15/03/2026 10:36 πμ.
Το κείμενο συντάχτηκε στις αρχές της συλλογικής απεργίας πείνας στις βρετανικές φυλακές ενάντια στην αντιπαλαιστινιακή τρομοκρατία και στρατοκρατία. Μετά την αμερικάνικη επίθεση στη Βενεζουέλα, επικαιροποιήθηκαν ορισμένα σημεία. Η διεθνής επαναστατική στρατηγική του αναρχικού κινήματος παγκοσμίως, πρέπει να οικοδομηθεί και μπορεί να οικοδομηθεί μόνο μέσα από τα διεθνή μέτωπα πάλης, μέσα από τη διάρρηξη των συνόρων και την αναστροφή της πολεμικής δράσης προς τα μονοπωλιακά κέντρα.
Μικρός χάρτης
Εισαγωγή
Το κείμενο συντάχτηκε στις αρχές της συλλογικής απεργίας πείνας στις βρετανικές φυλακές ενάντια στην αντιπαλαιστινιακή τρομοκρατία και στρατοκρατία. Μετά την αμερικάνικη επίθεση στη Βενεζουέλα, επικαιροποιήθηκαν ορισμένα σημεία. Η διεθνής επαναστατική στρατηγική του αναρχικού κινήματος παγκοσμίως, πρέπει να οικοδομηθεί και μπορεί να οικοδομηθεί μόνο μέσα από τα διεθνή μέτωπα πάλης, μέσα από τη διάρρηξη των συνόρων και την αναστροφή της πολεμικής δράσης προς τα μονοπωλιακά κέντρα.
Υστερόγραφο (στον χρόνο της δημοσίευσης)
Μέχρι τη στιγμή της δημοσίευσης ακολούθησε η επίθεση του φασιστικού καθεστώτος της Συρίας και η κατάληψη εδαφών της Δημοκρατικής Αυτόνομης Διοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, με σχέδιο των ΗΠΑ και με συμφωνία της σιωνιστικής και της τούρκικης αποικιοκρατίας. Κατόπιν ακολούθησε η επίθεση στο Ιράν. Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν στο ακέραιο την αναλυτική θεώρηση του παρόντος κειμένου.
Παλαιστίνη, Κουρδιστάν, Ιντιφάντα, Σεριλντάν
Αμέσως μετά την επαναστατική πρωτοβουλία της 7 Οκτώβρη 2023, αναλύοντας το ρήγμα που αποκαλύφθηκε μέσα στο διεθνές αντικαπιταλιστικό κίνημα, σημείωσα ότι ειδικά ετούτη τη στιγμή η υπεράσπιση του Κουρδικού και του Παλαιστινιακού αγώνα πρέπει να μπει σε ενιαία βάση. Οποιαδήποτε αντιπαραβολή των δύο κινημάτων είναι αντιδραστική και προβοκατόρικη. Ειδικά οι αλληλέγγυοι διεθνιστές είχαμε ευθύνη να συμβάλουμε στην ενότητα των αντιστάσεων. Δεν άλλαξε κάτι ως προς το καθήκον μας.
Έχω εξηγήσει αναλυτικά και έχω υπερασπιστεί τη στρατιωτική συνεργασία της συνομοσπονδίας της Β-Α Συρίας με τους ιμπεριαλιστές απέναντι στο Ισλαμικό Κράτος. Είναι άκαιρο να τίθεται τώρα υπό την κρίση τρίτων το ζήτημα. Η αλληλεγγύη μας οφείλει να είναι αδιαπραγμάτευτη, ανεξάρτητα από τη συμφωνία ή τη διαφωνία μας με τη πολιτική στρατηγική του εκάστοτε αντιστασιακού κινήματος. Ξανατονίζω όμως, επειδή τουλάχιστον στο ελλαδικό κίνημα κάποιοι κάνουν σα να μην το άκουσαν ποτέ, ότι αν δεν ήταν το αποϊστικό κίνημα στο Ροζάβα, η Συρία θα είχε διαμελιστεί από τους αμερικάνους πριν μια δεκαετία, με το βορειότερο κομμάτι να ελέγχεται πλήρως από την τούρκικη αποικιοκρατία και το κεντρικό από τους ισλαμοφασίστες, πάντα για λογαριασμό των αμερικάνων. Δεν ευθύνεται το PKK για την εσωτερική κατάρρευση της δικτατορίας Άσαντ και το ξεπούλημα της από τον ρώσικο ιμπεριαλισμό. Η συμμαχία με την Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας θα ήταν η μόνη σωτηρία για τον Άσαντ, αν ήταν ανοιχτός στον δημοκρατικό μετασχηματισμό του συριακού κράτους. Υπό την καθοδήγηση των Ρώσων και Τούρκων επικυρίαρχων το αρνούταν επί χρόνια. Ήδη από τότε που κυβερνούσε ο πατέρας Άσαντ, το καθεστώς είχε προδώσει την Παλαιστινιακή αντίσταση, την ίδια ώρα που το PKK μαχόταν δίπλα στην PLO στον Λίβανο. Και πάλι, δεν χρειάζονταν αυτά τα τεκμήρια για να καθορίσουμε την αλληλεγγύη μας.
Ο πολιτικός κανόνας της αλληλεγγύης, ισχύει βεβαίως αμφίπλευρα. Υπερασπιζόμαστε την Παλαιστινιακή αντίσταση στο σύνολο της. Η δεδομένη ενότητά της δε θα άφηνε άλλη πολιτική επιλογή, ακόμα και εάν ήταν αποδεκτός ο ιδεολογικός ελιτισμός. Υπερασπίζομαι την αντιαποικιακή αντίσταση των ισλαμικών Παλαιστινιακών οργανώσεων, χωρίς αστερίσκους. Η θεμελιακή θέση αλληλεγγύης δεν μας υποχρεώνει να υπερασπιστούμε γενικά τα προγράμματα και τις πολιτικές τους. Όπως η υπεράσπιση της αντιιμπεριαλιστικής αντίστασης του λαού της ιρανικής επικράτειας, όχι μόνο δεν συνεπάγεται την υπεράσπιση του δικτατορικού καπιταλιστικού καθεστώτος με θεοκρατική μάσκα αλλά το αντίθετο: γίνεται επιτακτικότερη η ανατροπή των αφεντικών, που πάντα προτιμούν να συνθηκολογήσουν και να συνεργαστούν με μια ισχυρότερη δύναμη, παρά να αντιτάξουν ολική αντίσταση, όπως είχε επισημάνει ο Μπακούνιν, προφητικά, για τον πρωσσο-γαλλικό πόλεμο.
Υπερασπιζόμαστε κάθε αντιαποικιακή αντίσταση, με όποια ηγεσία έχει κάθε στιγμή. Η πολιτική ηγεσία της Γάζας, που μέχρι τις 7 Οκτώβρη διαχειριζόταν την κατάσταση ολοκληρωτικού αποκλεισμού, εμπλέκεται στον εποικισμό του κατεχόμενου Αφρίν, λόγω του ιδεολογικού δεσμού της με το καθεστώς Ερντογάν. Η συκοφάντηση του αποϊστικού κινήματος και της επανάστασης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, στο όνομα του Παλαιστινιακού αγώνα, είναι μια άθλια υποκρισία. Τα κεντρικά στελέχη της Χαμάς είχαν και έχουν πολυτελές καταφύγιο στην Ιστανμπούλ και τη Ντόχα, ενώ η ηγεσία του PKK και της KCK πολεμά στις σπηλιές και είναι επικηρυγμένη από το Στέητ Ντιπάρτμεντ. Η Χαμάς δηλώνει ότι έχει ατράνταχτους αδελφικούς δεσμούς με το καθεστώς του Κατάρ, ιδεολογικο-πολιτικούς, καθεστώς το οποίο ευθύνεται για τη δολοφονία χιλιάδων εργατών για τα έργα του τελευταίου Μουντιάλ και αποτελεί μια μεγάλη αμερικάνικη βάση. Ορισμένοι στην Ευρώπη όμως, βλέπουν μόνο τις αμερικάνικες βάσεις στη Ροζάβα. Πάραυτα, με βάση την ιστορική γραμμή του επαναστατικού αναρχισμού, υπερασπίζομαι χωρίς κριτικούς όρους την ισλαμική αντίσταση της Παλαιστίνης. Μέχρι τις έσχατες πρακτικές συνέπειες. Θα ήταν τιμή μου, ένα λυτρωτικό όνειρο να μαχόμουν στις σήραγγες του παγκόσμιου κοινωνικού οχυρού Γάζα ή στις σήραγγες των Ζωνών Άμυνας Μεντίγια. Αν εδώ ή εκεί δεν ηγούνται οι αναρχικές ιδέες στη μαζική πάλη, αυτό είναι σοβαρό πρόβλημα δικό μας, των αναρχικών, όχι των αντιστεκόμενων μαζών και των ηγεσιών τους. Η ιστορία γράφει ότι οι Μαρτυρικοί Εργάτες της Γάζας, την οχύρωσαν και εξόρμησαν μέσα στην αποικιακή ενδοχώρα, με την ηγεσία του Μάρτυρα Γιαχίγια Αλ Σινουάρ. Και η ιστορία δεν ξεγράφει.
Ορισμένοι απ’ όσους συκοφαντούν προβοκατόρικα το Κουρδικό κίνημα, δικαιολογούν τις άνισες κρίσεις τους επεκτείνοντας τον σεχταρισμό προς το Παλαιστινιακό κίνημα, καθώς λένε ότι συντάσσοντας ειδικά με την αριστερά του. Προσπερνούν το γεγονός ότι η αντίσταση έχει ενιαίο πολιτικό μέτωπο. Επιπλέον, αποσιωπούν το δεδομένο ότι η αδελφή οργάνωση του PFLP, τοT KP-ML, όπως και οι υπόλοιπες μαοϊκές και σταλινικές οργανώσεις του τούρκικου κινήματος, έχουν μακροχρόνια στρατηγική συμμαχία με το PKK και μάχονται στη Ροζάβα και το Καντίλ. Και ίσως δε διάβασαν πουθενά, διότι διαβάζουν μόνο ο,τι ήδη ξέρουν, ότι το DFLP συμμετέχει στα διεθνή συνέδρια για τον παγκόσμιο δημοκρατικό συνομοσπονδισμό, που οργανώνονται με πρωτοβουλία του Κουρδικού κινήματος. Η υποβολή ιδεολογικών στεχταρισμών στην επαναστατική πάλη των μαζών της καπιταλιστικής περιφέρειας, αποτελεί εγκατάλειψη αμφότερα της επαναστατικής αναρχικής παράδοσης και του λενινισμού, με τις μπακουνινικές επιρροές του ειδικά στο ζήτημα της διεθνούς πάλης, και μετάπτωση στον αναθεωρημένο αναρχισμό και υποτιμώντας την ταξική πάλη σε όλες τις διαστάσεις της, καταλήγει στον πασιφισμό, ή επιστροφή στις αστικές επιδράσεις του μαρξισμού, που προέβλεπε τον αφανισμό των “ιστορικά ασήμαντων εθνών”, δηλαδή επιστροφή στην αποθέωση της αποικιοκρατίας. Έτσι, η υπόθεση της προλεταριακής αλληλεγγύης πέρα από το σύνορο Βορρά-Νότου, χαρίζεται στον οικονομίστικο πουριτανικό ακαδημαϊκό εργατισμό της μητρόπολης, που αναμένει από την αποσυντιθέμενη εργατική αριστοκρατία του Βορρά να σώσει όλη τη Γη και μάλιστα, χωρίς εμφύλιο πόλεμο.
