27/04/2026 12:08 πμ.
Θα ήθελα να παραθέσω εδώ μόνο σκέψεις μου για το πως να ζω και να σκέφτομαι σαν μια εξεγειρόμενη ενικότητα. Δεν θέτω μια πρόταση για το πώς να σκέφτεται κάποιο άλλο. Αυτό, επιτηδευμένα, καθώς το κείμενο αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι θα ήθελα να ζω σε μια φάση που οι ανθρωπογενείς εξουσίες δεν θα είχαν συμβεί ποτέ. Σε μια φάση που δεν θα είχε καν χρειαστεί να γίνει μια επανάσταση που θαεπανασυστήσει ριζικά το σκεψιακό της κοινωνίας προς μια παγκοσμιοποιημένη αναρχική κατάσταση. Το να προτάσσω κάτι σαν νέα σκεψιακή ή και κοινοτική λειτουργία του ανθρώπινου είδους είναι εξουσιαστικό, καθώς είναι σαν να θεωρώ πως ο κόσμος χρειάζεται κάτι από μένα, πως μου έχει ανατεθεί να βρω μια νέα πρόταση.
Αυτό το κείμενο δεν σημαίνει την αποχώρησή κανενός από κινηματικές προσπάθειες, αλλά την αναγνώριση των παράλληλων σκέψεων που ενίοτε προκαλούνται από όλες τις διεργασίες (πολιτικές και μη) στοσυνειδησιακό μου.
ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ
Φοβάμαι· και αδυνατώ να το εκφράσω όσο κι αν λέμε ότι το αναρχόμετρο είναι ιεραρχικό και ότι δεν το χρησιμοποιούμε. Όντως είναι κάτι που πηγάζει από το γεγονός ότι είμαστε υποκείμενα μιας δυτικής κοινωνίας που εκφράζεται γλωσσικά μέσω της ιεράρχησης (αυτό είναι ομορφότερο από το άλλο, ή δίπολα π.χ. καλό – κακό). Αυτόματα, όταν χρησιμοποιούμε σαν μέσο επικοινωνίας γλώσσες που έχουν δημιουργηθεί μέσα σε χιλιετίες ιεραρχούμενων συστημάτων, και σκεφτόμαστε μέσω αυτών, οι συνειδήσεις μας θα έχουν κατάλοιπα. Επιπρόσθετα, η αναγκαιότητα – σε ορισμένες φάσεις – να γίνει κάτι με εργαλείο τη βία δεν αφήνει το περιθώριο στο να σκεφτούμε αντιιεραρχικά. Κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν, κάτι που θα αφήσει πίσω όποιο φοβάται.
Ωστόσο πραγματικά κλαίω για την αναρχία. Ονειρεύομαι, γελάω, θυμώνω, ζηλεύω. Δεν μπορεί να μην υπάρχει μια διαφυγή από το grid του συστήματος. Δεν θέλω να το καταστρέψω από μέσα. Μισώ τον συνδικαλισμό. Μισώ την αριστερά. Όλα βολεύονται στις αριστερόστροφες ομαδοποιήσεις τους που τις αποκαλούν με χίλια διαφορετικά ονόματα. Στην πραγματικότητα όταν ακούω για άλλο ένα παιδί ότι είναι σε κάποιο Franchise ελευθεριακό σχήμα καταλαβαίνω: “Νομίζω ότι βοηθάω την κοινωνία μέσω της αποκεντρωμένης σχολίτσας μου, όπου τρία εξυπνότερα άτομα από εμένα συντονίζουν τα πάντα. Τα έχω όλα έτοιμα, εκτελώ εντολές αναρχικότερων από εμένα και κοιμάμαι καλά το βράδυ μετά την έρευνά μου στο tinder”.
Κανείς δεν φταίει βέβαια. Όλα αυτά είναι δωράκια από την ιστορία της ανθρωπότητας που όλα εμείς αναπαράγουμε.
ΚΙΝΗΜΑ
Πραγματικά δεν θα καταλάβω ποτέ τον 1. αναρχοσυνδικαλισμό, τον 2. αναρχοκομμουνισμό, τον 3. αναρχοπλατφορμισμό και ίσως γενικότερα την προσπάθεια να χρησιμοποιείται στον 21ο αιώνα η κλασική ελευθεριακή θεωρία.
