25/03/2026 3:21 μμ.
Πόλεμος ξανά. Οι συνήθεις ύποπτοι, το κράτος των ηπα και το ισραηλινό κράτος, επιτίθονται στο ιρανικό, βάζοντας φωτιά σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Αυτή η φλεγόμενη σήμερα περιοχή αποτελούσε πάντα πεδίο έντονων αντιπαραθέσεων και πολέμων λόγω των πετρελαϊκών τηε κοιτασμάτων και της θέσης της ως στον εμπορικό δρόμο προς την Ασία. Εν μέσω παγκόσμιας αναδιάταξης δυνάμεων και ανακατανομής ισχύος μεταξύ των κρατών, η σημασία της είναι ακόμη μεγαλύτερη. Η επίθεση στο ιρανικό κράτος αποσκοπεί στην απάλειψη ενός κινδύνου για το ισραηλινό και τα γειτονικά αραβικά κράτη, στον περιορισμό της επιρροής της κίνας και της ρωσίας (βασικών συμμάχων του ιράν) και στην περεταίρω εδραίωση της κυριαρχίας των ηπα στην περιοχή.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΠΟΥ ΕΞΕΛΙΣΣΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ
Τώρα στο ιράν…..
Πόλεμος ξανά. Οι συνήθεις ύποπτοι, το κράτος των ηπα και το ισραηλινό κράτος, επιτίθονται στο ιρανικό, βάζοντας φωτιά σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Αυτή η φλεγόμενη σήμερα περιοχή αποτελούσε πάντα πεδίο έντονων αντιπαραθέσεων και πολέμων λόγω των πετρελαϊκών τηε κοιτασμάτων και της θέσης της ως στον εμπορικό δρόμο προς την Ασία. Εν μέσω παγκόσμιας αναδιάταξης δυνάμεων και ανακατανομής ισχύος μεταξύ των κρατών, η σημασία της είναι ακόμη μεγαλύτερη. Η επίθεση στο ιρανικό κράτος αποσκοπεί στην απάλειψη ενός κινδύνου για το ισραηλινό και τα γειτονικά αραβικά κράτη, στον περιορισμό της επιρροής της κίνας και της ρωσίας (βασικών συμμάχων του ιράν) και στην περεταίρω εδραίωση της κυριαρχίας των ηπα στην περιοχή.
Πρώτα θύματα της επίθεσης 168 μαθήτριες, 26 εκπαιδευτικοί και τέσσερις γονείς οι οποίοι δολοφονούνται μετά από τον βομβαρδισμό του σχολείου τους, καθώς και ο Χαμενεί, μέλη της οικογενειάς του και υψηλόβαθμοι ιρανοί αξιωματούχοι. Ως άμεση απάντηση, το καθεστώς των μουλάδων του ιρανικού κράτους επιτίθεται σε οποιοδήποτε γειτονικό κράτος φιλοξενεί αμερικάνικες βάσεις, στοχεύοντας ξενοδοχεία, πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, data centers, προσπαθώντας να επιφέρει όσο το δυνατόν μεγαλύτερες απώλειες στους επιτιθέμενους. Θέτει υπό αμφισβήτηση την ασφάλεια των πλούσιων χωρών της περιοχής και επιφέρει οικονομικά κατά βάση πλήγματα, τόσο τοπικά όσο και παγκόσμια (κλείσιμο των στενών του Ορμούζ).
Το ισραηλινό κράτος εφαρμόζει το «βιβλικό δικαίω» σχέδιό του για τη δημιουργία «μεγάλου ισραήλ». Επιτίθεται στο ιρανικό κράτος, τον μοναδικό υπολογίσιμο αντίπαλό του στην περιοχή, επιτίθεται στο κράτος του λιβάνου προκειμένου να αποτελειώσει τη χεσμπολάχ και να καταλάβει εδάφη και εξαπολύει νέες στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα.