Και τα δύο κινήματα, το Παλαιστινιακό και το Κουρδικό, έχουν τον ίδιο κύριο πολιτικό εχθρό και το γνωρίζουν: την καπιταλιστική μητρόπολη, τα παγκόσμια μονοπώλια εξουσίας. Στην παρούσα φάση της παγκόσμιας αναμέτρησης Βορρά και Νότου, και τα δύο κινήματα αποφεύγουν να χτυπήσουν άμεσα τις κεντρικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εφόσον αυτές τουλάχιστον δεν επιτίθενται άμεσα στα συγκεκριμένα εδάφη. Και οι δύο δίνουν μακροχρόνια σκληρή σύγκρουση με τους επιτετραμμένους του κέντρου (proxies), τον ισλαμικό και τον σιωνιστικό φασισμό. Μήπως το καθήκον της άμεσης σύγκρουσης με τον μιλιταρισμό της μητρόπολης αναλογεί πρωτίστως στο ταξικό επαναστατικό κίνημα των χωρών από τις οποίες εξορμά;
Από τον Ατλαντικό μέχρι τον Κόλπο
Η αντιστασιακή Παλαιστινιακή αριστερά καλεί τις Αραβικές μάζες να ξεσηκωθούν. Ο σύντροφος Ζωρζ Ιμπραήμ Αμπνταλλά βλέπει να έρχεται η Αραβική επανάσταση από τον Ατλαντικό μέχρι τον Κόλπο, λόγω της βαθειάς οικονομική κρίσης όλων των αντιδραστικών καθεστώτων. Βλέπει την επανάσταση να αντηχεί μεταξύ Βορρά και Νότου της Μεσογείου.
Ο Αραβικός εθνικισμός έφερε νίκες για τις Αραβικές λαϊκές τάξεις τον προηγούμενο αιώνα, αλλά ήταν ανίκανος να απελευθερωθεί από τα ταξικά δεσμά του ιμπεριαλιστικού ελέγχου και τελικά ενσωματώθηκε πλήρως και κατέληξε να είναι νέτα σκέτα ωμά αντεπαναστατικός. Ούτε η κοσμική ούτε η θρησκευτική εκδοχή του δεν μπορούν να αποδεσμευτούν από το πλαίσιο ελέγχου που καθορίζουν οι κεντρικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, διότι βασίζονται στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και τον κρατικό αυταρχισμό. Τέτοια είναι η ταξική δομή τους.
Το πρόβλημα δεν απαντιέται με τη διαφυγή στην αφηρημένη θεωρία της βασικής ταξικής σχέσης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Όπως αποδείχτηκε πριν 15 χρόνια η επανάσταση των Αραβικών μαζών είναι προ των πυλών. Όποιοι υποτιμούν τη σημασία των πολιτιστικών ταυτοτήτων στην ταξική πάλη, παίζουν ουσιαστικά στην ιδεολογική πλευρά της αποικιοκρατίας. Η μονοπωλιακή συσσώρευση ξεκινά με την αντίθεση πόλης-υπαίθρου, κέντρου- περιφέρειας και τις πολεμικές κατακτήσεις. Οι κοινωνικές ταυτότητες βρίσκονται στο στόχαστρο της καπιταλιστικής επέκτασης και ανάπτυξης, πολύ πριν τη διαμόρφωση της βιομηχανικής εργατικής τάξης. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής μπορεί να πρωτοεμφανίστηκε στο Βενετία και κατόπιν να αναπαρήχθη βορειοδυτικότερα, όμως μην ξεχνάμε ότι η Βενετία ήταν ο κόμβος της κυκλοφορίας του κεφαλαίου και των λεηλασιών του, μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή μεταξύ της ευρωπαϊκής επικυριαρχικότητας από τη μια πλευρά και της Μ.Ανατολής και του Μεσογειακού κόσμου από την άλλη πλευρά. Η Αραβική επανάσταση είναι συνυφασμένη με την παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση, όπως η επανάσταση όλων των κοινοτήτων, των κοινωνικών δεσμών και των πολιτισμών που ποδοπατήθηκαν από τις αυτοκρατορίες και τον καπιταλισμό. Η Κομμούνα του 1871 πυροδοτήθηκε από την εξέγερση ενάντια στην κατοχή. Ο βουλγαρικός επαναστατικός αναρχισμός, ένα δυνατό παράδειγμα της ιστορίας μας, γονιμοποιήθηκε με τη σπορά της μπακουνινικής πολιτικής γραμμής στην αντίσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μα και η επαναστατική παράδοση των λαών της Ιβηρικής πήγασε από την αντίσταση στη ναπολεόντεια γαλλική κατοχή.
Όμως, η πολιτιστική ταυτότητα και η συνθήκη καταπίεσης και εκμετάλλευσης, δεν καθορίζουν την πορεία του αγώνα. Το τρίτο στοιχείο ορίζει την εξέλιξη σε επαναστατική ή σε αντιδραστική κατεύθυνση: το πολιτικό πρόγραμμα. Η Αραβική επανάσταση θα νικήσει μόνο με τον χαρακτήρα της προλεταριακής επανάστασης για την οικουμενική ισότητα και την κοινωνική αυτοδιάθεση, ξεριζώνοντας τις ταξικές και παρεπόμενα πολιτικές εξαρτήσεις από τα ιμπεριαλιστικά μονοπώλια. Το καθήκον του προλεταριάτου στη βορινή πλευρά της Μεσογείου είναι να σπάσει τις αντικειμενικές και υποκειμενικές ταξικές περιφράξεις μεταξύ Βορρά και Νότου, χτυπώντας τις άνισες και γενοκτονικές οικονομικές πολιτικές και τις στρατιωτικές δομές της μητρόπολης. Είναι μια ιδέα με ιστορική εμπειρία, που όμως χρειάζεται αναβάθμιση ως προς το ταξικο-κοινωνικό ρίζωμά της, την πολιτική συνοχή της και τις στοχοθεσίες της.
Ο Ιανός του Νότου;
Το κράτος στη διάρκεια της ιστορικής διαμόρφωσης του, εμφανίζεται με δύο υποστάσεις. Από τη μια πλευρά των συνόρων του, εφόσον το κράτος είναι πάντα μια οριοθετημένη κατοχή πάνω στη γη, είναι η πολιτική δομή στην οποία συμπυκνώνονται οι ταξικές σχέσεις στο δεδομένο έδαφος. Από την άλλη πλευρά, είναι μια δομή στρατιωτικής οικονομικής και πολιτικής επίθεσης ή άμυνας απέναντι σε ότι δε βρίσκεται στη κατοχή του και έτσι δεν έχει ενσωματωθεί στον δικό του ταξικό σχηματισμό. Το μητροπολιτικό, δηλαδή πρότυπο κράτος, είναι η ιστορική δομή του εκμεταλλευτικού μετασχηματισμού. Σε διάφορες ιστορικές φάσεις η εσωτερική δομή του μητροπολιτικού κράτους εμφανίζει στοιχεία ισονομίας για ορισμένες τάξεις σε αντίθεση με τις δομημένες εξωτερικές σχέσεις του. Πχ, η ηγεμονική αθηναϊκή δημοκρατία. Σε κάθε περίπτωση, τα πραγματικά στοιχεία κάποιας λαϊκής ισχύος αποτελούν προϊόν σκληρής ταξικής πάλης, ενώ τα πλασματικά στοιχεία ισονομίας αποτελούν πολιτική διαχείριση των ταξικών σχέσεων από τις εκμεταλλεύτριες τάξεις. Σ’ αυτό το πλαίσιο, το κράτος αποτελεί σύστημα ενσωμάτωσης των κοινωνικών κατακτήσεων που καταφέρνει η εσωτερική ταξική πάλη, στον στρατιωτικό, πολιτικό και οικονομικό επεκτατισμό του. Από τη σκοπιά της ταξικής πάλης, οι δύο όψεις είναι αλληλένδετες. Η ταξική πάλη είναι αδύνατον να θεαθεί στην εθνική κλίμακα σαν να είναι ανεξάρτητη από τους διεθνείς συσχετισμούς ισχύος και επίσης η σχέση των εκμεταλλευομένων κοινωνικών δυνάμεων με το κράτος. Εκτός και αν βολευόμαστε στον μητροπολιτικό εθνικισμό.