Μια που ήδη ανέφερα τα ελευθεριακά σχήματα, ας εξηγήσω τη λογική μου από εκεί. Πώς ακριβώς πιστεύουν ότι θα γίνει κάποια ριζοσπαστική κατάσταση όταν ο αγώνας εναντίον της εξουσίας γίνεται εντός του ίδιου της του γηπέδου; Όπως τα ελευθεριακά, έτσι και ευρύτερα ο αναρχοσυνδικαλιστικός λόγος προσπαθούν να εξυγειάνουν τους θεσμούς, χωρίς κριτική σκέψη. Μπαίνουν σε θεσμικά όργανα και λένε να διωχτεί η ΑρΑΣ ή η ΚΝΕ, λες και δεν είναι οι παρατάξεις που απαρτίζουν μέρος αυτών των θεσμών. Λες και σαν αναρχικά μας αφορά καθόλου να κάνουμε τους θεσμούς δικούς μας· όχι να τους καταστρέψουμε. Σαν αναρχικά πρέπει να μας αφορά να δείρουμε εξουσιαστά, όχι να ζητάμε πράγματα από την απολιτίκ φοιτητική κοινότητα.
Ίδια ΓΡΑΜΜΗ ακολουθούν και τα αναρχοκομμουνιστά, καθώς προσπαθώντας να φτάσουν σε μια απροσδιόριστη κατ’ εμέ αντιεξουσία χρησιμοποιούν όλα τα μέσα της αριστεράς, η οποία είναι κανονικότατα μέρος του συστήματος – απαραίτητη για την ομαλή αυτοσυντήρηση της εξουσίας. (Αυτό, γιατί καθησυχάζει το προοδευτικό μέρος του κοινωνικού σώματος, το οποίο αναθέτει στους φιλάνθρωπους πολιτικούς αριστερών κομμάτων τους αγώνες για ελευθερία.) Όπως η αριστερά, έτσι και τα αναρχοκομμουνιστά θέτουν σαν υποκείμενο της επανάστασης το προλεταριάτο, χωρίς να ξέρει κανένα τους ποια είναι τα όρια του προλεταριάτου ή το ποια είναι αυτή η ανώτερη κινηματική θέση που έχουν και αποφασίζουν ποιο κάνει επανάσταση και ποιο δεν κάνει. Με λίγα λόγια, Α.Π.Ο., Π.Α.Φ.Α., ταξική αντεπίθεση (ft. διαρκής αγώνας) και όλα τα συναφή μπορούν απλά να συνδιαμορφώσουν με τη μητρόπολη (το ΚΚΕ) και να κάθονται να πείθουν το ένα το άλλο πόσο αγωνιστά είναι.
Για τις πλατφόρμες δεν χρειάζεται να πω πολλά, καθώς ισχύουν όλα τα παραπάνω + ότι είναι ιεραρχία το να υπάρχουν ευρύτερες συνελεύσεις με εκπροσώπους, άρα εξ ορισμού καλύτερα να μη βάζουμε το “αναρχο-” πριν τον πλατφορμισμό. Αν βέβαια θεωρούμε πλατφορμισμό τα Προσφυγικά, τότε σκεφτείτε πόσο σύνδρομο λευκού σωτήρα ενέχει αυτή η ιδεολογία.
Γενικά όσα άτομα μείναμε έξω από όλες αυτές τις ομαδοποιήσεις είναι χρήσιμο να αναλογιστούμε πόσα είμαστε, τι μπορούμε να κάνουμε όλα μαζί και πώς θα δρούμε σε μια περίοδο εντατικοποιημένης καταστολής που πηγάζει τόσο από τα πάνω, όσο και από τα αναθετικά μας κατάλοιπα, που όλα μας περιμένουμε τον Χατζηβασιλειάδη να γράψει ένα κείμενο που να εξηγεί αυτά που συζητάμε συνεχώς καφενειακά μεταξύ μας για την αριστερά και την ψεύτικη αναρχία. Γιατί συνέχεια συζητιέται η αριστεροποίηση της αναρχίας, χωρίς να γίνεται αντιληπτό ότι δεν συμβαίνει αριστεροποίηση στην αναρχία, απλά αυτοαποκαλούνται αναρχικά πολλά αριστέρια που θεωρούν την αναρχία κουλ λέξη.
Μια ευχή να καταφέρουμε τα άτομα του μαύρου κινήματος να ζυμωθούμε μεταξύ μας, οριοθετώντας εκ νέου και εντελώς οργανικά, το ποια είναι η συμβολή μας στο τώρα.
ΛΥΣΣΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΑΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΒΙΑ
ΩΡΑ ΝΑ ΣΠΕΙΡΟΥΜΕ ΧΑΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΑