05/04/2026 8:54 μμ.
Για εκείνους τους αναρχικούς που παίρνουν άδεια από το κράτος για τις εκδηλώσεις τους.
Για τις συγκρούσεις των φετιχιστών της βίας.
Εισαγωγή
Το παρόν κείμενο καταπιάνεται με δυο διαφορετικές θεματικές. Ωστόσο υπάρχουν κάποια κοινά σημεία.
*Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Καμία πράξη δεν έπεσε τυχαία από τον ουρανό. Κάθε πράξη είναι κομμάτι ενός μεγαλύτερου συνόλου. Ο καθένας έχει την ιστορία του. Αν μια πράξη δεν αντιπροσωπεύει τον καθένα -καθώς όλοι κάνουμε λάθη-, απλά μπορεί να αναγνωρίσει το λάθος του και να προσπαθήσει να μην το ξανακάνει.
*Παρατηρείται σημαντική αδυναμία να αναγνωρίσουν την ύπαρξη του προβλήματος. Διότι θα πρέπει να έρθουν αντιμέτωποι με αυτό. Ωστόσο ίσως δεν έχουμε να κάνουμε με “αδυναμία”. Στην πραγματικότητα δεν παραδέχονται ότι λειτουργούν αντιριζοσπαστικά.
*Είναι καιροσκόποι! Δεν τοποθετούν τα πράγματα στη πραγματική τους διάσταση αλλά δίνουν προτεραιότητα στην ατομική τους ιδιοτέλεια και το συμφέρον της δικής τους ομάδας/παρέας. Για αυτούς όταν η πραγματικότητα δεν ταιριάζει με το αφήγημα τους “τόσο χειρότερο για την πραγματικότητα”. Καθώς προτιμούν να την προσπεράσουν ή να την διαστρεβλωνόσουν παρά να αλλάξουν το αφήγημα τους.
*Δεν λογοδοτεί κανείς κι αυτό είναι ζήτημα πολιτικό/οργανωτικό που μας αφορά όλους.
*Αρκετός κόσμος δε μιλάει. Γιατί τους σιγοντάρει… λειτουργώντας ως πλυντήριο των πράξεων τους. Πολλοί θέλουν να μιλήσουν αλλά φοβούνται.
*Οι συγκυρίες αναλύονται κατά το δοκούν. Οι συσχετισμοί αναφέρονται απλά για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους.
Επειδή το κράτος επιδιώκει την καλλιέργεια των κοινωνικών αυτοματισμών δε σημαίνει ότι θα κάνουμε γαργάρα κάποια πράγματα.
Επειδή υπάρχει καταστολή δε σημαίνει ότι δε θα μιλήσουμε. Αντιθέτως θα επιτεθούμε στην καταστολή, θα σταθούμε δίπλα σε κάθε τραυματισμένο και συλληφθέντα.
Για εκείνους τους αναρχικούς που παίρνουν άδεια από το κράτος για τις πολιτικές και πολιτιστικές τούς εκδηλώσεις.
* Οποιαδήποτε συνεννόηση αναρχικών/ελευθεριακών με κρατικές/δημοτικές αρχές και επιχειρηματίες είναι μεμπτή (κι ας γίνεται σ’ένα πάρκο). Ακόμα κι αν ο αναρχικός σχηματισμός βάλει ένα άλλο όνομα μπροστά ως τέχνασμα για να επιτύχει καλύτερα τον σκοπό του είναι απαράδεκτο. Δεν είναι απλά ότι μέσα σε αυτήν τη συνεννόηση υπάρχουν κάπου και οι αστυνομικές αρχές ακόμα κι αν δεν έρθουν σε άμεση επικοινωνία, είναι ότι δεν μπορούμε να ερχόμαστε σε συμφωνία με τους δήμιους μας (δημοτικές αρχές, κυβερνήσεις κτλ).
*Δεν έχουμε να κάνουμε με μια εξαναγκαστική οργάνωση της αντίστασης στο πεδίο που επέβαλλε ο πολιτικός εχθρός, όπως για παράδειγμα θα μπορούσε να είναι το πεδίο της φυλακής. Αν πιστεύουν (αληθινά ή όχι) ότι αυτό είναι που στην πραγματικότητα συμβαίνει και θέλουν να περάσουν το αφήγημα τους και στους υπόλοιπους, απλά έχουν παραιτηθεί και είναι χυδαίοι. Δεν είναι μια ελευθεριακή τακτική ανάμεσα σε άλλες ελευθεριακές τακτικές. Αλλά συμβιβασμός. Δεν είναι μια κινηματική σιγή ώστε να την ονομάσουμε οπισθοχώρηση αλλά συνθηκολόγηση.
Κάποιοι άλλοι δεν έχουν “παραδώσει τα όπλα” συνεχίζουν και αναλαμβάνουν το ρίσκα. Κυνηγιούνται κι ενίοτε συλλαμβάνονται. Δεν λέμε ότι οι άλλοι δεν αγωνίζονται, αλλά το θέμα είναι με ποιον τρόπο. Κάποιοι το παίζουν σε διπλό ταμπλό πιστεύοντας έτσι θα προστατεύσουν τη θέση τους.
* Η υλοποίηση ενός στόχου με οποιοδήποτε μέσο δεν είναι νίκη αλλά ήττα. Ας σκεφτούν καλά οι σύντροφοι (αν τους ενδιαφέρει) για ποιο λόγο εν τέλει το κράτος μπορεί να δώσει μια άδεια. Οι αναρχικές ιδέες είναι επικίνδυνες, ωστόσο το κράτος θα προτιμήσει να δώσει άδεια, παρά το όποιο γεγονός να γίνει αυτοοργανωμένα. Διότι αν οι ελευθεριακές αξίες ενσωματωθούν από το κράτος θα πάψουν να είναι ελευθεριακές. Θα χάσουν το περιεχόμενο τους. Θα πάψουν να είναι αντιθεσμικές και αντικρατικές, με λίγα λόγια δεν θα είναι αναρχικές και δε θα είναι επικίνδυνες. Καθώς θα υπάρχουν εξουσιαστικές διαμεσολαβήσεις. Δεν είναι μόνο αν μεσολαβούν χορηγοί ή “είσοδος” με χρηματικό αντίτιμο, είναι και η κρατική διαμεσολάβηση. Μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις η ενσωμάτωση δεν έγινε με κάποιον έξυπνο τρόπο από την πλευρά του κράτους αλλά ήταν επιλογή κάποιων. Μπορεί να χαίρεσαι ότι έκανες το πιο σπουδαίο πράγμα, αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη. Ήσουν ελεγχόμενος και δεν αμφισβήτησες ποτέ το κυρίαρχο πλαίσιο. Και εκεί βρίσκεται και η ουσία.
*Για να φτάσουμε σε αυτό, προηγήθηκε κάτι άλλο και καθόλου συμπτωματικό. Η συνεργασία με τον αξιακό κόσμο του εναλλακτισμού (μεταξύ άλλων σύμπραξη με διάφορους καλλιτέχνες και ενσωμάτωση εναλλακτικών συμπεριφορών ) και η μερική υποχώρηση από τον ριζοσπαστικό λόγο. Εναλλακτικός μοντέρνος λαϊκισμός με ολίγον τουπέ έναντι του πραγματικού λαϊκού και ρηξικέλευθου. Το αλισβερίσι μεταξύ των αγωνιστών με το “εναλλακτικό” ή ακόμα χειρότερα με το “κυρίαρχο” οδηγεί προς τη συνέχιση της καπιταλιστικής κανονικότητας. Και η κυριαρχία μπορεί να κερδίζει όταν αφομοιώνει ριζοσπαστικά στοιχειά από τα κινήματα, ωστόσο τα κινήματα και η κοινωνία χάνουν και ειδικότερα όταν αυτά ενσωματώνουν την κίνηση της κυριαρχίας.
Τα ονόματα “μεγάλων” καλλιτεχνών στους χώρους μάς βγάζουν νικητή το θέαμα. Θαρρείς δεν έχουμε δικές μας αξίες και λόγο. Έτσι κι αλλιώς έχουμε μια εμπειρία για το τι έχουν φέρει όλα αυτά.
Άλλο το να θέλει κάποιος να έρθει περισσότερος κόσμος στις εκδηλώσεις μας έχοντας πρωτίστως επιλέξει το κινηματικό μονοπάτι και μέσα σε αυτές να υπάρχει μια εποικοδομητική επικοινωνία μεταξύ των παρευρισκόμενων κι αυτών με τη ριζοσπαστική δομή και το αντίστοιχο πλαίσιο· και άλλο να μην έχεις πρόβλημα να έρθει ο οποιοσδήποτε διαλέγοντας τον οποιοδήποτε τρόπο αρκεί να ενισχυθεί η προσωπική σου υπόθεση χωρίς να σε ενδιαφέρουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, νομιμοποιώντας συγκεκριμένες νοοτροπίες. Και έτσι η προβληματική δομή και το αντίστοιχο προβληματικό πολίτικο πλαίσιο θα επηρεάσουν αρνητικά τα προτάγματα σου και τους παραβρισκόμενους· και η μη εποικοδομητική επικοινωνία μεταξύ των αποξενωμένων εγωιστών θα επηρεάσουν και αυτοί αρνητικά ως συμμετέχοντες την κίνηση του πολιτικού πλαισίου.
Μια φαινομενικά προβληματική δομή μπορεί να αποκτήσει ριζοσπαστικό περιεχόμενο αν γίνει κατάληψη σε αυτήν και όχι ζητώντας άδεια από αυτήν.
Οι πολιτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις μας είναι για τις πλατείες, για τα πάρκα και τους κατειλημμένους χώρους (σχολεία, πολιτικές καταλήψεις, κτίρια των αστών και του κράτους κ.α) και όχι στα συνεργατικά καφέ που μεσολαβεί το κέρδος με τους παρευρισκομένους να είναι οι γνωστοί των ομιλητών. Χωρίς συνεννοήσεις με δημάρχους, δημοτικές παρατάξεις και πρυτάνεις, αμαυρώνοντας το περιεχόμενο της ίδιας της εκδήλωσης. Ο καινοτόμος λόγος μας θα πρέπει να μείνει στα δικά μας χέρια και όχι μέσα στις αίθουσες των ιδρυμάτων του Νιάρχου και του Ωνάση. Με τη δικιά μας κινηματική γλωσσά και όχι μ’έναν αντιεξουσιαστικό ακαδημαϊσμό. Ακόμα κι αν μια εκδήλωση γίνεται στους χώρους μας αλλά καλεσμένοι είναι κυβερνητικά στελέχη (πρώην ή νυν) ή εκδήλωση έχει αυτόματα μεταφερθεί στο πεδίο της εξουσίας. Η αλληλεγγύη μας πρέπει να ξεδιπλώνεται στα κοινωνικά πεδία και όχι να δίνουμε δωρεές στα ιδρύματα και στις κρατικές/ιδιωτικές δομές.
*Συμβάλλουν με τον τρόπο τους στην σπίλωση των ιδεών μας.
*Κάποιοι έχουν περίσσιο θράσος. Με παχιά και μεγάλα λόγια στις εκδηλώσεις τους, να μιλάνε για κατειλημμένους χώρους και για επανοικειοποίηση των δημόσιων χώρων (αν και η λέξη επανοικειοποίηση ίσως είναι προβληματικός όρος αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση), όταν την ίδια στιγμή έχουν πάρει άδεια από το κράτος. Πόσο υποκριτικό. Και μάλιστα σε μια περίοδο που οι αντιστάσεις θα έπρεπε να μεγαλώσουν και οι εκδηλώσεις μας να βρίσκονται σε εκείνα τα εδάφη που είναι πιο επιτακτικό από ποτέ να διεξάγονται και φυσικά με αντιθεσμικό τρόπο.
Τα πανό με τα διάφορα τσιτάτα είναι εκεί ψαρεύοντας κόσμο. Μόνο που ο κόσμος δεν γνωρίζει τι πραγματικά συμβαίνει (Κάποιες φορές μπορεί να γνωρίζει αλλά δεν σκέφτεται σε βάθος, επηρεασμένος από τον λόγο των διοργανωτών που συνήθως είναι αυτός που μονοπωλεί, καθώς δυστυχώς τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει αντίλογος). Δεν ενημερώνουν τον κόσμο ότι έχει παρθεί άδεια από το κράτος. Ενώ οι καλλιτέχνες και οι αναρχικές ομάδες που συμμετείχαν… ή δεν τους ενημέρωσαν και έτσι τους κορόιδεψαν και θα πρέπει να τους “καταγγείλουν” ή τους ενημέρωσαν και δεν είχαν πρόβλημα (πχ τους νοιάζει να προωθήσουν τα τραγούδια τους και τα έντυπα τους αντίστοιχα, κοινώς αυτοπροβολή) και έχουν και αυτοί ευθύνη. Θα πρέπει και οι διάφοροι συμμετέχοντες να ρωτούν, όχι μόνο γιατί ενδέχεται οι καταστάσεις να μην είναι αγνές, αλλά γιατί πάντα υπάρχει ένα πολιτικό πλαίσιο και θα πρέπει να το γνωρίζουν.
Λίγοι είναι οι καλλιτέχνες που δεν νοιάζονται να ονομαστούν καλλιτέχνες άλλα σύντροφοι και δεν πάνε άπλα κάπου για να παίξουν αλλά εμπλέκονται στο πολιτικό πλαίσιο, βοηθάνε σε ότι χρειάζεται, τρώνε μαζί, συζητάνε πριν και μετά.
Οι νέοι σύντροφοι που βρίσκονται σε τέτοιους πολιτικούς σχηματισμούς να σκέφτονται και να ρωτάνε. Να τοποθετούνται και να έχουν τις ενστάσεις τους. Να μην τους κάνουν -κάποιοι- ότι θέλουν κι αν δεν τους υπολογίζουν να αποχωρούν, αλλιώς «τους παίρνει η μπάλα κι αυτούς » όσον αφορά την ευθύνη.
* Ο τυχοδιωκτισμός και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα δεν ήταν ποτέ κομμάτι των αναρχικών. Αντίθετα είναι αντιαναρχικά. Είναι κομμάτι και μάλιστα δομικό των αριστερών και δεξιών μηχανισμών. Αν κάποιοι τις τελευταίες δεκαετίες θέλουν να φέρουν νέες νοοτροπίες στον χώρο, να ξέρουν ότι θα υπάρχουν και οι αντιστάσεις. Υπάρχει ένα ριζοσπαστικό νήμα από γενιά σε γενιά δε θα αφήσουμε κάποιοι να το πατούν ή κάποιες φορές να το εκμεταλλεύονται πρόστυχα κατά το δοκούν.
Ωστόσο οι νέοι σύντροφοι να γνωρίζουν ότι το νήμα δεν πηγαίνει από μόνο του από γενιά σε γενιά, θέλει αγώνες για το πάρεις και να το πας παραπέρα. Δε μιλάμε απλά για μια αφηρημένη παρακαταθήκη, άλλα για κεκτημένα.
*Η υποβολή αιτήματος για άδεια προκείμενου να διεξαχθεί μια πορεία είναι κόκκινο πανί που ξεπερνάει κάθε όριο. Δεν έχει γίνει πότε από αναρχικό σχηματισμό στον ελλαδικό χώρο και ελπίζουμε ότι δε θα τολμήσει να το επιχειρήσει κάποιος. Ήδη όλο και περισσότερες φορές τελευταία (φυσικά γινόταν και παλιότερα) μπάτσοι πλησιάζουν και ρωτούν για το ποιο θα είναι το δρομολόγιο της πορείας.
Τα τελεσίγραφα για τις καταλήψεις, και τα νομοσχέδια για τις διαδηλώσεις τα πετάξαμε στον κάδο της ιστορίας. Μην στρώσουμε τον αντεπαναστατικό δρόμο από μόνοι μας. Δε χρειάζεται να μπαίνουμε σε αδιέξοδα και να ετεροκαθοριζόμαστε από τις ποινές, αντιθέτως το κράτος πρέπει να βρίσκεται σε δύσκολη θέση και με την πλάτη στον τοίχο.
Για παράδειγμα αν το ξύλο από τις μαυροκόκκινες, μαύρες και κόκκινες σημαίες μας αντικατασταθεί από πλαστικό είναι οπισθοχώρηση. Οι σημαίες φέρουν περήφανα τα πολιτικά μας χαρακτηριστικά αλλά ταυτόχρονα κουβαλάνε και το κομμάτι της περιφρούρησης.
Δυστυχώς κάποιοι μέσα στα κινήματα όχι απλά εγκαταλείπουν ή δε συμφωνούν με σημαντικά δομικά στοιχεία του Αγώνα αλλά δημιουργούν συνεχώς έδαφος (με τις πράξεις ή τα λόγια τους) ώστε να τα εγκαταλείψουν κι άλλοι. Και έτσι με την φράση “δεν μας παίρνει” να αφήνεται ο ένοπλος αγώνας και άλλες επιθετικές ενέργειες, οι καταλήψεις και τα σύμβολα μας. Όχι μόνο πολλές φόρες να μην υπάρχουνε καλέσματα σε γειτονίες ή σε νέα καινούρια σημεία, αλλά να μην θέλουν να βγαίνουμε στο δρόμο με διάφορα ευφάνταστα σενάρια ( ακόμη και λίγα λεπτά πριν το ανακοινωμένο κάλεσμα της πορείας, ευρισκόμενοι ήδη στο σημείο συγκέντρωσης). Κι όταν βγαίνουμε, να θέλουνε να εγκαταλείψουμε κάποια ιστορικά σημεία εκκίνησης ή λήξης μιας πορείας με διάφορες δικαιολογίες. Κάτι που δεν έχει να κάνει για παράδειγμα με τον φόβο ενός νέου, αλλά με κουτοπονηριές μεγαλύτερων.
*Οι αναρχικοί θα πρέπει να είναι το φωτεινό παράδειγμα για την υπόλοιπη κοινωνία και όχι να συντηρούν προβληματικές επηρεάζοντας την αντιριζοσπαστικά. Μας πονάει που μας πονάει όταν το εξουσιαστικό πλέγμα διαμεσολαβήσεων διαχειρίζεται ή αφομοιώνει την κίνηση του προλεταριάτου, ε μην γίνεται και από τους αναρχικούς και μάλιστα και συνειδητά, γιατί τότε είναι δυο φορές προβληματικό.
*Δημιουργούν εκείνη τη σιχαμένη συνθήκη όπου το κράτος θα ξεχωρίσει τους αναρχικούς σε καλούς και κακούς (όπως και οι κάποιοι “αναρχικοί” θα πουν « αυτό το πολιτικό κόμμα διαφέρει από το άλλο, αυτός ο δήμαρχος και ο πρύτανης είναι αξιέπαινοι »). Κι έτσι το κράτος θα πει « αυτοί είναι οι κακοί αναρχικοί–τσακίστε τους ».
Με τον τρόπο τούς εντείνουν την καταστολή. Η καταστολή μειώνεται όταν υπάρχουν αντιστάσεις και όχι με ενσωμάτωση. Προσοχή, η ενσωμάτωση δεν σταματάει την καταστολή όπως μπορεί να διαλαλήσουν οι ενσωματωμένοι αλλά αντιθέτως την επεκτείνει σε ένα μεγαλύτερο πεδίο και όσους περισσότερους ανθρώπους γίνεται.
