06/03/2026 12:42 πμ.
Πόλεμος στη μετανάστευση – πόλεμος στην κοινωνία. Κάλεσμα σε ‘μέρες δράσεων’ (εκδηλώσεις και πορεία) ενάντια στο ρατσιστικό-αποικιοκρατικό σύστημα. 5-15 Μαρτίου, σε Ζιζάνια-Μαλακάσα-Προσφυγικά-Βικτώρια, από τον αντιρατσιστικό συντονισμό Αθήνας. {gr, eng}
Πόλεμος στη μετανάστευση – πόλεμος στην κοινωνία
Κάλεσμα σε ‘μέρες δράσεων’ ενάντια στο ρατσιστικό-αποικιοκρατικό σύστημα
Πέμπτη 5 Μαρτίου, Ζιζάνια 7μμ: Εκδήλωση για τη Ριζοσπαστική φροντίδα κατά της ψυχολογικής βίας της διοικητικής κράτησης.
Σάββατο 7 Μαρτίου, Μαλακάσα 5μμ: Εκδήλωση νομικών πληροφοριών και υποστήριξης, με κοινωνική κουζίνα.
Παρασκευή 13 Μαρτίου, Προσφυγικά 7.30μμ: Εκδήλωση για την Ευρώπη-φρούριο: αλληλεγγύη στα σύνορα Πολωνίας-Λευκορωσίας.
Κυριακή 15 Μαρτίου, πλατεία Βικτωρίας 3μμ: Αντιρατσιστική πορεία ενάντια στην κλιμάκωση των αντι-μεταναστευτικών πολιτικών.
Το 2026 ξεκίνησε σφραγίζοντας μια περίοδο γενικευμένου πολέμου από τα κράτη και το κεφάλαιο, τόσο εναντίον των μεταναστ(ρι)ών και της μετανάστευσης, όσο και συνολικά εναντίον της εργατικής τάξης, των λαών υπό πολιορκία, των διαφόρων μειονοτήτων, των κινημάτων κοκ. Από την Παλαιστίνη όπου η δήθεν εκεχειρία εξακολουθεί να σημαίνει μαζικές δολοφονίες από το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ, μέχρι το Κονγκό και το Σουδάν όπου κλιμακώνονται οι εκεί γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις πληθυσμών. Κι από την Πύλο, το Αιγαίο και τον Έβρο, όπου η θανατοπολιτική του ελληνικού κράτους και της ΕΕ ορίζει ποιές ζωές είναι άξιες να υπάρχουν, μέχρι την Αμυγδαλέζα, τη Μαλακάσα και τη Θήβα, όπου η απανθρωποποίηση και η αορατοποίηση των μεταναστ(ρι)ών συμπληρώνει το καθεστώς ελέγχου και εκμετάλλευσης.
Το 2016, το σύμφωνο ΕΕ-Τουρκίας για το μεταναστευτικό αποτέλεσε ένα από τα πρώτα μέτρα ελέγχου και αποτροπής της μετανάστευσης, ανοίγοντας το δρόμο στις μαζικές απελάσεις, τον εγκλεισμό των αιτούντων ασύλου σε καμπς-φυλακές, τη χρηματοδότηση κρατών εκτός των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ. Δέκα χρόνια αργότερα, η στρατιωτικοποίηση και οι πολιτικές των αιματοβαμμένων συνόρων, του ασύλου – που δίνεται ολοένα και πιο δύσκολα- της διοικητικής κράτησης και των απελάσεων, έχουν οξυνθεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στα εξωτερικοποιημένα σύνορα της ΕΕ, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Ο πρόσφατος νόμος Βορίδη/Πλεύρη² στο εσωτερικό και το ευρωπαϊκό σύμφωνο του 2024 για τη μετανάστευση και το άσυλο’ επιστέγασαν τη ρατσιστική κανονικότητα που διαπερνά τόσο το ελληνικό κράτος, όσο και συνολικά την ΕΕ και τον παγκόσμιο Βορρά, είτε με (ακρο)δεξιές είτε με (κεντρο)αριστερές κυβερνήσεις. Ενώ η στυγνή, μαζική κρατική δολοφονία από το λιμενικό στη Χίο στις αρχές Φεβρουαρίου, απέδειξε πως τα pushbacks του λιμενικού γίνονται και θα γίνονται όλο και πιο βίαια, χωρίς όρια από την κρατική εξουσία.