Στον Νότο, η ενότητα των δύο όψεων είναι επίσης εγγενής και θα το δούμε συγκεκριμένα στο Κουρδιστάν και τον Αραβικό κόσμο. Ενώ γενικά το εθνικό κράτος αποτελεί θέσπιση και οργάνωση της κυριαρχίας της πόλης πάνω στην ύπαιθρο και την ανταγωνιστικής σχέσης της με τον υπόλοιπο κόσμο, η διάδοση του έξω από την Ευρώπη (και εδώ πρέπει να μπορούμε να το διακρίνουμε από τις προϋπάρχουσες αυτοκρατορίες) αποτελεί εξέλιξη της αντίστασης στην αποικιοκρατία, αλλά με τους όρους του κυρίαρχου καπιταλιστικού πολιτισμού. Με αυτή την έννοια ο σύντροφος Ζώρζ Ιμπραήμ Αμπνταλλά σημείωσε τα εξής: “Οι αμερικάνοι, μαζί με το Ισραήλ και τους αντιδραστικούς Άραβες καταστρέφουν κάθε τι που έχουμε καταφέρει ιστορικά. Το ίδιο το κράτος είναι μια κατασκευή που κερδήθηκε διαμέσω σκληρών αγώνων. Επιτούτου, δουλεύουν για τον διαμελισμό αυτού του κράτους και όλων των θεσμών του, μεταμορφώνοντας την περιοχή σε χάος όπου εθνικές ομάδες, θρησκευτικές μειονότητες και βάρβαροι, αλληλοσπαράζονται, την ίδια στιγμή που οι ισραηλινοί και αμερικάνοι κάθονται πίσω και αποφασίζουν ποια “ανθρώπινα-ζώα” αξίζουν την προστασία τους σήμερα και ποια θα θυσιαστούν […] Βεβαίως, η μπουρζουαζία και τα πολιτικά πιόνια της είναι οι εχθροί του στρατού μας. Θέλουν να μην έχουμε έναν εθνικό στρατό. Θέλουν να μην έχουμε ένα έθνος-κράτος. Θέλουν ένα μάτσο τραμπούκους και κακοποιούς να τρέχουν γύρω γύρω, ώστε να μπορούν να τους χρησιμοποιήσουν για να γονατίσουν τον λαό μας. […] Ελπίζω ότι θα καταφέρουμε να χτίσουμε ένα γερό στρατό, ικανό να μας υπερασπιστεί, ένα που θα αντικαταστήσει όλη την αντίσταση”.1
Σε αυτό το σημείο ο σύντροφος Αμπντουλλάχ Οτσαλάν έχει επικαιροποιήσει την ιστορική αναρχική θεώρηση, συμπεραίνοντας μετά την αφομοίωση του κρατικομονοπωλιακού μπλοκ, ότι η διάδοση του εθνικού κράτους δεν απελευθέρωσε του λαούς και τις εθνότητες από τον καπιταλισμό, αλλά αντιθέτως τους προσέδεσε στην εξάρτηση από τα παγκόσμια οικονομικά και πολιτικοστρατιωτικά μονοπώλια. Σε γενικές γραμμές το συμπέρασμα είναι σωστό, όμως χρειάζεται να δούμε τις διακυμάνσεις του πιο συγκεκριμένα. Είναι κρίσιμο να μην χάνουμε από την οπτική μας τη συναρμογή της εξωτερικής και της εσωτερικής υπόστασης του κράτους, που μόνο κατ’ εξαίρεση είναι μονοσήμαντη απ’ έξω προς τα μέσα.
Κάθε κράτος που δεν ανήκει στα μονοπωλιακά κέντρα, στο μέτρο που θέλει να έχει οικονομικές σχέσεις με την παγκόσμια αγορά και άρα με άλλα κράτη, υπόκειται άμεσα ή έμμεσα σε σχέσεις άνισων ανταλλαγών, λόγω της ιστορικά συσσωρευμένης άνισης ανάπτυξης της παραγωγικότητας του κεφαλαίου και λόγω του στρατωτικο-πολιτικού και οικονομικού ελέγχου των αγορών και ειδικά της καινοτομίας, από τα κεντρικά μονοπώλια. Έτσι έχει διαμορφωθεί ιστορικά μια σχεδόν αμετάβλητη πυραμίδα κυριαρχίας και συσσώρευσης, κέντρου, περιφέρειας και ημιπεριφέρειας. Κάθε κράτος που βρίσκεται εκτός κέντρου επιλέγει στον αναπόφευκτο εκβιασμό μεταξύ εκμετάλλευσης και αποκλεισμού. Τέτοια είναι η εξωτερική όψη των διακρατικών σχέσεων, ως σχέσεων μεταξύ κρατών και όχι ως άμεσων ταξικών σχέσεων. Η εσωτερική όψη των ίδιων σχέσεων είναι η υπερεκμετάλλευση του προλεταριάτου της (ημι/) περιφέρειας. Η αναπαραγωγή των διεθνών ανισοτήτων δεν βασίζεται στην εκμετάλλευση γενικά, διαταξικά, κάποιων εθνών από άλλα έθνη, αλλά των λαϊκών τάξεων των κρατικών ταξικών σχηματισμών της (ημι/) περιφέρειας. Οι τοπικές εκμεταλλεύτριες τάξεις, που μεσολαβούν τις σχέσεις υπερεκμετάλλευσης, την επαυξάνουν προς δικό τους όφελος, απλά και μόνο επειδή υπάρχουν μέσα σ’αυτή την αλυσίδα. Στον 20ο αιώνα, η ταξική ειρήνη μέσα στα (ημι/)περιφερειακά κράτη επιχειρήθηκε κατά κανόνα με εθνικές πολιτικές επιμέρους απεξάρτησης από τα κεντρικά μονοπώλια και κατανομής της διαφυλασσόμενης αξίας μεταξύ ντόπιας αστικής και λαϊκών τάξεων. Βεβαίως, αυτές οι μεταρρυθμιστικές πολιτικές εθνικής ενότητας, δεν ανατρέπουν τον εκβιασμό υπερκεμετάλλευσης ή αποκλεισμού, ενώ τα κέρδη των ντόπιων εκμεταλλευτριών τάξεων, είτε έτσι είτε αλλιώς αυξάνονται.
Η εγγενής και αναπόδραστη τάση εξέλιξη/ανάπτυξη του κεφαλαίου, υποχρεώνει κάθε τμήμα της διεθνούς αστικής τάξης να συμμετέχει στην παγκόσμια αγορά. Αργά, γρήγορα ή ιδρυτικά, κάθε μετα-μητροπολητικό κράτος μπήκε σε σχέσεις εξάρτησης και άνισης συσσώρευσης. Κάθε κράτος, ανεξάρτητα από την ιστορικο-κοινωνική βαθύτητα του εθνικισμού του, αποσυνθέτει και ανασυνθέτει τις ταξικές σχέσεις, υπό την κυριαρχία των κεντρικών μονοπωλίων. Η οικονομική, πολιτική και πολιτισμική αφομοίωση, είναι ανυπέρβλητη στον καπιταλισμό.
Τα σοσιαλ-καπιταλιστικά κράτη, αντί να αποτελούν εξαίρεση, απέδειξαν το ιστορικό αδιέξοδο της κρατιστικής απεξάρτησης από την άνιση διεθνή συσσώρευση. Από την δεκαετία 1950 η ΕΣΣΔ έκανε σταδιακούς μετασχηματισμούς προς την ιδιωτική συσσώρευση. Τα “συμμαχικά” κράτη ήταν οικονομικώς εξαρτημένα και δεσμευμένα σε σχέσεις άνισης ανταλλαγής με τον ρώσικο ιμπεριαλισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε η καταγγελία του Γκεβάρα, για την εκμετάλλευση των Κουβανών μέσω του σιταριού που τους πουλούσε η “μητέρα της επανάστασης”. Ή το αλβανικό σοσιαλιστικό κράτος, που προκειμένου να απόσχει από σχέσεις διεθνούς εκμετάλλευσης, κατέληξε σε απόλυτο αυτοαποκλεισμό από οικονομικές συνεργασίες, με αποτέλεσμα το παραγωγικό κεφάλαιο του να μείνει ανεξέλικτο επί τρεις δεκαετίες. Έτσι και σήμερα, τα κράτη που ανοίγονται στις επενδύσεις του κινέζικου κεφαλαίου, βάζουν τις λαϊκές τάξεις τους σε μια σχέση υπερκεμετάλλευσης και αποικιοκρατικής αντικοινωνικής λεηλασίας, εναλλακτικής, αλλά ταξικά απαράλλαχτης. Σε κάθε περίπτωση, οι κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επελαύνουν. Σε αυτή τη διαδικασία εντάσσονται η σοβαρή απώλεια λαϊκής συναίνεσης για την κυβερνητική παράταξη της Βενεζουέλας, η αμερικάνικη πολεμική εκστρατεία και η απαγωγή και ομηρία του προέδρου της.
Η κατάρρευση της ρώσικης κρατικο-μονοπωλιακής αυτοκρατορίας άνοιξε τον δρόμο για την ιμπεριαλιστική λεηλασία των εθνικών κρατών της Α. Ευρώπης, των Βαλκανίων και του Καυκάσου και κατόπιν, της Μ. Ανατολής και της Αφρικής. Με στρατιωτική και οικονομική τρομοκρατία, το ευρω-αμερικάνικο κέντρο επιτέθηκε σε κάθε δομή σχετικής εθνικής ανεξαρτησίας και ρυθμιζόμενης υπερεκμετάλλευσης. Στη Μ. Ανατολή παραμένουν δύο ακόμα μεγάλες εθνο-κρατικές δομές, τις οποίες τα ευρω-αμερικάνικα μονοπώλια θέλουν να ρευστοποιήσουν προκειμένου να ολοκληρώσουν την απόλυτη επικυριαρχία τους εκεί: το ιρανικό και το τουρκικό κράτος. Η ρευστοποίηση επιχειρείται τόσο με άμεσους τρόπους, πολεμική τρομοκρατία και οικονομικό αποκλεισμό, όσο και με έμμεσους, πυροδότηση συγκρούσεων, πραξικοπήματα, κατευθυνόμενα δεξιά και φασιστικά κινήματα κλπ. Όπου είναι εφικτό, η ρευστοποίηση παίρνει τη μορφή του διαμελισμού του έθνους-κράτους, ώστε να αντικατασταθεί από περισσότερους, αλλά ανταγωνιστικούς, ανεπαρκείς και άρα πλήρως εξαρτημένους κρατικούς σχηματισμούς. Είτε με την εθνική αντίσταση και τελικά την ισοπέδωση αυτού που κάποτε ήταν ένα πολιτικά αυτόνομο εθνικό κράτος, είτε με την προσαρμογή των ντόπιων εκμεταλλευτριών τάξεων στις απαιτήσεις των κεντρικών μονοπωλίων, δεν εξασφαλίζεται ούτε η εδαφική ακεραιότητα του κράτους ούτε η παραμονή των κατεστημένων κυρίαρχων στρωμάτων στην εξουσία. Οι ιμπεριαλιστές θέλουν πάντα τους δικούς τους μεσολαβητές της υπερεκμετάλλευσης. Το γεγονός ότι το τουρκικό κράτος παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ και επί πολλές δεκαετίες έχει αναλάβει την θέση του προβοκάτορα για λογαριασμό του αμερικάνικου κέντρου, δε το καθιστά προστατευμένο αλλά μάλλον υπερώριμο για το προβοκάρισμα της δικής του αποσύνθεσης.