Τα προσχήματα των ηπα και ισραήλ είναι γνωστά και τα ακούμε δεκαετίες τώρα σε επανάληψη: κίνδυνος απόκτησης πυρηνικών, κίνδυνος λόγω της κατοχής βαλλιστικών πυραύλων, κίνδυνος αποσταθεροποίησης της περιοχής από το θεοκρατικό καθεστώς. Δηλωμένη επιδίωξή τους είναι η διαδοχή της κυβέρνησης του ιρανικού κράτους από κάποια φιλικότερη και πιο υποτακτική στη βούληση των επιτιθέμενων. Αυτά τα επιχειρήματα διατυπώνονται από κράτη που διαθέτουν εδώ και δεκαετίες πυρηνικά όπλα, είναι υπερεξοπλισμένα με κάθε είδους σύγχρονα δολοφονικά μέσα και οι κυβερνήσεις τους είναι υπεύθυνες για εκατομμύρια νεκρούς στρατιώτες και άμαχους, για γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις, όπως η συνεχιζόμενη ακόμα και σήμερα στη Γάζα. Επιχείρηματα ενός κράτους πλήρως στρατιωτικοποιημένου στο εσωτερικό του, με άγρια καταστολή κάθε φωνής αντίστασης και ενός άλλου, εξίσου κατασταλτικού στο εσωτερικό του, το οποίο δολοφονεί μετανάστες και πολίτες του, διαδηλωτές ή απλώς περαστικούς, στη μέση του δρόμου.
Ευρωπαίκά κράτη εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα στον πόλεμο για την «υπεράσπιση» των συμμάχων αραβικών κρατών και του ισραηλινού. Με την (μέχρι τώρα ορφανή) επίθεση στο Ακρωτήρι να εμπλέκει άμεσα κύπρο και ηνωμένο βασίλειο, το πάντα ετοιμοπόλεμο ελληνικό κράτος συμμετέχει στηρίζοντας πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά το σύμμαχο ισραηλινό κράτος (προσφέροντάς του το αναγκαίο στρατηγικό βάθος) και τις παραδοσιακά συμμαχικές ηπα. Παίρνει την πρωτοβουλία να στείλει στην κύπρο δύο φρεγάτες και τέσσερα f-16 στο πλαίσιο του κοινού αμυντικού δόγματος με το κυπριακό κράτος. Συστοιχίες patriot μεταφέρονται στην Κάρπαθο και τον Έβρο. Αυτό, σε συνδυασμό με την πρότερη αποστολή συστοιχίας patriot και στρατιωτικού προσωπικού στη σαουδική αραβία, αλλά και τη χρήση της Σούδας ως ανεφοδιαστικό κόμβο των επιθέσεων στο ιρανικό κράτος, αναβαθμίζει σημαντικά την εμπλοκή του στον πόλεμο.
Και λίγο πριν, στη βενεζουέλα….
Μία πρόβα όσων συμβαίνουν τώρα στο ιράν, αλλά σε μικρότερη ένταση και κλίμακα, ήταν τα γεγονότα που έλαβαν χώρα μερικές εβδομάδες νωρίτερα με την επιχείρηση των ηπα στο κράτος της βενεζουέλας. Η πραξικοπηματική απόπειρα ανατροπής του πολιτικού καθεστώτος της βενεζουέλας από τις ηπα, με την απαγωγή του Μαδούρο και της συζύγου του εγγράφεται στη μακρά ιστορία αντίστοιχων βίαιων επεμβάσεων, στις οποίες μέχρι σήμερα είτε τηρούνταν τα προσχήματα του διεθνούς δικαίου και της εξαγωγής δημοκρατίας και δικαιωμάτων, είτε οργανώνονταν και εκτελούνταν μυστικά από τη CIA. Η απόπειρα αυτή αποτέλεσε το σημείο εκκίνησης για μία απροσχημάτιστη πολεμική επίθεση των ηπα, όχι μόνο στη Λατινική Αμερική αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο (πιο κάτω στην ίδια παράγραφο). Η Λατινική Αμερική, πεδίο συχνών παρεμβάσεων και αναμετρήσεων, αποκτά ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο στο παιχνίδι των από τα πάνω, όχι μόνο ως ζώνη ελέγχου λόγω της καίριας γεωπολιτικής της θέσης αλλά και ως περιοχή με τεράστιο ενεργειακό πλούτο: από τη βενεζουέλα με τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου, φυσικού αερίου και ορυκτών παγκοσμίως, έως τη βραζιλία, την αργεντινή και τη βολιβία με κρίσιμα αποθέματα λιθίου, χρυσού, διαμαντιών, βωξίτη κ.α., απαραίτητα για τη σύγχρονη καπιταλιστική παραγωγή.