*Αντιστρέφοντας την πραγματικότητα. Το πρόβλημα δεν είναι αυτοί που τα κάνουν, αλλά αυτοί που μιλάνε, δηλαδή όσοι συνεχίζουν να έχουν επιθετική κριτική προς την κυριαρχία (και με λόγο και με πράξη). Κατηγορώντας τους για θρησκοληψία, επαναστικόμετρο και αυτοαναφορικότητα. Ενώ αυτοί νομίζουν έχουν άφεση αμαρτιών όταν λένε « το κάνουμε αυτό γιατί μας ενδιαφέρει το άνοιγμα στην κοινωνία » (θαρρείς εμάς δεν μας ενδιαφέρει). Μόνο που εμείς δεν μιλάμε για καθαρότητα. Αυτό που εννοούμε είναι να είμαστε ΞΕΚΑΘΑΡΟΙ στους εαυτούς μας, στους συντρόφους μας και στην υπόλοιπη κοινωνία. Αντιφάσεις πάντα υπάρχουν, απλώς εμείς δεν τις φετιχοποιούμε απλά προσπαθούμε να τις ξεπεράσουμε. Η θολούρα είναι αυτή που έχει φέρει και όλο αυτό το τρομακτικό μπλέντερ.
Για τις συγκρούσεις των φετιχιστών της βίας.
Δε θα μιλήσουμε για την αριστερά. Ούτε και για εκείνο το κομμάτι των “αναρχικών” που δε θεωρούν την αντιβία αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα. Άλλωστε η κριτική αυτών προς τους φετιχιστές της βια είναι υποκριτική. Διότι κάνουν αναλύσεις των αναλύσεων, αλλά στην πραγματικότητα δεν παραδέχονται με μια πρόταση αυτό που πιστεύουν.
Η κριτική έρχεται από το επαναστατικό κομμάτι του αγώνα που υπερασπίζεται την αντιβία. Μια κριτική από αναρχική σκοπιά. Επειδή φετιχοποιούνται και οι λέξεις και επειδή χρησιμοποιήσαμε όρους όπως “επαναστατικό” και “αναρχική σκοπιά”(έννοιες που τις τιμούμε βέβαια) και νομίζουμε ότι καθαρίσαμε, αποκτώντας ξαφνικά πολιτικό κύρος, για να πάμε στο “ψητό”, δηλαδή στην ανάλυση.
* Ασκούν τη βία ως φετιχιστικό μέσο. Η βια δεν ασκείται ούτε ως ένα κομμάτι μιας επαναστατικής διαδικασίας, αλλά ούτε και για την ικανοποίηση μιας έστω “μινιμαρισμένης” κοινωνικής ανάγκης που έχει, αίτια, κίνητρα, σκοπούς αλλά με βάση προσωπικές εμμονές και αδιέξοδα και φυσικά μπόλικο ιδεαλισμό ( για αρνητικό το αναφέρουμε).
Γνωρίζουμε ότι σε ένα θεωρητικό επίπεδο η αποκομμένη αντιβία τούς από προλεταριακούς σκοπούς θα δικαιολογηθεί ως διαφορετικό ιδεολογικό υπόβαθρο και για αυτό «δεν τους νοιάζει η κοινωνία». Εμείς μια τέτοια δήλωση την αναλύουμε στην καλύτερη εκδοχή ως ζημιογόνα ιδεολογία με ολέθριες πρακτικές προεκτάσεις και στην χειρότερη ως προκάλυμμα /“δικαιολογία”. Άλλωστε η κοινωνία είναι μια ζωντανή “οντότητα” ανθρώπινων σχέσεων, ένα σύστημα πολλαπλών εξαρτήσεων, αλληλοσυνδέσεων και αλληλοπροσδιορισμών. Όλοι μας συνδεόμαστε μέσα στην κοινωνία με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Μπορεί κάποιοι να αδιαφορούν αλλά δε σημαίνει ότι δεν βρίσκονται μέσα σε αυτήν.
* Σίγουρα είναι διαφορετική η ανάλυση που θα κάνουμε για έναν έφηβο που η βία του κατευθύνεται ενάντια στους μπάτσους και διαφορετική για έναν μεγαλύτερο άνθρωπο σε ηλικία. Με αυτό που λέμε δεν υποτιμούμε τους έφηβους, αντιθέτως καλά κάνουν και πετούν τις πέτρες προς τις αστυνομικές δυνάμεις. Ωστόσο στην εφηβεία δεν υπάρχουν εκείνα τα εφόδια για να καταλάβουν συνολικά πως κινείται ο κόσμος και οι οποιεσδήποτε παραλήψεις δικαιολογούνται. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνουν, αντιθέτως κατανοούν πολλά πράγματα. Γνωρίζουν τι συμβαίνει στον κόσμο και πολλοί από αυτούς κάνουν και ποιοτικές υπερβάσεις με βάση την ηλικία τους. Ωστόσο όταν κάποιος είναι μιας πιο μεγάλης ηλικίας και ειδικότερα περιφέρεται γύρω, κοντά ή και μέσα στα κινήματα θα κριθεί αλλιώς. Άλλου είδους κριτική (διαφορετική όχι πιο ήπια) θα κάνουμε σε έναν “μετεωρίτη” που έρχεται κάποιες φορές στις παρυφές της περιφέρειας ενός κινήματος κι άλλη κριτική σε αυτούς που το παίζουν κινηματικοί “σοβαροί” αλλά ταυτόχρονα τρέφουν κι άλλες πρακτικές (αυτές για τις οποίες συζητάμε).