Η πολιτική που εφαρμόζει το PKK, όποια κι αν είναι αυτή, έχει καθοριστική επίδραση στην εξέλιξη της υπόστασης του τουρκικού κράτους και των ιμπεριαλιστικών σχεδίων για τη Μ. Ανατολή, όχι μόνο επειδή είναι ένα πανίσχυρο επαναστατικό κίνημα, μα και αμιγώς αντικειμενικά, επειδή αποτελεί μια σφήνα στις ανασυνθέσεις των μεσανατολικών κρατών, ανυπέρβλητη από όλες τις καπιταλιστικές δυνάμεις. Το Κουρδικό κίνημα κατανόησε εγκαίρως την ιστορική διαδικασία και εξέλιξε την πολιτική θεωρία και τους σκοπούς του. Απαρνήθηκε τη διεκδίκηση ενός εθνικού κράτους, του μηχανισμού πρόσδεσης στην μονοπωλιακή πυραμίδα. Στην αντίθετη κατεύθυνση, συνέδεσε την ιστορική εμπειρία στην προοπτική της κοινωνικής υπέρβασης του κράτους, βγάζοντας τον εθνικό αγώνα από την συντηρητική κληρονομιά. Απέναντι στον εκβιασμό εκμετάλλευση ή αποκλεισμός, αντέταξε στην πράξη τον διεθνιστικό και διασυνοριακό συνομοσπονδισμό της αυτοοργανωμένης κοινωνίας. Οι προτάσεις του Μπακούνιν για την επαναστατική κομμούνα και τον φεντεραλισμό, είναι εδώ, ανθηρές. Η φεντεραλιστική κομμουνιστική πολιτική έχει ταξικό πρόσημο. Απορρίπτοντας τον εθνικισμό που συνοδεύει αναπόφευκτα τον κρατισμό, το PKK και η KCK αρνήθηκαν μια θέση κερδοφόρας μεσολάβησης στην υπερεκμετάλλευση του Κουρδικού λαού.
Έχει σημασία να καταλάβουμε τη βαθύτητα της αντιεθνικιστικής θέσης του αποϊστικού εθνικού κινήματος. Απορρίπτοντας τα αποσχιστικά προγράμματα, πήρε την πιο κρίσιμη θέση ενάντια στην κεντρική μονοπωλιακή πολιτική για την αποσύνθεση και λεηλασία της Μ. Ανατολής. Υπερασπιζόμενο την ακεραιότητα των δεδομένων πολιτειακών ενοτήτων, των εθνών-κρατών στα σύνορα τους, το αποϊστικό κίνημα αντιστέκεται στην επιβολή νέων ταξικών και πολιτικών περιφράξεων. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οι ντόπιες εκμεταλλεύτριες τάξεις προσαρτώνται στα διακρατικά δίκτυα υπερεκμετάλλευσης, γιατί αυτό απαιτεί το ταξικό συμφέρον τους και έτσι η αντίσταση τους είναι πάντα οριοθετημένη. Στη Β. και Α. Συρία και στο Β. Ιράκ αποδείχτηκε ότι μόνο το κίνημα της συνομοσπονδιακής αυτοδιεύθυνσης έχει το κίνητρο και τις δυνάμεις για να αντισταθεί στις στρατιωτικές εισβολές. Όπως είχε προβλέψει ο Μπακούνιν πριν την Κομμούνα του 1871, η εθνική αντίσταση της αστικής τάξης είναι εγγενώς ξεπουλημένη, η λαϊκή άμυνα όμως μπορεί. Στη Συρία αποδείχτηκε επίσης ότι μόνο το συνομοσπονδιακό κίνημα της βάσης είναι ιστορικά ικανό να ξεπεράσει τον συνεργατικό εθνικισμό, να καταστείλει τον πρακτορικό σεχταρισμό και να αποτρέψει τον εθνικό διαμελισμό. Αυτή η μορφή εθνικής αντίστασης, παρότι περιστασιακά μπορεί να συμμαχεί με το κράτος, που αποτελεί αναπόδραστα μηχανισμό ταξικής εκμετάλλευσης, αποσκοπεί στην αποτροπή επιβολής βαρύτερων μορφών κυριαρχίας στο πλαίσιο της μονοπωλιακής επίθεσης.
Αμφίπλευρα, το Κουρδικό κίνημα και καθυστερημένα ο βαθύς πυρήνας του τουρκικού εθνικισμού, αντιλαμβάνονται ότι η ειρήνη στην τουρκική ενδοχώρα και η ενότητα του τουρκικού κράτους, βρίσκονται υπό διακύβευση. Οι προτάσεις ειρήνης του Κούρδου ηγέτη Αμπντουλλάχ Οτσαλάν, προς το τουρκικό κράτος, ανταποκρίνονται σε αυτή την αντίληψη, στην κατεύθυνση της αποτροπής του διάχυτου πολέμου και της υπεράσπισης της ακεραιότητας του τουρκικού κράτους. Η ειρήνη μεταξύ του Κουρδικού κινήματος και του τουρκικού κράτους μπορεί να αποτελέσει ισχυρό φραγμό στην προέλαση των κεντρικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην Μ. Ανατολή. Οι συκοφαντίες διάφορων ιστορικά αμόρφωτων σεχταριστών που βλέπουν αμερικάνικο δάκτυλο πίσω από κάθε κίνηση του αποϊστικου κινήματος, δεν αξίζουν συζήτηση. Είναι εύκολο να υπερθεματίζεις σε επαναστατικότητα και αντιιμπεριαλισμό, αλλά πόσες δυνάμεις έχει κινητοποιήσει έκαστος και πόση λαϊκή ισχύ έχει χτίσει ενάντια στον τουρκικό φασισμό και την ιμπεριαλιστική πυραμίδα;
Όπως κάθε λαϊκό κίνημα, το Κουρδικό δεν πολεμά με μηδενιστικά κίνητρα. Η στρατιωτική σύγκρουση υπηρετεί συγκεκριμένους κοινωνικο-πολιτικούς σκοπούς. Εφόσον η απόσχιση έχει απορριφθεί ως στόχος, η σύγκρουση αποσκοπεί στην ανατροπή συσχετισμών πολιτικής ισχύος μέσα στα κατεστημένα εδαφικά σύνορα. Οι αναρχικοί ορθώς απορρίπτουμε κάθε αφομοίωση του κοινωνικού κινήματος στο κράτος, ωστόσο κάθε σύγκρουση με το κράτος διεκδικεί μια άμεση πολιτική νίκη για τις κοινωνικές δυνάμεις, είτε επιδιώκεται η θεσμική αποτύπωση της είτε όχι. Οι ειρηνευτικές προτάσεις του Κουρδικού κινήματος έχουν αποτελέσει διεκδικήσεις κατοχύρωσης της ισχύος της αντίστασης. Η τρέχουσα διαπραγμάτευση στην απομόνωση του Ιμραλί, αποτελεί για το Κουρδικό κίνημα και τις συμμαχικές επαναστατικές δυνάμεις, ένα εξαρχής σκοπούμενο βήμα πολιτικής αποκρυστάλλωσης των πολιτικο-στρατιωτικών νικών που έχουν καταφέρει με την πολυδεκαετή πολύμορφη αντίσταση. Η αναγνώριση της κουρδικής αυτοδιάθεσης και ισονομίας, η κατάργηση των αντεπαναστατικών πολιτικών και θεσπισμάτων, μέρος της οποίας θα είναι η αποφυλάκιση πολλών πολιτικών κρατουμένων και τέλος, μια μεταρρύθμιση του πολιτεύματος σε πάγιες στοχεύσεις του PKK και σχεδόν ολόκληρης της τουρκικής επαναστατικής αριστεράς. Άλλωστε, επίσης η πολιτική γραμμή του Λαϊκού Μετώπου, η μόνη διαφορετική γραμμή που έχει αγωνιστικό έρεισμα, δεν επιδιώκει την καταστροφή του κράτους, αλλά την άμεση μετάβαση στο “λαϊκό κράτος”, όσο λαϊκό μπορεί να είναι ένα κράτος. Από αναρχική σκοπιά είναι αδιάφορο το θέμα των σταδίων ή της αμεσότητας της κατάληψης της εξουσίας, καθώς είτε έτσι είτε αλλιώς αναιρεί την αμεσότητα της λαϊκής ισχύος.
Τα ιδεολογικά κριτήρια είναι αποδοτικά όταν εμπλουτίζουν την κατανόηση της πραγματικότητας των ανταγωνιστικών υποκειμένων, όχι όταν προβάλλονται σε υποκείμενα που δεν τα αναγνωρίζουν για δικά τους. Είμαστε υποχρεωμένοι να κατανοήσουμε το Κουρδικό κίνημα όπως και το Παλαιστινιακό, ως εθνικά κινήματα. Το PKK και ηKCKαυτοπροσδιορίζονται μέσα στη σοσιαλιστική παράδοση και μάλιστα στο αντικρατικό αντικαπιταλιστικό ρεύμα. Όμως, ο κύριος πολιτικός σκοπός τους δεν είναι η ιστορική νίκη ορισμένων ιδεών, αλλά η εξέλιξη των ιστορικών βημάτων μιας εθνότητας στον απελευθερωτικό αγώνα της. Για όσο ακόμα υπάρχει κράτος, η κατοχύρωση κατακτήσεων των μαζών περνάει από μια σχέση πολιτικής ισχύος με το κράτος, είτε αυτή είναι η πολιτική ανατροπή, είτε η λεγόμενη δυαδική εξουσία, είτε η απόσχιση, είτε μια θεσμική ενσωμάτωση της νίκης. Οι θεσμικές διεκδικήσεις του Κουρδικού κινήματος είναι τόσο φυσιολογικές όσο ήταν για το εργατικό κίνημα η θέσπιση του οκταώρου μετά το Σικάγο. Θα ήταν ανεδαφικό να προσάψουμε μια κριτική για ρεφορμιστική στροφή, τη στιγμή που ένα εθνικό κίνημα καταφέρνει έναν πολιτικό στόχο για τον οποίον αγωνίστηκε σθεναρά επί μισό αιώνα.
Εφόσον έχει απορριφθεί η στόχευση στην απόσχιση, κάθε αντιστασιακός συσχετισμός ισχύος με το κράτος προσβλέπει είτε στην πολιτική ανατροπή είτε στην πολιτική μεταρρύθμιση. Στον αντιαποικιακό αγώνα η πολιτική ανατροπή μπορεί να σημαίνει την εκδίωξη των εποίκων. Η κεμαλική αποικιοκρατία δεν ήταν ένα εποικιστικό εγχείρημα: ήταν συνέχεια μιας αυτοκρατορίας, ενώ ο εποικισμός είχε γίνει αιώνες πριν. Το τουρκικό κράτος έκανε γενοκτονίες με σκοπό την εθνοκάθαρση της επικράτειας του, όμως η τουρκική εθνότητα ήταν εγκατεστημένη προ πολλού. Για να προσδιορίσουμε το ζήτημα ταξικά, το τουρκικό έθνος δεν είναι μια τάξη αποικιοκρατών με ενεργές ρίζες στην καπιταλιστική μητρόπολη του Βορρά ή στις στέπες της Μογγολίας, είναι ένας πολύμορφος ταξικός σχηματισμός, ένας μεγάλος λαός υπό την εξουσία της αστικής τάξης και των κεντρικών μονοπωλίων. Όπως τονίζει το Κουρδικό κίνημα, οι Τούρκοι και οι Κούρδοι έχουν πορευτεί μαζί στην ιστορία και δεν γίνεται να χωριστούν σήμερα. Δεν αναλογεί στο Κουρδικό κίνημα να ανατρέψει την ταξική εξουσία του τουρκικού κράτους, τουλάχιστον όχι μόνο του.