Σε αντίθεση με την πλειοψηφία της αριστεράς, δεν τρέφουμε καμία συμπάθεια στο πρόσωπο του Μαδούρο (ή του Χαμενεΐ), η απαγωγή όμως ενός αρχηγού κράτους και η δολοφονία ενός άλλου σηματοδοτούν ένα νέο επίπεδο κρατικής αντιπαράθεσης. Τέτοια γεγονότα αποτελούν μέρος της επαναδιαπραγμάτευσης και βίαιης ανακατανομής σφαιρών επιρροής και κυριαρχίας, με τα ισχυρότερα κράτη να ανταγωνίζονται πλέον ανοιχτά για την κατάκτηση νευραλγικών εμπορικών δρόμων, για τον έλεγχο πρώτων υλών και ενεργειακών πόρων και για τη συστηματική στρατιωτική κυριαρχία επί των αντιπάλων τους. Τον ανταγωνισμό αυτόν τον βλέπουμε να εξελίσσεται από τη Μαύρη Θάλασσα και τη Θάλασσα της νότιας κίνας έως τη διώρυγα του παναμά, τον Ατλαντικό και τη γροιλανδία, στη Μέση Ανατολή και την Αφρική.
Η παρέμβαση των ηπα στο κράτος της βενεζουέλας δεν αποσκοπεί μόνο στο να ελεγχθεί πολιτικά και οικονομικά ένα κράτος, αλλά κυρίως στην προβολή ισχύος και στο να σταλεί ένα μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση. Η κλιμάκωση των απειλών εναντίον γειτονικών κρατών, όπως η κολομβία, η κούβα και το μεξικό, αλλά και νατοϊκών τους συμμάχων, όπως η γροιλανδία, λειτουργούν περισσότερο ως ωμή και επιθετική επίδειξη ισχύος, σχεδιασμένη να λειτουργήσει παραδειγματικά: να καταστήσει σαφές ότι οι ηπα δεν προτίθενται να απωλέσουν αναίμακτα την παγκόσμια ηγεμονία τους.
Υπό την πίεση ανταγωνιστικών δυνάμεων, τον κίνδυνο αποδολαριοποίησης της παγκόσμιας οικονομίας και την επικείμενη απώλεια της πρωτοκαθεδρίας τους, οι ηπα δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν -απροσχημάτιστα πλέον- το τελευταίο τους πλεονέκτημα: τη στρατιωτική τους υπεροχή, ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη έκταση. Φροντίζουν παράλληλα για την πειθάρχηση και την καταστολή κάθε φωνής διαμαρτυρίας και αντίστασης στο εσωτερικό τους με πιο πρόσφατο γεγονός την εν ψυχρώ δολοφονία δυο ανθρώπων, αντιστεκόμενων στη βίαιη απέλαση των μεταναστών γειτόνων τους, στη Μινεσότα.
Το ίδιο έργο όμως παίζεται παντού. Οι ιμπεριαλιστικές ηπα δολοφονούν διαδηλώτριες στη μέση του δρόμου, το «αντιιμπεριαλιστικό» ιρανικό κράτος (ο πυλώνας και βασικός χρηματοδότης του «άξονα της αντίστασης») δολοφονεί εν ψυχρώ εξεγερμένους, η «όαση» της ισραηλινής δημοκρατίας συνεχίζει τη γενοκτονία των παλαιστινίων, την εθνοκάθαρση και τις δολοφονίες στη ευρύτερη Μέση Ανατολή, το «αντιμπεριαλιστικό-αντιφασιστικό» ρωσικό κράτος συνεχίζει για τέταρτο χρόνο την ανθρωποσφαγή στα μέτωπα της ουκρανίας, το δημοκρατικό ουκρανικό κράτος (με τη συμπαράσταση της εξίσου δημοκρατικής εε) συνεχίζει να στέλνει δια της βίας τον πληθυσμό του ως κρέας για τα ρωσικά κανόνια και η λαϊκότατη δημοκρατία της κίνας αθόρυβα στο παρασκήνιο προετοιμάζει την προσάρτηση της ταϊβάν.
Η κανονικοποίηση του πολέμου και της απειλής του
Ο πόλεμος έχει πλέον εγκατασταθεί στην καθημερινή ατζέντα των «δυτικών» κοινωνιών. Δεν αποτελεί καινοφανές ζήτημα, τώρα όμως βρίσκεται ξανά εντός της ευρώπης, με την εμπλοκή του ελληνικού κράτους να είναι άμεση με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Σε ένα παγκόσμιο κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα όπου η πραγματική ισχύς μετριέται σε στρατούς, βάσεις και πρόσβαση σε πόρους, τα κράτη δρουν με γνώμονα τα εθνικά συμφέροντά τους, αξιοποιώντας κάθε ευκαιρία ώστε να τα διασφαλίσουν, αλλά και να τα διευρύνουν. Δεν πρόκειται, όχι ακόμα τουλάχιστον, για την έναρξη ενός παγκοσμίου πολέμου, αλλά για την περαιτέρω κανονικοποίηση του πολέμου ως μέσο επιβολής των κρατών προς το εξωτερικό τους και της πολεμικής ετοιμότητας ως εργαλείο καταστολής και διακυβέρνησης στο εσωτερικό τους. Η κρατική βία, ο πόλεμος και η πραξικοπηματική επιβολή παρουσιάζονταν πάντα ως αναγκαίες πράξεις για την «επιβίωση του έθνους», τη «δόξα της πατρίδας» και την προστασία της από εξωτερικούς ή εσωτερικούς εχθρούς. Πλέον παύουν να αποτελούν «έκτακτα μέτρα» ή καθεστώς εξαίρεσης και μετατρέπονται σε κανονικοποιημένα εργαλεία πολιτικής διαχείρισης.
Ο πόλεμος μεταξύ ουκρανικού και ρωσικού κράτους λειτούργησε ως καταλύτης για τη διάλυση κάθε ψευδαίσθησης «μεταψυχροπολεμικής σταθερότητας», επαναφέροντας έτσι τον πόλεμο (με τον ορισμό της ένοπλης σύρραξης) ως κεντρική κρατική επιλογή για την ανακατανομή της ισχύος στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα. Η κλιμάκωση της (συνεχιζόμενης από το ’48) μαζικής ανθρωποσφαγής στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη απο το ισραηλινό κράτος, οι συνεχόμενες επιθέσεις στο κράτος του λιβάνου και η νέα επίθεση από κοινού με τις ηπα στο ιρανικό κράτος αποδεικνύουν πως ο πόλεμος έχει επιστρέψει ως διαρκής και θεμιτός μηχανισμός άσκησης εξουσίας και κυριαρχίας.
Ο επανεξοπλισμός της εε μέσω του rearm europe και η πρόθεση του γαλλικού κράτους να διασπείρει τα πυρηνικά του όπλα σε χώρες της ευρώπης, συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού κράτους, και η υιοθέτηση της πολεμικής οικονομίας ως κεντρικής στρατηγικής στρέφουν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες στον μιλιταρισμό, τον εθνικισμό, τη στρατιωτικοποίηση. Σκοπός είναι να καταστούν ετοιμοπόλεμες και η ταξική διαίρεση, η καταπίεση και η εκμετάλλευση να παραμεριστούν προς όφελος της εθνικής ενότητας.
