26/04/2026 2:21 μμ.
Στις 26 Απρίλιου του 2025 «έφυγε» ο Νίκος Παλαιοκώστας έπειτα από σειρά προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε. Το 2021 είχε αποφυλακιστεί από τις φυλακές του Αγίου Στεφάνου όπου βρισκόταν έγκλειστος για σχεδόν 16 χρόνια, εκτίοντας το υπόλοιπο της ποινής του σε κατ’ οίκον περιορισμό στο πατρικό του σπίτι στο Μοσχόφυτο Τρικάλων.
Δεν πρόλαβες Νίκο να τριγυρίσεις ξανά, να ταξιδέψεις σε όλες εκείνες τις διαδρομές που χάραξες κυνηγημένος, την σκαπουλάρισες για το αιώνιο ταξίδι, για πάντα αδάμαστος.
Άφησες πίσω άπλετο πείσμα και φως, να περπατάμε και στα πιο παχιά σκοτάδια της σύγχρονης καταστολής, μια βαριά παρακαταθήκη έμπρακτης αμφισβήτησης της κρατικής «παντοδυναμίας», ιστορίες αντοχής που ο θάνατος κι ο χρόνος δεν μπορούν να διαγράψουν.
Εδώ ακόμα πλάθουν νόμους, χτίζουν κλουβιά, για τον παραβατικό, τον ληστή, τον αναρχικό, να συντηρείται ο μηχανισμός, να αντέχει το κράτος, ακόμα ξυπνάνε αγρίμια που δεν λένε να υποταχτούν, νέες αποστάσεις μετριούνται, νέα μέσα σκαρφίζονται, σε μια ανεξέλεγκτη τάση για απελευθέρωση, ακόμα κοιτάμε τον ουρανό και μας τη δίνει, γιατί να ναι αυτός από πάνω.
Δίχως μεγαλοφροσύνες, με την έπαρση σβησμένη, το πέρασμά σου ζεστασιά και ανάσα για κάθε κρατούμενο, έμπνευση για κάθε φυγά, για κάθε συνωμοτική ματιά που ανθίζει ορμώμενη από το δίκιο, την αξιοπρέπεια, την ενσυναίσθηση.
Η θύμησή σου χαμόγελο και τσακμάκι. Δεν πρόκειται να αφήσουμε τη ζωή μας χαλάλι σε κανένα δόγμα και κανένα αφέντη. Καλώς να ανταμωθούμε.
Λίγα λόγια για ένα αγρίμι, σπλάχνο της μητέρας γης, για την χαρά της ελεύθερης βούλησης μπρος την μιζέρια της μισθωτής σκλαβιάς.
Ίδιος ο χτύπος και το χρέος της καρδιάς μας.
ΥΓ
Κλαίνε τα μαύρα τα βουνά, παρηγοριά δεν έχουν.
Δεν κλαίνε για το ψήλωμα, δεν κλαίνε για τα χιόνια,
-η κλεφτουριά τ’ αρνήθηκε και ροβολάει ‘ς τους κάμπους.
…
“Βρε κάμπε αρρωστιάρικε, βρε κάμπε μαραζάρη,
με τη δική μου λεβεντιά να στολιστής γυρεύεις;
Για βγάλε τα στολίδια μου, δώ μου τη λεβεντιά μου,
μη λειώσω ούλα τα χιόνια μου και θάλασσα σε κάμω.”
(απόσπασμα από κλέφτικο τραγούδι)