Οι συγκεκριμένες συνθήκες περιπλέκουν τη θέση του εθνικού ζητήματος μέσα στις ταξικές σχέσεις. Από την εποχή που το τουρκικό επαναστατικό κίνημα έκανε τη μαζική ιστορική έφοδο του (1970…) εκδηλώθηκαν δύο δρόμοι: Ο ένας ήταν ο υποβιβασμός των ζητημάτων εθνικής καταπίεσης και γενικότερα της αποικιοκρατικής υπόστασης του τουρκικού κράτους μέσα στον γενικό ταξικό αγώνα. Αυτός ο δρόμος θυσίασε την πολιτική αυτονομία του Κουρδικού κινήματος, τα επίδικα του και την πάλη ενάντια στις ιδιαίτερες ταξικές σχέσεις που επέφερε η εθνική καταπίεση. Ο άλλος δρόμος έφερε στο προσκήνιο τη θαμμένη κοινωνική υποκειμενικότητα, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τα ταξικά επίδικα του αγώνα. Ιστορικά δεν είναι αυτονόητο ότι ο αντιαποικιακός αγώνας βάζει σε δεύτερη μοίρα την ταξική πάλη. Έχουν υπάρξει διαφορετικά παράδειγμα. Η ιδιαιτερότητα του τουρκικού γενοκτονικού εθνικισμού παρήγαγε τη συγκεκριμένη περιπλοκή. Είναι άκαιρο να αντιπαρατεθώ θεωρητικά εδώ στην αποϊστική ιδέα της ιστορικά γενικευμένης δημοκρατικής κοινωνίας, που προτάσσεται πάνω από την ταξική πάλη. Είναι όμως ευκρινές ότι το συγκεκριμένο ιδεολογικό σχήμα ανταποκρίνεται στις ανάγκες του συγκεκριμένου εθνικού αγώνα, στις δεδομένες ταξικο-πολιτικές συνθήκες. Για την ιντελλιγκέντσια της μητρόπολης, σημασία έχει η αρτιότητα της θεωρίας και από εκεί απορρέουν αμφότερα οι εξορκισμοί και η εξιδανίκευση του αποϊσμού. Για το διεθνιστικό σοσιαλιστικό κίνημα, σημασία έχει με ποιους τρόπους προχωρά ο αγώνας και ποια είναι τα όριά τους.
Μπορούμε και πρέπει να κατανοήσουμε την αποϊστική θέση υποτίμησης της ταξικής πάλης και τη θέση συνύπαρξης με το κράτος (“δημοκρατία συν κράτος”), συγχρόνως συνδιαστικά και ανεξάρτητα. Οι ιδιαίτερες ιστορικές συνθήκες μέσα στις οποίες διεξάγεται ο Κουρδικός αντιαποικιακός αγώνας, αφενός επέβαλαν την ανάδειξη της εθνικής καταπίεσης και εκμετάλλευσης σε ανεξαρτησία από ένα γενικό προλεταριακό επαναστατικό πρόγραμμα για τον τουρκικό ταξικό σχηματισμό, παρότι αδιαμφισβήτητα η συγκεκριμένη εθνική καταπίεση εντάσσεται στην αλληλουχία των ταξικών σχέσεων. Αφετέρου επέβαλαν τη διαμόρφωση ενός προγράμματος συνύπαρξης με τον τούρκικο ταξικό σχηματισμό μέχρι να γίνει σοσιαλιστική επανάσταση. Συνεπώς, θεσμική αποτύπωση της συνύπαρξης (και) στο κράτος. Οι δύο θέσεις, για την ταξική πάλη και για το κράτος, παράγουν αυτομάτως αμοιβαία επακόλουθα˙ έναν διπλό βρόγχο θετικής ανάδρασης, που κλειδώνει τις δύο θέσεις στη συντηρητική επίταση τους. Η αποδοχή της ειρήνευσης με το κράτος συνεπάγεται την απόρριψη της πολιτικής ανατροπής ταξικής εξουσίας. Γι’ αυτό το αποϊστικό κίνημα χαρακτηρίζει ψευδώς το κομματικό κράτος που είχαν ιδρύσει οι μπολσεβίκοι, ως εργατικό. Με μια ιστορική παραχάραξη που αντιστέκεται στον ελευθεριακό απολογισμό της ρωσικής επανάστασης, αφορίζονται συλλήβδην η προλεταριακή επανάσταση μαζί με την κομματική δικτατορία. Βεβαίως, αυτή η πολιτική αφήγηση είναι αστικοφιλελεύθερη και μάλιστα της δεξιάς παράδοσης. Το κράτος γίνεται αντιληπτό ως μηχανισμός ετερονομίας, καταπίεσης και εκμετάλλευσης, όμως απέναντι του δεν αναγνωρίζονται οι εκμεταλλευόμενες τάξεις, αλλά μια διαταξική δημοκρατική κοινωνία. Γνωρίζουμε ότι χωρίς την κατάργηση της μισθωτής εργασίας και της αξίας του κεφαλαίου, η άμεση και καθολική διαβουλευτική δημοκρατία δεν γίνεται να πραγματοποιηθεί: περιορίζεται και εξαρτάται από τη δεδομένη συσσώρευση κεφαλαίου. Απ’ την άλλη, η υποτίμηση της ταξικής πάλης βάζει στο πρόγραμμα τον ειρηνικό παραγκωνισμό του κράτους και τη σταδιακή μεταμόρφωση του. Πρόκειται για μια ιδέα που διαδόθηκε τη δεκαετία του ‘90, από την σύμμιξη της φιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας με τον αντιεξουσιαστικό ακαδημαϊσμό. Επίσης, διασταυρώνεται με τον ανίσχυρο ρεφορμιστικό δημοκρατισμό του Μάρρεϋ Μπούκτσιν. Οι προγραμματικές προτάσεις και πρακτικές που έχει παράξει ανήκουν σαφώς στη γραμμή του εναλλακτισμού και του ρεφορμισμού. Ο Α. Οτσαλάν έχει σημειώσει εύστοχα, ότι ο πρωταρχικός ρεβιζιονισμός του σοσιαλιστικού προγράμματος ήταν η υπαναχώρηση στον κρατισμό. Ωστόσο, η ίδια η αποϊστικη θεωρία κάνει υποχωρήσεις σ΄ αυτό το σημείο, επειδή έχει βάλει σε δεύτερη μοίρα την ταξική πάλη. Η υπαναχώρηση δεν προέκυψε τώρα, κατά την διαπραγμάτευση με το τουρκικό κράτος˙ είναι ιδεολογικά καταστατική. Πρέπει να είναι κατανοητό ότι η υπαναχώρηση δεν είναι μια σωστή ή λάθος προσέγγιση για τον παγκόσμιο σοσιαλισμό, είναι συνυφασμένη με τις ειδικότερες ταξικές, πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες στις οποίες διεξάγεται ο Κουρδικός αγώνας.
Η ιστορική υλιστική κατανόηση των ιδεολογικών θέσεων κάθε αντιστασιακού υποκειμένου συγκεκριμενοποιείται και επιβεβαιώνεται με την εξέταση των μετασχηματισμών των εφηρμοσμένων πολιτικών πρακτικών του. Στο ξέσπασμα του συριακού εμφυλίου και την επακόλουθη επέλαση του Ισλαμικού Κράτους, το Κουρδικό κίνημα δεν είχε ιδεολογικές αναστολές στην αντικατάσταση του καταρρέοντος κράτους, από αυτόνομους επαναστατικούς θεσμούς. Ούτε αφέθηκε στην ανυπόστατη ελπίδα μιας ειρηνικής συνύπαρξης με το Ισλαμικό Κράτος. Και σήμερα δεν παραδίνεται στρατιωτικά και πολιτικά στο νέο ισλαμοφασιστικό καθεστώς. Στην τουρκική επικράτεια το 2015, το Κουρδικό κίνημα υπερασπίστηκε με ένοπλη εξέγερση τη δημοκρατική αυτονομία των κουρδικών πόλεων και μάλιστα, ο Κούρδος ηγέτης επέκρινε την οργάνωση του διότι δεν στήριξε με όλη την κεκτημένη ισχύ της την εξέγερση.
