μας περικλείουν ασφυκτικά, η απάντηση μας συνεχίζει να είναι η αλληλεγγύη και η αντίσταση και θα βρίσκεται πάντα στους δρόμους.