Η αύξηση της βίας από την ICE στις ΗΠΑ, η οποία έχει δολοφονήσει ανθρώπους στους δρόμους και σε κέντρα κράτησης, έχει σαφείς παραλληλισμούς με τις δολοφονίες στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα και στα κέντρα κράτησης στην Ελλάδα και την ΕΕ. Αυτές οι κοινές πρακτικές βασίζονται σε κοινή εκπαίδευση, τακτικές και τεχνολογίες μεταξύ της ΕΕ, των ΗΠΑ και του IDF. Αυτή η όξυνση της κρατικής στρατιωτικής καταστολής στοχεύει στη βίαιη καταπίεση των μεταναστριών (και των Παλαιστινίων), ενώ αναδεικνύει και την κλιμάκωση της ρατσιστικής δυτικής αντι-μεταναστευτικής ρητορικής: οι φυλετικές διακρίσεις, η σωματική βία, η επ’ αόριστον φυλάκιση και οι δολοφονίες δεν είναι πλέον μυστικές μέθοδοι ελέγχου, αλλά εργαλεία φόβου που χρησιμοποιούνται ανοιχτά και περήφανα από κράτη που προσπαθούν απεγνωσμένα να δημιουργήσουν έναν «εξωτερικό εχθρό», ώστε να αποφύγουν την ευθύνη για την κρίση του καπιταλισμού.
Παράλληλα, το καθεστώς ατέρμονης κρίσης του καπιταλισμού που εντείνεται με τις αυξήσεις, τα πρόστιμα και τη μεταλύτερη επιτήρηση-αυστηροποίηση σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής, σε συνδυασμό με την καταστολή των κινημάτων, τη δημιουργία νέων φυλακών εντός της ελληνικής επικράτειας, αλλά και την ανάδυση των φασιστών, την αύξηση των ρατσιστικών εγκληματικών επιθέσεων τους και την υιοθέτηση του λόγου τους από τα κυρίαρχα μίντια και το ίδιο το κράτος, δημιουργούν τις συνθήκες για τη ανασυγκρότηση του «εθνικού κορμού». Κατ’αυτό τον τρόπο, τα πιο αντιδραστικά κομμάτια τρέφονται και ταυτόχρονα ανατροφοδοτούν αυτό τον πόλεμο που διεξάγεται ενάντια στους πιο ευάλωτους και καταπιεσμένους, την κοινωνία και τα κινήματά της συνολικά.
Απενάντι σε όλα αυτά, οι αγώνες μεταναστριών και ντόπιων όχι μόνο μπλοκάρουν ή καθυστερούν πολλά από τα παραπάνω πλάνα της κεντρικής εξουσίας, αλλά και πετυχαίνουν νίκες ενάντια σε αφεντικά, διοικητές καμπς, ρατσιστικά/φασιστικά «σκουπίδια» κοκ. Από τις αντιπολεμικές πορείες και διαδηλώσεις Παλαιστίνιων, Σουδανών, Κονγκολέζων και αλληλέγγυων για την απελευθέρωση των λαών τους, ως τη συμμετοχή μεταναστριών από τα καμπς και την πόλη στη φεμινιστική πορεία της 8ης Μάρτη στο πρόσφατο παρελθόν. Από τις κινητοποιήσεις εντός των καμπς (Ελαιώνας το 2022, Σιντική, Ριτσώνα, Οινόφυτα και Μαλακάσα σήμερα) ως τις απεργίες πείνας σε κέντρα κράτησης μεταναστών και φυλακές. Από την ίδια τη διάσχιση των συνόρων από όσα αψηφούν τη στρατιωτικοποίηση του δυτικού ιμπεριαλισμού, ως την αλληλεγγύη και υπεράσπιση σε όσους κατηγορούνται ως «διακινητές» ή την ομαδική μήνυση επιζώντων της Πύλου ενάντια σε στελέχη-δολοφόνους του λιμενικού. Από τις απεργίες και τις εργατικές διεκδικήσεις μεταναστριών στους χώρους δουλειάς τους, ως τον αγώνα των Ρομά για δικαιώματα και αξιοπρέπεια. Κομμάτι αυτών των αγώνων θέλουμε να είμαστε, τέτοιους, περισσότερους, πιο συνδεδεμένους και πολύπλευρους αγώνες πιστεύουμε ότι πρέπει συνολικά το ανταγωνιστικό κίνημα να στηρίξει και να προτάξει το επόμενο διάστημα για να πάει βήματα μπροστά τη συνολική υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων.