Η αποϊστικη θέση για τη θεμελιώδη σημασία της κοινωνικής αυτοάμυνας βάζειde factoσε κρίση την πολιτική ισχύ του κράτους. Δεν γίνεται να εξαιρεθεί το ευρύτερο ταξικό κίνημα από αυτό το πολιτικό δικαίωμα που με τη γυναικεία επανάσταση το Κουρδικό κίνημα το οδήγησε στην απώτατη ταξική συνέπεια του. Αν η βάση για την κατάργηση της πατριαρχίας είναι η κατάργηση της αντρικής κατοχής πάνω στις γυναίκες και στο σύνολο της ζωής, η βάση για την κατάργηση του καπιταλισμού είναι η κατάργηση της κατοχής της εργασίας από το κεφάλαιο, δηλαδή η κατάργηση της εξαγωγής υπεραξίας από τη μισθωτή εργασία, η κατάργηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Αν η κατάργηση της πατριαρχίας είναι προϋπόθεση για την ελεύθερη συνύπαρξη των φύλων, η κατάργηση της σχέσης μισθωτής εργασίας-κεφαλαίου και η εξίσωση της αξίας της εργασίας διεθνώς, είναι προϋποθέσεις για την κατάργηση της ταξικής εκμετάλλευσης και την ελεύθερη συνύπαρξη των εθνών. Όμως, ο καταλογισμός στο Κουρδικό κίνημα ή στο Παλαιστινιακό, ευθυνών που δεν τους ανήκουν, είναι κάτι χειρότερο από άδικος: είναι υποκριτικός και αντιδραστικός, διότι το καθήκον της επαναστατικής ταξικής πάλης με συνολικούς όρους ανήκει στο ακόμα πολιτικά ανίσχυρο διεθνές αναρχικό κίνημα ή από τη σκοπιά της αριστεράς, στο τουρκικό ή στο ευρωπαϊκό αντικαπιταλιστικό κίνημα, δηλαδή σε αυτούς που επιρρίπτουν την κριτική. Τα κινήματα που αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, μπορούν να διακρίνουν τις κοινωνικές νίκες από τις πολιτικές συνθηκολογήσεις. Η αναγνώριση της κουρδικής αυτοδιάθεσης μέσα στον τουρκικό ταξικό σχηματισμό θα είναι σημαντική νίκη για τον Κουρδικό λαό, για το διεθνιστικό κίνημα και για την αντιμονοπωλιακή αντίσταση στην Μ. Ανατολή. Η κατάργηση αντεπαναστατικών και δικτατορικών νόμων, που θα φέρει την αποφυλάκιση πολιτικών κρατουμένων, θα είναι νίκη για το κοινωνικό κίνημα. Η έκταση αυτών των αλλαγών επηρεάζεται από τη συμμετοχή του τουρκικού αντικαπιταλιστικού κινήματος στον αγώνα για την απελευθέρωση του Α. Οτσαλάν και την επίλυση του Κουρδικού ζητήματος. Οι σεχταριστικές στάσεις έχουν προδιαγράψει αποσπασματικές νίκες, η μετωπική στάση ανοίγει τον δρόμο για όλους. Η υπόθεση της καταστροφής του τουρκικού κράτους από τη φενταραλιστική σοσιαλιστική επανάσταση είναι ανοιχτή όπως είναι ανοιχτή για το σύνολο των κρατών παγκοσμίως. Σε άμεσο χρόνο, η μακροχρόνια ειρηνευτική στάση του Κούρδου ηγέτη και η παρούσα ανταπόκριση του στο κάλεσμα του τουρκικού κράτους, προστατεύουν τον πολυεθνικό λαό του τουρκικού ταξικού σχηματισμού από έναν σεχταριστικό πόλεμο για
Μέσα στον κόσμο των κρατών, η εγκατάσταση θεσμών λαϊκής αυτοδιεύθυνσης και σοσιαλιστικών μετασχηματισμών εμφανίζεται ως κράτος εν κράτει, επειδή προϋποθέτει το εδαφικό ξερίζωμα, αν όχι την ολική ανατροπή της πολιτικής εξουσίας του κράτους. Ας αναλογιστούμε μόνο ότι μέχρι πρόσφατα τα ελληνικά ολιγαρχικά μίντια αποκαλούσαν τα Εξάρχεια, “κράτος των Εξαρχείων”, λόγω της πολύχρονης καθημερινής έμπρακτης αμφισβήτησης της αστυνομικής εξουσίας πάνω στη γειτονιά μας. Από την οπτική του ανταγωνισμού πολιτικής ισχύος, η εξωτερική όψη των επαναστατικών σχέσεων και θεσμών είναι πάντα ο ανταγωνισμός κυριαρχίας ανεξάρτητα από τα ποιοτικά χαρακτηριστικά τους. Από αναρχική σκοπιά, οι λαϊκοί πολιτικοί θεσμοί που πραγματώνουν την οικονομική ισότητα και την άμεση καθολική δημοκρατία, δεν αποτελούν μορφή εξουσίας, αφού καταργούν την ετερονομία στην βάση της κοινωνικής παραγωγής. Ωστόσο για τον κόσμο της εξουσίας, η επανάσταση είναι αναπόδραστα μια ανταγωνιστική εξουσία. Η Δημοκρατική Αυτόνομη Διοίκηση της Β και Α Συρίας ήταν εξαρχής και εξακολουθεί να είναι μετά την αλλαγή καθεστώτος, ένα κράτος εν κράτει. Αυτό το γεγονός αποτελεί μια τεράστια επαναστατική κατάκτηση, όχι μόνο για τον συριακό λαό, αλλά για το κοινωνικό κίνημα διεθνώς. Το ίδιο ισχύει για τη Ζαπατιστική αυτονομία και γι’ αυτό την εχθρεύεται η θεσμική μεξικάνικη αριστερά. Το στάδιο του αγώνα κατά το οποίο εγκαθίστανται οι επαναστατικοί κοινωνικο-πολιτικοί θεσμοί, έχει ονομαστεί κατάσταση δυαδικής εξουσίας. Στο εσωτερικό πραξικόπημα η αλλαγή πολιτικών αρχόντων γίνεται ραγδαίως. Η κοινωνική επανάσταση αντιθέτως, περνάει πάντα από το στάδιο της λεγόμενης δυαδικής εξουσίας, ακριβώς επειδή απελευθερώνει κοινωνικό έδαφος πριν την πολιτική ανατροπή, την οποία δεν μπορεί να πραγματοποιήσει χωρίς επαναστατική κοινωνική βασή. Όταν το επαναστατημένο κοινωνικό κίνημα καθυστερεί στην αντικατάσταση των κρατικών θεσμών από αυτόνομους λαϊκούς θεσμούς και στη εφαρμογή σοσιαλιστικών μετασχηματισμών, η αντεπανάσταση επελαύνει για να ξεριζώσει το κίνημα. Οι ιδεαλιστές αναρχοκομμουνιστές που το 1936 και ‘37 στην Ισπανία μπλόκαραν την εργατο-κοινωνική αυτοδιεύθυνση και την κοινωνικοποίηση, αντιτάσσοντας μια σαθρή αντιεξουσιαστική ηθική μοιράσματος της εξουσίας με τις κρατιστικές πολιτικές δυνάμεις, προσχώρησαν στη μία πλευρά της δυαδικής εξουσίας του κράτους, αφήνοντας τελικά άθικτη την μοναδική κυριαρχία του.
Στη δοκιμασία του εμφυλίου πολέμου μπορεί να αποδεσμευτεί η τάση πολυδιάσπασης της πολιτικής ισχύος. Διαφορετικές δυνάμεις μέσα από το κράτος ή απέναντι του,βρίσκουν την ευκαιρία να διεκδικήσουν την ισχύ των δικών τους αναγκών ή αναγκάζονται να αντισταθούν αυτοτελώς για να επιβιώσουν. Έτσι συμβαίνει και στην σχέση των αντιαποικιακών και ευρύτερα αντικατοχικών κινήματων με το κράτος. Η αντίσταση διαμορφώνει έναν ή περισσότερους πόλους πολιτικής ισχύος ενάντια σε μια κατοχική διοίκηση ή και σε μια δωσιλογική εθνική κυβέρνηση. Τέτοια είναι η κατάσταση στις κατεχόμενες περιοχές της Ροζάβα, με τους εποίκους της τουρκικής αποικιοκρατίας, τέτοια είναι στο Μπασούρ, με το συνεργατικό καθεστώς του Μπαρζανί, τέτοια στην Παλαιστίνη με το συνεργατικό καθεστώς της Παλαιστινιακής Αρχής, τέτοια και στον Λίβανο, με ένα κράτος προτεκτοράτο των νατοϊκών και με τις φιλοσιωνιστικές σέχτες του. Η αντικατοχική αντίσταση εμφανίζεται πάντα σαν κράτος εν κράτει, ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ταξικών συσχετισμών και των πολιτικών θεσμών εντός της. Ο επαναστατικός αναρχισμός βάζει ως σκοπό την φεντεραλιστική σοσιαλιστική επανάσταση σε όλες τις κοινωνικές αντιστάσεις , όχι υποτιμώντας την πολιτική ισχύ ή και καθαυτή την αντίσταση στην αποικιοκρατία, στην εθνική καταπίεση και στον ιμπεριαλισμό, αλλά κατανοώντας τον ιστορικό ταξικο-πολιτικό χαρακτήρα αυτών των μορφών εξουσίας.
Τη στιγμή που η αποτελεσματική αντίσταση εμφανίζεται ως κράτος εν κράτει σε σχέση με το προεγκατεστημένο κράτος, αντιμετωπίζεται από τα άλλα κράτη, που αφού είναι κράτη σκέφτονται με όρους πολιτικής ισχύος και εδαφικής κυριαρχίας, ως de facto, αλλά σκιώδες κράτος. Έκαστο κράτος ανάλογα στα συμφέροντα του, επιδιώκει να προσεταιριστεί και να εντάξει στη διεθνή πολιτική του ή να εξαλείψει το νέο de facto κράτος. Μόλις αποδεσμεύεται ένα κομμάτι γης από ένα κατεστημένο πλέγμα εξουσιών, ολόκληρος ο καπιταλιστικός κόσμος θέλει να το κατασπαράξει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ο εκβιασμός, εκμετάλλευση ή αποκλεισμός, ενεργοποιείται αμέσως ενάντια σε κάθε αυτόνομη εδαφική αντίσταση. Κανένας κράτος δεν αναγνωρίζει τη de facto πολιτική ισχύ εντός αντιστασιακού κοινωνικού σχηματισμού, πριν ο τελευταίος υποταχθεί στους εκμεταλλευτικούς και αφομοιωτικούς όρους του πρώτου. Που σημαίνει, ότι επιπλέον της εγκατάστασης σχέσεων οικονομικής εξάρτησης και άνισων ανταλλαγών, τα “φίλια” υπάρχοντα κράτη απαιτούν τον μετασχηματισμό σε ένα νέο κράτος με όλα τα χαρακτηριστικά του κράτους ως συστήματος πολιτικής ετερονομίας και εκμετάλλευσης ή την ενσωμάτωση του στο προεγκατεστημένο κράτος. Γι’ αυτό η Ζαπατιστική αυτόνομη διοίκηση της Τσιάπας είναι επί τρεις δεκαετίες και θα παραμείνει μια σκιώδης κοινωνικο-πολιτική οντότητα για το μεξικάνικο κράτος και τα κεντρικά μονοπώλια, εφόσον δεν υποκύπτει στους εκβιασμούς αφομοίωσης και εκμετάλλευσης. Το de facto κράτος της Χαμάς στη Γάζα ισοπεδώθηκε μαζί με όλες τις βασικές υποδομές της, όταν η αντιστασιακή Παλαιστινιακή οργάνωση αρνήθηκε τον ρόλο του διαχειριστή της μεγάλης φυλακής. Η ΔΑΔΒΑΣ, παρότι διατηρεί καλές διπλωματικές σχέσεις και στρατιωτική συνεργασία με τους νατοϊκούς και τους Ρώσους ιμπεριαλιστές, δεν έχει καμία επίσημη πολιτική αναγνώριση, ούτε καν την καλούσαν στους διακρατικούς διαλόγους για τη Συρία, ενώ το νέο φασιστικό καθεστώς της Αλ Κάιντα αναγνωρίστηκε αμέσως από την ΕΕ, με απεσταλμένους υψηλοτάτων κλιμακίων και πέρασε επίσης από τον Λευκό Οίκο. Η συριακή πολιτεία της συνομοσπονδιακής αυτοδιεύθυνσης συνεχίζει να βρίσκεται υπό την τρομοκρατία της τουρκικής αποικιοκρατίας και των συμμοριών του Ισλαμικού Κράτους, επειδή δεν υποκύπτει στους μονοπωλιακούς εκβιασμούς εκμετάλλευσης της. Η ΕΕ συνεχίζει να αντιμετωπίζει το PKK με τις αντεπαναστατικές πολιτικές περί “τρομοκρατίας” επειδή το αποϊστικό κίνημα αντιστέκεται στη διάλυση και τη λεηλασία της Μ. Ανατολής.