*Η συζήτηση δε γίνεται για εκείνα τα εξεγερσιακά γεγονότα στα οποία συμμετέχουν άνθρωποι με διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, τα οποία παρεμπιπτόντως κάποιοι νομιμόφρονες αγωνιστές θα θέλουν να το αποπολιτικοποιήσουν ώστε να τα ελέγξουν. Φυσικά και ένα εξεγερσιακό γεγονός χρειάζεται εμβάθυνση και κριτική. Δεν ξεπλένουμε ούτε τις καταστάσεις με κανιβαλικά χαρακτηριστικά, ούτε αυτές που αναπαράγουν την εξέγερση ως θέαμα. Και φυσικά δε κλείνουμε τα μάτια στις όποιες αντιφάσεις.
Επειδή πολλά έχουν δει τα μάτια μας και τα αντικοινωνικά ιδεολογήματα πολλές φορές έχουν κοινά γνωρίσματα με αριστερούς σχηματισμούς και μπορεί να φέρουν ως δικαιολογία τη λέξη λαϊκό. Να αναφέρουμε ότι άλλο το λαϊκό και άλλο προσπαθώ να φανώ αρεστός ή να δημαγωγώ.Σίγουρα η λαϊκή οργή όταν ξεσπά δεν τσουβαλιάζεται, δε κρίνεται με καθαρά εργαλεία, απόλυτα και μονόπλευρα. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν θα κάνουμε μια ενδοσκόπηση ώστε να δούμε αν υπάρχουν αντιδραστικά ή ριζοσπαστικά στοιχειά, αν υπάρχουν προλεταριακά ταξικά χαρακτηριστικά ή μικροαστικά στρώματα που περιφέρονται για το συμφέρον τους. Κι αν υπάρχουν όλα αυτά, αυτό δε σημαίνει ότι δεν αναλύουμε τις καταστάσεις.
Εύκολα ένα αγνό αυθόρμητο προλεταριακό ξέσπασμα στο τέλος μιας συναυλίας μπορεί να μετατραπεί σε ένα ετήσιο μουσειακό ατραξιόν. Με τους τουρίστες να βγάζουν φωτογραφίες και με το κράτος να μπορεί ελέγχει το σκηνικό. Ίσως κιόλας να μην το πειράζει να υπάρχει “διότι γίνεται μέσα σ’ ένα συγκεκριμένο πλαίσιο”. Και το γελοίο είναι κάποιοι να νομίζουν ότι αυτό είναι και κινηματικό.
* Μα θα πει κάποιος« η αντιβία πρέπει να ασκείται μόνο όταν υπάρχει ένα εξεγερσιακό γεγονός;». Φυσικά και όχι. Αντιθέτως η επίθεση ενάντια στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα πρέπει να είναι βασικό κομμάτι του αγώνα μας. Όμως έχει σημασία «ποιοι, πότε, που, γιατί, πως και με τι περιεχόμενο».
Δεν έχουμε μια αριστοκρατική αντίληψη για την αντιβία ότι δηλαδή πρέπει να την ασκούν μόνο κάποιοι συγκεκριμένοι ειδικοί σε θεωρητικό ή πρακτικό επίπεδο. Όμως επειδή υπερασπιζόμαστε την αντιβία ως κομμάτι του αγώνα μάς αυτό δε σημαίνει ότι θα συμφωνούμε και με το κάθε σκηνικό έντασης που έρχεται στην επιφάνεια (κάποιες φόρες στην πραγματικότητα δεν είναι αντιβία, άλλα απλά βια). Άλλωστε αυτό που κάνει την αντιβία να διαφέρει από την βια είναι τα διακριτά της ποιοτικά χαρακτηριστικά. Οφείλουμε να κρίνουμε την κάθε κατάσταση ξεχωριστά.