Ως συνελεύσεις, έχουμε βρεθεί μαζί, στα πλαίσια του Αντιρατσιστικού Συντονισμού Αθήνας, αλλά και άλλων σχηματισμών, το προηγούμενο διάστημα σε διάφορους αγώνες και έχουμε επιλέξει να συντονιζόμαστε με πιο σταθερό τρόπο. Παρότι σημαντικός, ο συντονισμός μας μπορεί να είναι ένα κομμάτι μόνο σε αυτή την κατεύθυνση, θέλουμε να δούμε τα πράγματα στη «μεγάλη κλίμακα», να έρθουμε κοντά και με άλλα κομμάτια του κινήματος και αυτά με εμάς, να μπει η αντιρατσιστική σκοπιά σε κάθε αγώνα και έκφανση του κινήματος (εργασία, υγεία, παιδεία, στέγαση, αντιπολεμικό, φεμινισμός, ΛΟΑΤΚΙ+, Τέμπη κλπ), να μην είναι ο αγώνας ενάντια στο ρατσισμό του ελληνικού κράτους θέμα κάποιων αντιρατσιστικών συλλογικοτήτων και πρωτοβουλιών, αλλά υπόθεση όλων των κινημάτων και της κοινωνίας. Θέλουμε, πρώτα και κύρια, να φτιάξουμε τον κοινωνικό χώρο όπου θα βρισκόμαστε και θα κινητοποιούμαστε, ντόπιες και μετανάστες, στοχοποιώντας από κοινού το ελληνικό κράτος, οικοδομώντας όχι μόνο την κοινή μας αντίσταση ενάντια στις θανατοπολιτικές που εφαρμόζει, αλλά και μια εναλλακτική πρόταση για την ζωή και τους αγώνες μας.
Φυσικά, δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Πιάνουμε το νήμα από στιγμές που βρεθήκαμε στο δρόμο και σε από κοινού συνελεύσεις και εκδηλώσεις πολλά μαζί – Έβρος, σκούπες στη Βικτώρια και κάψιμο Μόριας το 2020, εκκένωση του καμπ του Ελαιώνα το 2022, κρατικό έγκλημα της Πύλου το 2023, δολοφονία Μοχάμεντ Καμράν πρόσφατα, εργατικοί αγώνες ντόπιων/μεταναστών όπως σε Teleperformance ή efood/wolt, αλλά και άλλοι αγώνες όπως αντιπολεμικές πορείες σε Σούδα και Αλεξανδρούπολη, φεμινιστικές κινητοποιήσεις, αντιφασιστικές δράσεις, φοιτητικές εκδηλώσεις κλπ.
Αντιρατσισμός, αντιφασισμός, αντιμιλιταρισμός και αντιαποικιοκρατισμός, πρέπει να αλληλοσυμπληρώνονται ως κομμάτι του ίδιου αγώνα ενάντια στο καπιταλιστικό, πατριαρχικό σύστημα που ζούμε. Ούτως ή άλλως, ο πόλεμος κατά της μετανάστευσης στοχεύει στην εξασφάλιση των αποικιακών συμφερόντων των κυρίαρχων τάξεων/ ελίτ και στη διατήρηση της δυναμικής εξουσίας μεταξύ του Παγκόσμιου Βορρά και του Παγκόσμιου Νότου. Κόντρα σε αυτή την κυριαρχία, τασσόμαστε με το πλευρό των απανταχού καταπιεσμένων, επιδιώκοντας να γκρεμίσουμε τα μεταξύ μας «σύνορα», ντόπιες/οι και μετανάστ(ρι)ες, θέλοντας να γειώσουμε τον αντιρατσισμό στην καθημερινότητα, εκεί όπου ζούμε, εργαζόμαστε και βρισκόμαστε όλα μαζί.
Σε αυτά τα πλαίσια, καλούμε σε στήριξη των δράσεων που διοργανώνουμε το επόμενο διάστημα, του Φεβρουαρίου-Μαρτίου: από τη διοργάνωση του CommemorAction ως τις συμβολικές απεργίες πείνας σε αλληλεγγύη με διωκόμενους Σουδανούς για «διακίνηση», από τις συγκεντρώσεις σε προσφυγικά καμπς της Αττικής ως τις παρεμβάσεις σε ρατσιστικές δημόσιες υπηρεσίες, από θεματικές εκδηλώσεις ως την κεντρική πορεία που καλούμε στις 15 Μαρτίου στην Αθήνα. Ντόπιες και μετανάστες, να αναδείξουμε το θεσμικό ρατσισμό στο σήμερα, να παλέψουμε ενάντια στο ρατσιστικό-αποικιοκρατικό σύστημα που το γεννά, να βγούμε από κοινού στο δρόμο για να διεκδικήσουμε όλα όσα μας ανήκουν, δηλαδή τα πάντα.