Το Κουρδικό Κίνημα Ελευθερίας έχει ικανή συσσωρευμένη αναλυτική διάνοια και εμπειρία, για να καταλαβαίνει τις πολιτικές εξελίξεις βαθύτερα απ’ όλους και εγκαίρως. Πριν ακόμα φύγει ο Άσαντ, έβλεπε ότι το συριακό κράτος είχε μπει στην τροχιά της αμερικάνικης εντολής και ότι επίκειτω η εναρμόνιση του με τις Συμφωνίες του Αβραάμ. Η θέση των Κούρδων δε καθορίζεται πλέον από τους πολιτικο-στρατιωτικούς συσχετισμούς μέσα στη Συρία, αλλά αποκλειστικά από τους συσχετισμούς γύρω από το σχέδιο της Νέας Μ. Ανατολής και συγκεκριμένα από τις σχέσεις με το Ισραήλ ως εντεταλμένο τοποτηρητή του ευρω-αμερικάνικου κέντρου. Για τα κεντρικά μονοπώλια η ενσωματωμένη αυτοδιάθεση των Κούρδων θα παραμείνει ένας θεμιτός στόχος, για αντίβαρο στο σουνιτικό φασισμό και στον τουρκικό εθνικισμό˙ ένας αμφίπλευρος μοχλός διαχείρισης. Αυτό όμως σημαίνει ένταση της πίεσης για πολιτική και οικονομική υποταγή. Μετά την αλλαγή καθεστώτος, η στρατιωτική συμμαχία ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος έπαψε να αποτελεί πλεονέκτημα για το αυτόνομο κοινωνικό κίνημα της Συρίας και θα γίνει εργαλείο εκβιασμού για την επιβολή εξάρτησης μέσω της ακατάπαυστης αναμόχλευσης των πολύπλευρων επιθέσεων, από τις τουρκικές κατοχικές δυνάμεις και τους μισθοφόρους τους, από το Ισλαμικό Κράτος και από το νέο καθεστώς, εναντίον της συνομοσπονδίας.
Καθώς επιταχύνεται η ιμπεριαλιστική αναδιάταξη της Μέσης Ανατολής, εντείνεται η αδυναμία του Κουρδικού κινήματος στο πλέγμα των διακρατικών σχέσεων. Λόγω της εδαφικά και πολιτικά στρατηγικής θέσης του Κουρδικού λαού, τα ριζοσπαστικά επιτεύγματα της διακοινοτικής και γυναικείας επανάστασης της Β και Α Συρίας, αφήνουν ένα σοβαρό κενό ελέγχου στη μέση του μονοπωλιακού σχεδίου.
Η ειρήνευση μεταξύ του τουρκικού κράτους και του Κουρδικού κινήματος θα προστατέψει τους Κούρδους στις τέσσερις περιοχές του Κουρδιστάν και όλες τις κοινότητες στην τούρκικη επικράτεια, από το σφαγείο των ιμπεριαλιστικών πολιτικών. Από τη σκοπιά του διεθνιστικού κινήματος είναι ανοιχτό το ερώτημα, ποια κατεύθυνση θα δυναμώσει η τουρκο-κουρδική ειρήνη: της μονοπωλιακής επικυριαρχίας ή της αντικαπιταλιστικής κοινωνικής αυτονομίας; Θα κριθεί από τη θέση που θα πάρει το Κουρδικό κίνημα στην ταξική πάλη και την πιθανότατη επερχόμενη λαϊκή επανάσταση λόγω οικονομικής κατάρρευσης του τούρκικου ταξικού σχηματισμού, θα κριθεί ριζικότερα από την αντοχή της κοινωνικής αυτονομίας στη Συρία και πρωταρχικά, από το αν το Κουρδικό Κίνημα Ελευθερίας θα επενδύσει στη σταθεροποίηση του μονοπωλιακού ελέγχου και στο προχώρημα του σχεδίου της Νέας Μέσης Ανατολής ή στην κοινωνική επανάσταση ολόγυρα στη μεσόγειο, στηρίζοντας την ιστορική πρωτοπορία της, την Παλαιστινιακή επανάσταση. Ας θυμηθούμε ότι η προγραμματική διακήρυξη του HBDH (Ενιαίο Απελευθερωτικό Επαναστατικό Κίνημα), της συμμαχίας τούρκικης επαναστατικής αριστεράς και PKK, που ιδρύθηκε το 2016, προτάσσει τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό για το Κουρδιστάν και τη λαϊκή δημοκρατία για την Τουρκία. Η μετάδοση σε όλη τη Συρία και το βάθεμα των επαναστατικών κατακτήσεων του συνομοσπονδιακού κινήματος θα είναι δείκτης. Η συντρόφισσα Μπεσέ Χοζάτ από την KCK, είπε σχετικά, πριν ένα χρόνο:“Εάν η Δημοκρατική Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας δεν μπορεί να διασφαλίσει και να προστατεύσει την ύπαρξη και την ελευθερία της, δεν θα υπάρχει έδαφος για μια δημοκρατική λύση στο Βόρειο Κουρδιστάν. Αυτές οι εξελίξεις αλληλοεξαρτώνται. Χωρίς μια δημοκρατική λύση στο Βόρειο Κουρδιστάν, δεν είναι δυνατόν το δημοκρατικό αυτόνομο σύστημα της Ροζάβα να διατηρήσει την ύπαρξη και την ελευθερία του” .
Οι αντικατοπτρισμοί μεταξύ εσωτερικών και εξωτερικών όψεων της αντίστασης, ειδωμένης με το πρίσμα του κράτους, είναι αναγνωρίσιμοι επίσης στη Λιβανέζικη αντίσταση. Η Χεζμπολά και οι σύμμαχοι της στην εθνική αντίσταση είναι κράτος εν κράτει και αυτή η σχέση είναι η αντικειμενική όψη της λαϊκής ισχύος ενάντια στις σιωνιστικές εισβολές και τις δωσιλογικές δυνάμεις. Πριν μισό αιώνα οι ιμπεριαλιστές διέλυσαν τον Λίβανο, με επακόλουθο τη μονιμοποίηση μιας κατάστασης πολυπολικής εξουσίας. Η αντικατοχική αντίσταση συνέπτυξε αυτή την κατάσταση σε μία κεντρική δυαδικότητα μεταξύ της ίδιας και δυνάμεων υποτακτικών στα κεντρικά μονοπώλια. Μετά τη μεγάλη νίκη ενάντια στη σιωνιστική εισβολή του 2006, η δυαδικότητα κατέλαβε θεσμικά το ίδιο το κράτος. Η εθνική αντίσταση μετέχει σε κυβερνήσεις, στο στρατό κλπ. Πάραυτα, το διακρατικό μέτωπο του ευρω-αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την αντισιωνιστική αντίσταση με όρους “αντιτρομοκρατίας”. Όσο ισχυροποιείται το αντιστασιακό κίνημα, τόσο εντείνεται ο εκβιασμός, αφομοίωση και εκμετάλλευση ή αποκλεισμός. Όταν ένα κίνημα παρεμβαίνει ενεργητικά ενάντια στη στρατιωτική επικυριαρχία των κεντρικών μονοπωλίων, ο αποκλεισμός αναβαθμίζεται σε ωμή τρομοκρατία, όπως έγινε ενάντια στο Λιβανέζικο λαό μετά το ‘23, λόγω της συστράτευσης του με την Παλαιστινιακή αντίσταση. Πριν ακόμα η Λιβανέζικη αντίσταση μπει στη μάχη, εκστράτευσε ένας νατοϊκός στόλος (με συμμετοχή και ελληνικών πλοίων) και παρατάχθηκε απέναντι από το Λίβανο. Ανεξάρτητα από την ταξική σύνθεσή της και τη σχέση της με το κράτος, η Λιβανέζικη αντίσταση δε θα πάρει ποτέ θεσμική αναγνώριση από τα δυτικοευρωπαϊκά και αμερικάνικα κέντρα, ούτε ως νόμιμη κυβέρνηση, παρεκτός κι αν προσαρμοστεί σε ένα άνοιγμα του ιρανικού κράτους στα μονοπώλια τους και τις πολιτικές ντιρεκτίβες τους. Στις δεδομένες συνθήκες ιμπεριαλιστικής τρομοκρατίας, στρατιωτικών εισβολών και υπομόχλευσης αντικοινωνικών εσωτερικών συγκρούσεων, η θέση του συντρόφου Ζ. Ι Αμπνταλλά, ότι ο Λιβανέζικος λαός θέλει ένα ισχυρό κράτος και έναν ισχυρό στρατό με αντιστασιακή νοοτροπία και ηγεσία, απηχεί τις αξιώσεις της αντίστασης ενάντια στη μονοπωλιακή επέλαση. Ποια θα είναι η ταξικο-πολιτική σύνθεση και η μορφή των κοινωνικών θεσμών του de facto κράτους παρία; Το καθορίζει ο Λιβανέζικος λαός με τον αγώνα του. Η ταξικο-πολιτική σύνθεση της εθνικής αντίστασης διαμορφώνει τους πολιτειακούς θεσμούς. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Σίγουρα πάντως η μεσολάβηση της υπερεκμετάλλευσης από κοσμικές ή θρησκευτικές καπιταλιστικές δυνάμεις καθιστά την αντίσταση στη μονοπωλιακή κυριαρχία ανοιχτή στο ξεπούλημα ακριβώς τότε που γίνεται ισχυρή. Εξίσου σίγουρα, η παθητική ή ενεργητική πολιτική αποδοχή των ιμπεριαλιστικών εκστρατειών αλλαγής καθεστώτων ή διάλυσης κρατών της παγκόσμιας (ήμι / ) περιφέρειας, ρίχνει τις λαϊκές τάξεις στην καταστροφή.