Σε κάποιες περιπτώσεις δεν έχουμε να κάνουμε με επιθέσεις με ένα πολιτικό πλαίσιο, ούτε καν και με αυθόρμητα προλεταριακά ξεσπάσματα που μπορεί να μη χρειάζεται κάποιος πολιτικός σχεδιασμός, συγκεκριμένος χωροχρόνος και αφορμή. Αλλά για στημένες καταστάσεις επίθεσης. Είναι από μόνες τους προβληματικές οι στημένες καταστάσεις; Φυσικά και όχι. Το πρόβλημα δεν είναι αν είναι στημένες ή όχι το θέμα είναι ποιο το περιεχόμενο. Άπλα πολλές φορές το πρόβλημα αποκαλύπτεται στις στημένες επιθέσεις χωρίς πολίτικο πλαίσιο. Ίσως το στημένο σε κάποιες περιπτώσεις δεν είναι επιζήμιο ακόμα κι αν από κάποιους δεν υπάρχει συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο (παρόλο που εμείς ως αναρχικοί οφείλουμε να το βάζουμε πάντα). Καθώς απλά μπορεί να σπας τον φόβο και να τον μεταφέρεις στο απέναντι στρατόπεδο. Να διαλέγεις πότε θα επιτεθείς στον εχθρό. Να ζυμώνεσαι με τους ανθρώπους δίπλα σου, την πέτρα και την φωτιά (Δεν είμαστε σίγουροι αν αυτά τα αντιλαμβάνονται κάποιοι από τους συμμετέχοντες).
* Οι φετιχιστές της βίας μπορεί να υπάρξουν παντού. Ωστόσο ας γίνουμε λίγο πιο συγκεκριμένοι.
Για εκείνους τους ζαμανφουτίστες που λειτουργούν με όρους ξεκαυλώματος. Με ανευθυνότητα και χωρίς κανένα σχεδιασμό. Ο μόνος σχεδιασμός που μπορεί να υπάρξει έχει να κάνει μονάχα με τα υλικά της επίθεσης. Αφού όχι μόνο μπορεί να μην υπάρχει κάποιο πολιτικό πλαίσιο, αλλά να μην έχουν στο νου τους ούτε το κίνημα, αλλά ούτε και εκείνους που μπορεί να πλαισιώσουν μια δική τους δράση (οι οποίοι τις περισσότερες φορές είναι και ανενημέρωτοι). «Θα κάνω το κομμάτι μου -ενδέχεται και να φύγω γρήγορα- κι ας υπάρξουν συλλήψεις κάποιων άλλων» .
Φυσικά και υπάρχουν οι συλλήψεις μέσα στον κοινωνικοταξικό πόλεμο άλλα άλλο να αδιαφορείς και να μην φροντίζεις για αυτό. Επίσης έχει σημασία και το πως προκύπτουν αυτές.Ενώ, όταν γίνονται συλλήψεις σχετικά με τέτοιου είδους επιθετικές ενέργειες, οι “κατηγορούμενοι” πολλές φορές δε βγάζουν κάποιο κείμενο ή δε μιλάνε πολιτικά μέσα στο δικαστήριο.
Οποιοσδήποτε έχει σκοπό να συμμετάσχει σε μια οποιαδήποτε δράση θα πρέπει πρώτα να διερωτηθεί « σε περίπτωση μιας στραβής θα μπορέσω να το σηκώσω πολιτικά; ».
Το επαναστατικό κίνημα δεν πρέπει να λειτουργεί εκδικητικά σε τέτοιες περιπτώσεις. Θα πρέπει όταν συλλαμβάνεται ένας άνθρωπος να είμαστε δίπλα του. Για παράδειγμα υπάρχουν νεολαίοι που κατεβαίνουν μόνοι τους σε μια πορεία και μπορεί να μην τους ξέρει κανείς. Σίγουρα όταν υπάρχουν επαναλαμβανόμενες κανιβαλικές συμπεριφορές, μπορεί η αλληλεγγύη/στήριξη να σπάσει.
Για εκείνους που μπορεί να καταστρέψουν σε μια μέρα ό,τι κάποιοι άλλοι χτίζουν για χρόνια με κόπο και συλλήψεις.
Για εκείνους που νομίζουν ότι “κάνουν κάτι” άλλα δε θα είναι αύριο στην πορεία αντιμέτωποι με την καταστολή. Κοινώς άλλοι θα φάνε το τσιβί. Γιατί άλλο να κατεβαίνεις στον δρόμο μόνο όταν υπάρχει πολύς κόσμος « για να τον εκμεταλλευτείς» και να κάνεις το κομμάτι σου και άλλο να είσαι πάντα εκεί ακόμα και στα δύσκολα όταν ο κόσμος θα είναι λίγος.
Γιατί άλλο οι πολιτικές καταλήψεις και πανεπιστημιακά άσυλα να είναι βοηθητικά για δράσεις κι άλλο να τα εκμεταλλεύεσαι χυδαία κατά το δοκούν.
Δεν θα παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος, άλλα αντιθέτως τις περισσότερες φόρες θα πουν ότι έκαναν και κάτι “επαναστατικό”. Αλλά για να παραδεχτείς το λάθος θα πρέπει να το κατανοήσεις ως τέτοιο. Ωστόσο δεν έχουμε να κάνουμε με στιγμιαία λάθη, αλλά με νοοτροπίες και μάλιστα συνειδητές και επαναλαμβανόμενες.