Χίος-Τέμπη-Πύλος-Παλαιστίνη, έγκλημα αναπάντητο κανένα δεν θα μείνει
Ζούμε μαζί, δουλεύουμε μαζί, ντόπιες μετανάστριες τσακίζουμε ναζί!
‘ το σύμφωνο είχε – μεταξύ άλλλων- ως στόχους: υψηλότερα και πιο «αποτελεσματικά» ποσοστά απέλασης, αυστηρότερους συνοριακούς ελέγχους και εκτεταμένη συλλογή βιομετρικών στοιχείων
² ο νόμος περιλάμβανε: ποινικοποίηση της παραμονής στη χώρα χωρίς έγγραφα, παράταση του χρόνου κράτησης, μείωση της δυνατότητας προσφυγής, κατάργηση της δυνατότητας αίτησης για μακροχρόνια διαμονή, αύξηση του κόστους των αιτήσεων και των προστίμων
Αντιρατσιστικός συντονισμός Αθήνας από τις συλλογικότητες/συνελεύσεις: Solidarity with migrants, 50 out of many, Συνέλευση ενάντια στα κέντρα κράτησης, Κατάληψη Στέγης Προσφύγων/Μεταναστών Νοταρά, Ανοιχτή συνέλευση ενάντια στα pushbacks και τη συνοριακή βία, Mataris – Sudan Solidarity Committee, Συνέλευση αλληλεγγύης στην παλαιστινιακή αντίσταση
– english –
War on migration-war on society
Call for ‘days of action’ against the racist-colonialist system
Thursday 5 March, Zizania squat 7pm: Event about the radical care against the psychological violence of the administrative detention.
Saturday 7 March, Malakasa 5pm: Event of legal information and support, and social kitchen.
Friday 13 March, Prosfygika 7.30pm: Event against Fortress Europe: solidarity at the Poland-Belarus border.
Sunday 15 March, Victoria square 3pm: Antiracist demonstration against the escalation of the anti-migration policies
The year 2026 began by marking a period of generalized war by states and capital, both against immigrants and immigration and against the working class as a whole, people under siege, various minorities, and social movements. From Palestine, where the so-called ceasefire continues to mean mass murders by the Zionist state of Israel, to Congo and Sudan, where genocide and ethnic cleansing of populations are escalating. And from Pylos, the Aegean Sea, and Evros, where the death policy of the Greek state and the EU determines which lives are worthy of existence, to Amygdaleza, Malakasa, and Thebes, where the dehumanization and invisibility of migrants complements the regime of control and exploitation.
In 2016, the EU-Turkey migration agreement was one of the first measures to control and deter migration, paving the way for mass deportations, the confinement of asylum seekers in prison camps, and the financing of states outside the EU’s external borders. Ten years later, militarization and policies of bloodstained borders, asylum-which is becoming increasingly difficult to obtain-administrative detention, and deportations have intensified both in Greece and at the EU’s externalized borders in North Africa and the Middle East. The recent Voridis/Plevris law² in Greece and the 2024 European Pact on Migration and Asylum’ have cemented the racist normality that permeates both the Greek state and the EU as a whole, as well as the global North, whether under (far) right-wing or (center) left-wing governments. Meanwhile, the brutal, mass state murder by the coast guard in Chios in early February proved that coast guard pushbacks are becoming increasingly violent, with no limits imposed by state authority.
The rise in violence from ICE in the US who have murdered people on the streets and in detention has clear parallels with murders on the land and sea borders and in detention centres in greece and the EU. These common practices are based on shared training, tactics and technologies between the EU, US and the IDF. This escalation in state military repression is targetted violent oppression of migrants (and Palestinians) but it also demonstrates an escalation in the racist western anti-migration narrative in which racial profiling, physical violence, indefinite imprisonment, and murder are no longer secret methods of control but tools of fear used openly and proudly by states desperate to create an ‘outside enemy’ so as to avoid blame for the crisis of capitalism.