Το ελληνικό κράτος επισείει την απειλή του πολέμου και εκτός από την κορύφωση των εξοπλιστικών δαπανών αλλάζει τη θητεία, σκληραίνει τη στάση του απέναντι σε ολικούς αρνητές στράτευσης, ανυπότακτους, γιωτάδες και ξεκινάει καμπάνια για την εθελοντική στράτευση των γυναικών (προσεχώς υποχρεωτική στα πρότυπα του συμμαχικού ισραήλ) αναδεικνύοντας την αντίληψη του κράτους σχετικά με την ισότητα των φύλλων και τη «συμπερίληψη». Τα μηνύματα είναι σαφέστατα. Θα πρέπει η ελληνική κοινωνία να προετοιμαστεί να παραλάβει φέρετρα σκεπασμένα με την ελληνική σημαία, θα πρέπει να συνηθίσει την ιδέα της συμμετοχής της σε πολεμικές συρράξεις, θα πρέπει να υιοθετήσει τα εθνικοπατριωτικά ιδεώδη προκειμένου να είναι έτοιμη να θυσιαστεί για το κράτος και το κεφάλαιο, είτε σε καιρό «ειρήνης» είτε σε καιρό πολέμου. Σε μια στρατιωτικοποιημένη κοινωνία οι απεργίες, διεκδικήσεις και λοιπές αντιρρήσεις στην κρατική ατζέντα αποτελούν αντεθνικές πράξεις, προδοσία του έθνους-κράτους.
Εναντίωση στον πόλεμο σημαίνει εναντίωση στο κράτος και το κεφάλαιο
Βαδίζοντας με ολοένα και μεγαλύτερη ταχύτητα, προς μια διαρκή κατάσταση γενικευμένου πολέμου, ολόκληρες κοινωνίες μετατρέπονται σε αναλώσιμα πιόνια γεωπολιτικών παιχνιδιών. Η αντιπαράθεση ανάμεσα στα μπλοκ κυριαρχίας έχει οφέλη για τα κράτη και το κεφάλαιο, τις επιπτώσεις όμως τις επωμίζεται με βεβαιότητα η τάξη μας: μέσω της οικονομικής αφαίμαξης, της πολιτικής ανελευθερίας, της υποβάθμισης της ποιότητας ζωής μας, της όξυνσης της επιτήρησης και της καταστολής και τελικά με το ίδιο μας το αίμα στην πολεμική μηχανή. Όσο και να προσπαθούν διάφοροι δεξιοί κι αριστεροί φωστήρες να μας πείσουν ότι υπάρχουν κακά και καλά ή λιγότερο κακά κράτη, ιμπεριαλιστικά και αντιιμπεριαλιστικά, αυταρχικά και δημοκρατικά, επιτιθέμενα και αμυνόμενα, όλα τα κράτη επιτίθενται στους/στις φτωχούς/-ες, δολοφονούν τους/τις αδύναμους/-ες, και επεκτείνονται όταν -έστω και συγκυριακά- βρεθούν σε πλεονεκτική θέση.
Το κράτος (όπως και το κεφάλαιο) είναι φύσει ανταγωνιστικό-επιθετικό. Επιζητά διαρκώς και ανάλογα με τις δυνάμεις του την επέκταση της κυριαρχίας του στο εξωτερικό του (ζωτικός χώρος) και το βάθεμά της στο εσωτερικό (σε κάθε πτυχή της κοινωνικής και προσωπικής ζωής). Η προς τα έξω επιθετικότητα ενός κράτους συνοδεύεται πάντα από την αντίστοιχη όξυνση της καταστολής και της πατριωτικής προπαγάνδας στο εσωτερικό του. Αυτό που οι αριστεροί θεωρητικοποιούν ως «ιμπεριαλισμό» (ως ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού) είναι στη φύση κάθε κράτους και εκδηλώνεται ανάλογα με τον συγκυριακό συσχετισμό ισχύος.