Τα κινήματα πρέπει να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και να έχουν κρίση.
Θεωρούν α πριόρι “καλή” κάθε δράση η οποία εμπεριέχει τη βια, χωρίς καμιά επεξεργασία. Συγκρίνοντας τήν πάντα με μια δράση που μπορεί να μην εμπεριέχει τη βια. Θαρρείς οι δράσεις μας πρέπει να συγκρίνονται. Καλά τα γενικά τσιτάτα αλλά πρέπει να βλέπουμε και τις ειδικές συγκεκριμένες συνθήκες.
Οι κοινωνικοί συσχετισμοί δεν πρέπει να λειτουργούν αποτρεπτικά, απλά χρειάζονται ανάλυση. Κι η ανάλυση δεν πρέπει να μας οδηγεί σε αδράνεια, αλλά σε σκέψη για το πως θα δράσουμε καλύτερα. Αν φέρνεις συνεχώς τις συγκυρίες μπροστά ως δικαιολογία το σίγουρο είναι ότι δεν θα επιτεθείς ποτέ. Όμως αυτό δε σημαίνει απερίσκεπτες δράσεις. Η μη υλιστική αντίληψη της ιστορίας, γεννά δράσεις που στην πραγματικότητα είναι ακίνδυνες.Προσοχή πάντα μιλάμε για εκείνες τις επιθετικές δράσεις που έχουν τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά για τα οποία συζητάμε.
Σίγουρα οι επιθετικές ενέργειες λείπουν. Αδιαμφισβήτητα το κίνημα έχει αδυναμίες. Και αναμφίβολα το κράτος μπορεί να καταστείλει και δράσεις που δεν είναι βίαιες…. Ωστόσο αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να δικαιολογηθεί και η κάθε επιθετική ενέργεια. Δεν είναι μόνο ο ρεφορμισμός προβληματικός, αλλά και ο υποτιθέμενος υπερεπαναστατισμός.
Δεν είναι οι βίαιες δράσεις που φέρνουν την οποιοδήποτε καταστολή, καθώς η καταστολή είναι δομικό κομμάτι του κράτους και του κεφαλαίου. άλλα μπορεί να δώσουν πάτημα και να εργαλειοποιηθούν (όπως και με μια μη βίαιη δράση). Εντούτοις τα πράγματα δεν είναι στατικά η ταξική σύγκρουση φέρνει νέα χαρακτηριστικά στις κινήσεις και των δυο πλευρών.Κάποιος θα πει «μα το κράτος μπορεί να διαστρεβλώσει και να εκμεταλλευτεί το οτιδήποτε». Και θα έχει δίκιο. Άρα, πρώτιστος, το ζήτημα δεν έχει να κάνει με το πως θα το χειριστεί το κράτος αλλά αν η δράση κουβαλάει προβληματικές. Αυτό δε σημαίνει ότι δε θα σκεφτούμε και το πως μπορεί να λειτουργήσει το κράτος.
Με απίστευτα νοητικά άλματα οδηγούνται σε σκεπτικά και δράσεις αντίθετες με ότι σηκώνει η κατάσταση εκείνη την στιγμή. Όταν αγνοείς τις λέξεις “χτίσιμο” και “κίνημα” και προσπαθείς μέσα σε μια μέρα ως υποτιθέμενος σωτήρας να κάνεις τα πάντα με ένα υπερβολικό σκεπτικό, σίγουρα θα νομίσεις ότι κάνεις κάτι σημαντικό ενώ στην πραγματικότητα θα βάζεις το λιθαράκι σου σε μια μεγάλη ταφόπλακα.
Το χτίσιμο δεν σημαίνει να περιμένεις την ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών και να μεταθέτεις τη δράση στο αύριο. Άλλα να χτίζεις δρώντας.
Κάποιες φορές χρειάζονται υπερβάσεις και να κάνεις το αδύνατο δυνατό (Δεν αναφερόμαστε στις επιθετικές ενεργείς ή σε κάποια άλλη συγκεκριμένη δράση, αλλά γενικότερα για την παρουσία μας μέσα στην ταξική πάλη. Οι επιθετικές ενέργειες πρέπει να είναι από πλευράς μας καθημερινότητα μέσα στον ταξικό πόλεμο). Και τότε σίγουρα θα υπάρχει κερδισμένος έδαφος.
Κι άλλες φορές θέλει λίγο υπομονή, πρέπει πρώτα να κερδίσεις κάτι και έπειτα να μπορέσεις μετά να κάνεις και κάτι άλλο. Δεν υπάρχουν εκ των προτέρων μαγικές συνταγές. Άλλωστε όλα μπορούν να συνδυαστούν.
Υπάρχει μεγάλη ιστορική εμπειρία στο κίνημα για να την πατάμε ξανά και ξανά τόσο φθηνά. Ίσως φταίει που η εμπειρία δεν μεταδίδεται. Ίσως φταίει που τα ίδια κινήματα έχουν μειώσει την ένταση της σύγκρουσης.