At the same time, the endless crisis of capitalism, which is intensifying with increases, fines, and greater surveillance and austerity in every area of social life, combined with the repression of movements, the creation of new prisons within Greek territory, but also the emergence of fascists, the increase in their racist criminal attacks, and the adoption of their rhetoric by the mainstream media and the state itself, create the conditions for the reconstruction of the “national trunk”. In this way, the most reactionary elements are fed and at the same time fuel this war being waged against the most vulnerable and oppressed, society and its movements as a whole.
In the face of all this, the struggles of migrants and locals not only block or delay many of the above plans of the central authority, but also achieve victories against bosses, camp administrators, racist/fascist “scum,” etc. From the anti-war marches and demonstrations of Palestinians, Sudanese, Congolese, and others in solidarity for the liberation of their peoples, to the participation of migrant women from the camps and the city in the feminist march on March 8 in the recent past. From the mobilizations within the camps (Eleonas in 2022, Sintiki, Ritsona, Oinofyta, and Malakasa today) to the hunger strikes in migrant detention centers and prisons. From the very act of crossing borders by those who defy the militarization of Western imperialism, to solidarity and defense of those accused of being “smugglers” or the class action lawsuit filed by survivors of Pylos against murderous coast guard officials. From the strikes and labor demands of migrant women in their workplaces, to the Roma struggle for rights and dignity. We want to be part of these struggles, and we believe that the competitive movement as a whole must support and promote such struggles, which are more numerous, more connected, and more multifaceted, in order to advance the overall cause of social emancipation of the working class.
As assemblies, we have come together within the framework of the Athens Anti-Racist Coordination, as well as other groups, in various struggles in the past, and we have chosen to coordinate in a more consistent manner. Although important, our coordination may be only one step in this direction, we want to see things on a “large scale,” to come together with other parts of the movement and bring them with us, to incorporate an anti-racist perspective into every struggle and manifestation of the movement (labor, health, education, housing, anti-war, feminism, LGBTQI+, Tempi, etc.), so that the struggle against racism in the Greek state is not a matter for a few anti-racist collectives and initiatives, but a matter for all movements and society as a whole. First and foremost, we want to create a social space where we can come together and mobilize, locals and immigrants, targeting the Greek state together, building not only our common resistance against the death policies it implements, but also an alternative proposal for our lives and struggles.
Of course, we are not starting from scratch. We are picking up the thread from moments when we found ourselves on the streets and in joint assemblies and events together – Evros, brooms in Victoria and the burning of Moria in 2020, the evacuation of the Eleonas camp in 2022, the state crime of Pylos in 2023, the recent murder of Mohamed Kamran, labor struggles of locals/migrants such as at Teleperformance or efood/wolt, but also other struggles such as anti-war marches in Souda and Alexandroupoli, feminist mobilizations, anti-fascist actions, student events, etc.
Anti-racism, anti-fascism, anti-militarism, and anti-colonialism must complement each other as part of the same struggle against the capitalist, patriarchal system in which we live. In any case, the war on immigration aims to secure the colonial interests of the ruling classes/elites and maintain the power dynamics between the Global North and the Global South. Against this domination, we stand with the oppressed everywhere, seeking to tear down the “borders” between us, locals and migrants, wanting to ground anti-racism in everyday life, where we live, work, and are all together.
In this context, we call for support for the actions we are organizing in the coming period, February-March: from the organization of CommemorAction to symbolic hunger strikes in solidarity with persecuted Sudanese for “trafficking,” from rallies in refugee camps in Attica to interventions in racist public services, from thematic events to the central march we are calling for on March 15 in Athens. Locals and migrants, let us highlight institutional racism today, let us fight against the racist-colonialist system that breeds it, let us take to the streets together to claim everything that belongs to us, that is, everything.
Chios-Tempi-Pylos-Palestine, no crime will go unpunished
We live together, we work together, locals and migrants together we will crush the Nazis!
‘ Among other things, the pact had the following objectives: higher and more “effective” deportation rates, stricter border controls, and extensive collection of biometric data.
² The law included: criminalization of undocumented residence in the country, extension of detention periods, reduction of the possibility of appeal, abolition of the possibility of applying for long-term residence, increase in the cost of applications and fines.
Anti-racist coordination in Athens by collectives/assemblies: Solidarity with migrants, 50 out of many, Assembly against detention centres, Refugee Squat of refugees/migrants Notara, Open assembly against pushbacks and border violence, Mataris – Sudan Solidarity Committee, Assembly in solidarity with Palestinian resistance
media:
poster.jpeg