Η αντίσταση σε αυτήν την πολεμική πραγματικότητα δεν νοείται για εμάς ως η υπεράσπιση ενός κράτους απέναντι σε ένα άλλο, ως επιλογή «στρατοπέδων», ούτε ως επιλογή του «λιγότερο κακού ιμπεριαλιστή». Δεν σκοπεύουμε να συνταχθούμε με κανένα «βαλλόμενο» κράτος, με κανέναν «αντιστεκόμενο-αντιμπεριαλιστή» εξουσιαστή προκειμένου να αντισταθούμε στην πολεμική λαίλαπα. Στο κινηματικό στρατόπεδο η υιοθέτηση τριτοδιεθνιστικών αντιμπεριαλιστικών θεωριών και στρατηγικών σιγοντάρει το ίδιο ακριβώς πολεμικό κλίμα. Δεν στρέφεται ενάντια στο αίτιο που προκαλεί τον πόλεμο, ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο ως κοινωνικές σχέσεις και υλικότατες πραγματικότητες, αλλά μας καλεί να στηρίξουμε για «τακτικούς λόγους» τα συγκυριακά πιο αδύναμα κράτη (ρωσία, κίνα, ιράν, βενεζουέλα) και τις διάφορες «αντιστεκόμενες» εθνικιστικές ή/και θεοκρατικές γκρούπες και οργανώσεις (χεσμπολάχ, χούθι, χαμάς κ.λπ). Μας λέει εν ολίγοις ότι ο εθνικισμός, ο κρατισμός, η θεοκρατία μπορούν κάποιες φορές να λειτουργήσουν απελευθερωτικά (σε περιπτώσεις «άμυνας έναντι ενός υπέρτερου εχθρού»). Η «τακτική» αυτή κίνηση οδηγεί στη στήριξη και την ενίσχυση του πατριωτισμού-εθνικισμού με κινηματική προβιά, εγκλωβίζοντας την τάξη μας σε κρατικίστικα διλήμματα, αποκρύπτοντας την ταξική διαίρεση προς όφελος της πατριωτικής-εθνικής ενότητας. Μια κριτική (όπως αυτή της αριστεράς) που περιορίζεται στον αντιιμπεριαλισμό αποδεικνύεται όχι μόνο ανεπαρκής, αλλά δρα και συσκοτιστικά ως προς το γεγονός ότι το πρόβλημα δεν είναι απλώς ποιο κράτος είναι συγκυριακά ισχυρότερο και μπορεί να επιβάλλει την εξουσία του, αλλά η ίδια η λογική του κρατικο-καπιταλιστικού συστήματος εν τω συνόλω.
Ως αναρχικοί/-ές αγωνιζόμαστε συνολικά ενάντια στο κρατικο-καπιταλιστικό σύστημα που γεννά και αναπαράγει αυτές τις συγκρούσεις. Στεκόμαστε ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας, στεκόμαστε ενάντια σε έθνη, κράτη, τις σημαίες και τα σύμβολά τους. Στεκόμαστε ενάντια σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης, καταπίεσης, ιεραρχίας, μιλιταρισμού και στρατιωτικοποίησης. Το κράτος, είτε φέρει φιλελεύθερο είτε «αντιδυτικό» πρόσημο, λειτουργεί με τους ίδιους μηχανισμούς, θυσιάζοντας τις ζωές των από τα κάτω στον βωμό του κέρδους και των γεωπολιτικών ανταγωνισμών, σε όποια πλευρά των συνόρων και αν βρίσκονται.
Προτάσσουμε το σαμποτάζ, τις καταλήψεις και τους αποκλεισμούς σε εταιρείες και οργανισμούς που άμεσα ή έμμεσα εμπλέκονται στην ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας, σε λιμάνια και στρατόπεδα. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες σε κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται ενάντια στους διακρατικούς πολέμους, σε κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για την καταστροφή του κόσμου της εξουσίας και όχι για την αναπαραγωγή του. Αρνούμαστε τη στράτευση με κάθε δυνατό τρόπο και στεκόμαστε δίπλα στους ολικούς αρνητές, τους γιωτάδες και τους λιποτάκτες. Δεν πρόκειται να πολεμήσουμε για κανένα κράτος, θεό ή αφέντη, δεν πρόκειται να συμπαραταχθούμε με τους ταξικούς και πολιτικούς μας εχθρούς. Αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο χωρίς κράτη, χωρίς στρατούς, χωρίς σύνορα, έναν κόσμο που βασίζεται στην ελευθερία, την ισότητα και την αλληλεγγύη.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΩΝ
ΟΥΤΕ ΕΘΝΙΚΟΣ, ΟΥΤΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ, Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ
ΤΑΞΙΚΟΣ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ
media:
ΓΙΑ_ΤΟΥΣ_ΠΟΛΕΜΟΥΣ_ΠΟΥ_ΕΞΕΛΙΣΣΟΝΤΑΙ_ΚΑΙ_ΓΙΑ_ΑΥΤΟΥΣ_ΠΟΥ_ΕΡΧΟΝΤΑΙ.pdf