Να μετατοπίσουμε τον αναλυτικό φακό λίγο νοτιότερα. Να απαντήσουμε στο ιδεολογικό και πολιτικό ερώτημα, κράτος του Ισραήλ με συμπερίληψη των Παλαιστινίων ή/και κράτος της Παλαιστίνης, ξεκινώντας από το κυριότερο ζήτημα: Ποια θα είναι η οριστική νίκη για τον Παλαιστινιακό λαό μέσα στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα; Η θέση ότι μπορεί να σταθεί επανάσταση στο Νότο δίχως την προλεταριακή επανάσταση στην καπιταλιστική μητρόπολη, είναι εκτός συζήτησης, διότι εκφράζει τον αστικό θετικισμό και πολιτικά είναι αποικιοκρατική. Ταξική θεώρηση δεν σημαίνει αφαιρετική γενίκευση -αυτή είναι η αντικειμενική δουλειά του κεφαλαίου -, αλλά ολιστική συγκεκριμενοποίηση στο επίμαχο κοινωνικό έδαφος. Ως κομμάτι του πολυεθνικού μεταναστευτικού προλεταριάτου, η εκτοπισμένη Παλαιστίνη εντός και εκτός της κατεχόμενης ή πολιορκούμενης γης, έχουν δικαίωμα σε συνθήκες ασφάλειας και ελευθερίας, όχι κατώτερες εκείνων που είναι διαθέσιμες για τις λαϊκές τάξεις των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων. Η δυνατότητα του ελεύθερου βίου των εκτοπισμένων στον τόπο αφετηρίας τους, αποτελεί στοιχειώδη διεκδίκηση του μεταναστευτικού αγώνα. Η ελεύθερη επιστροφή. Ο επαναστατικός Παλαιστινιακός σκοπός είναι η αντικειμενική εξασφάλιση της αυτοδιάθεσης των Παλαιστινίων στα ιστορικά εδάφη της κοινότητας τους. Η διακρατική αναγνώριση ενός Παλαιστινιακού κράτους δίπλα στο κράτος του Ισραήλ, υπηρετεί τον σκοπό; Σίγουρα δεν τον υπηρετεί συνολικά, αφού διαμοιράζει μεταξύ δυο κρατών την Παλαιστίνη. Ένα κράτος συρρικνωμένο ως προς τα ιστορικά Παλαιστινιακά εδάφη, ήταν και παραμένει ένα σχέδιο των κεντρικών μονοπωλίων. Η αποδοχή των περιορισμένων συνόρων και της συνύπαρξης με τη σιωνιστική αποικία, σηματοδοτεί την εγκατάλειψη του εθνικού επαναστατικού σκοπού και κάθε προοπτική ταξικής απελευθέρωσης για τον Παλαιστινιακό λαό, διότι επιφέρει τη νόμιμη συμβίωση με την τρομοκρατία του σιωνιστή χωροφύλακα και την πολιτική εξάρτηση από τους ιμπεριαλιστές. Τα αποτελέσματα των συμβιβαστικών συμφωνιών του Όσλο επιβεβαίωσαν αυτή την ιστορική θεώρηση. Ως προς την εξωτερική όψη του κράτους, η Παλαιστινιακή Αρχή είναι μια μαριονέτα των ιμπεριαλιστών, των σιωνιστών και των αντιδραστικών αραβικών καθεστώτων. Ως προς την εσωτερική όψη, είναι ωμή δικτατορία και στυγνός ταξικός τοποτηρητής – κερδοσκόπος της μονοπωλιακής υπερεκμετάλλευσης. Παρενθετικά, μην ξεχνάμε ότι η Παλαιστινιακή αριστερά είχε στηρίξει αρχικά τις συμφωνίες του Όσλο. Το κομβικό επίδικο είναι η αναγνώριση της σιωνιστικής αποικίας, η οποία είναι αναγκαία για όλα τα κεντρικά μονοπώλια, προκειμένου να ασκούν τρομοκρατία στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα, να έχουν σε μόνιμη υποτέλεια την επαναστατημένη Παλαιστίνη. Η μόνιμη σιωνιστική στρατιωτική απειλή είναι προϋπόθεση για την εξάρτηση των Παλαιστίνιων. Το σχέδιο των δύο κρατών είναι αξίωση οριστικής υποταγής των Παλαιστίνιων και όλης της Μ. Ανατολής, στην τρομοκρατία του αποικιακού κράτους και των κεντρικών δυνάμεων που βρίσκονται πίσω του. Το εθνο–ταξικό απαρτχάιντ που εγκαταστάθηκε μετά το Όσλο, στη Δυτική Όχθη, τη Γάζα και την αποικιακή ενδοχώρα, θα αναβαθμιστεί σε διεθνή θεσμική κλίμακα με την οριοθέτηση των δύο κρατών. Ένα κράτος της Παλαιστίνης που θα έρθει απ’έξω, δε γίνεται να είναι κάτι άλλο. Το σχέδιο ξαναμπήκε στο τραπέζι μετά την επαναστατική επιχείρηση “Πλημμύρα του Αλ Ακσά”, για να διχάσει τον Παλαιστινιακό λαό και να μανιπουλάρει την αντίστασή του. Το τελευταίο σχετικό ψήφισμα του ΟΗΕ ήταν αποτέλεσμα της ανθεκτικής αντίστασης στην γενοκτονία, όμως ο σκοπός του είναι αποκλειστικά η αποπλάνηση του Παλαιστινιακού λαού και του διεθνιστικού κινήματος.
Το σύνθημα, “από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα”, δεν είναι μια ρητορική υπερβολή: εκφράζει τον κύριο πολιτικό σκοπό της Παλαιστινιακής επανάστασης. Η ιστορική απελευθέρωση όλων των εδαφών στα οποία είναι ριζωμένη η Παλαιστινιακή κοινότητα, πρέπει να επιτευχθεί αντικειμενικά, μέσα από την εθνική και διεθνιστική πάλη, χωρίς να περιμένει τη διακρατική αναγνώρισή της. Η θεσμική αναγνώριση των ελεύθερων κοινωνικών εδαφών έρχεται με το δυνάμωμα και την επέκταση της διεθνιστικής πάλης. Η Παλαιστίνη ελεύθερη από τον σιωνισμό, από ταξικο-κοινωνική σκοπιά δεν θα είναι ένα άλλο κράτος αντί του προηγούμενου, του Ισραήλ, μια υπόθεση που απονοηματοδοτεί τον απελευθερωτικό πόλεμο. Η αφαιρετική γενίκευση της έννοιας κράτος αποκρύπτει τις ιστορικές ανισότητες, το ταξικό υπόβαθρο του αντιαποικιακού αγώνα κι έτσι, όσο ιδεαλιστικές κι εάν είναι οι προθέσεις της, συνδράμει τη μονοπωλιακή αντεπαναστατική προπαγάνδα. Οι έποικοι, δηλαδή όλοι οι ισραηλινοί, έχουν κλέψει τη γη από τους Παλαιστίνιους, με ατέρμονη γενοκτονία και τρομοκρατία. Το αποικιακό κράτος, ακόμα κι αν μπορούσε να γίνει λίγο διεθνιστικό (που δεν γίνεται), δεν θα επέστρεφε ποτέ τη γη στους Παλαιστινίους και τις παραγωγικές υποδομές που φτιάχτηκαν από το πολυεθνικό προλεταριάτο, στο διεθνές προλεταριάτο. Η ιστορική δικαιοσύνη δεν είναι πρόβλημα θρησκευτικής ή φυλετικής αντιπαλότητας, όπως βολεύεται να την παρερμηνεύει η αστική ιδεολογία. Οι Παλαιστινιακές αντιστασιακές οργανώσεις, κοσμικές και θρησκευτικές, το τονίζουν και το εννοούν, ότι οι Εβραίοι ήταν και θα παραμείνουν ευπρόσδεκτοι στην Παλαιστίνη, με τον όρο ότι σέβονται την ελευθερία των Παλαιστινίων. Γη και ελευθερία πάνε μαζί όμως.
Η αποϊστική κριτική στον τεμαχισμό και τον πολλαπλασιασμό των κρατών, που εύστοχα εστιάζει στην εξάρτηση από τα μονοπώλια και στο καπιταλιστικό υπόβαθρο της κρατικής μεσολάβησης των κοινωνικών και διεθνών σχέσεων, ισχύει αληθώς για την υπόθεση της προσθήκης ενός Παλαιστινιακού κράτους δίπλα στο σιωνιστικό. Η ίδια κριτική όμως, είναι άστοχη στο σημείο που προβάλει τη θεωρία και την εμπειρία του Δημοκρατικού Έθνους και του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού στη συμβίωση Παλαιστίνιων και Εβραίων μέσα και δίπλα στο κράτος του Ισραήλ. Οι ιστορικές διαφορές μεταξύ τούρκικου, συριακού και ισραηλινού κράτους είναι κρίσιμες. Το τούρκικο κράτος προέρχεται από μια αυτοκρατορία με πολυφυλετικό και πολυθρησκευτικό λαό. Η τούρκικη εθνότητα, που είναι η πλειονότητα μέσα στα σύνορα του κράτους, συντίθεται από όλα τα ταξικά στρώματα και κατά κύριο λόγο από λαϊκές, εκμεταλλευόμενες τάξεις. Στις δεδομένες συνθήκες, η αποσχιστική τοποθέτηση του Κουρδικού ζητήματος, μιας πραγματικότητας εθνικής καταπίεσης, προκαλούσε αντιφάσεις ως προς την ενότητα της ταξικής πάλης. Το συριακό κράτος επίσης έχει ιστορικές ρίζες και παράλληλα η πολυφυλετική και πολυθρησκευτική σύνθεση του λαού του. Το Κουρδικό κίνημα εκεί, παρέμεινε υπομονετικά στη δεδομένη κατάσταση της εθνο-ταξικής καταπίεσης τριάντα χρόνια, μέχρι την Αραβική εξέγερση και τότε έσπειρε τον διακοινοτικό συνομοσπονδισμό, όχι με ενσωμάτωση στο συριακό κράτος, αλλά με το de facto κράτος της Κουρδικής και ευρύτερης κοινωνικής επανάστασης. Το Ισραήλ είναι μια σύγχρονη κατασκευή των μονοπωλίων, χωρίς πλατιές λαϊκές ρίζες στο έδαφος. Γενικά το έθνος-κράτος είναι καπιταλιστική κατασκευή, όμως συγκεκριμένα το κράτος του Ισραήλ αποτελεί το απόλυτο κατασκεύασμα ενός κράτους στρατοκρατών εποίκων. Βάσει της ριζικής εκπήγασης και της δομικής συνάρτησής του με τα κεντρικά μονοπώλια και βάσει της συνεχούς πρωταρχικής συσσώρευσης, δηλαδή λεηλασίας της Παλαιστινιακής γης και της διαχείρισης του παλαιστινιακού προλεταριάτου ως πλεονασματικού, απαξιωμένου και ανά πάσα στιγμή βιοπολιτικά εκμηδενίσιμου, υψώνεται ένα ταξικό τείχος ανάμεσα στις δύο εθνότητες, που καθορίζει όλες τις σχέσεις τους, ανεξάρτητα από τις ταξικές διαιρέσεις μέσα στην παλαιστινιακή εθνότητα. Η ανάπτυξη των ταξικών διαιρέσεων μέσα στον ισραηλινό σχηματισμό, είναι εσωτερική διαρροή και αναπαραγωγή της ρατσιστικής ταξικής σχέσης με τους γηγενείς. Η αποικία που γεννήθηκε με μία γερή εθνικοσοσιαλιστική βάση, διολίσθησε στη διάταση των εσωτερικών ταξικών ανισοτήτων, όχι μόνο επειδή είναι καπιταλιστική, αλλά και πιο συγκεκριμένα λόγω της διασταύρωσης του ταυτοτικού ρατσισμού της με την ανάγκη διεύρυνσης της φασιστικής – μιλιταριστικής βάσης της. Δεν υπάρχει καμία ελπίδα εξέλιξης αυτής της πολιτικής σε διεθνιστική σοσιαλιστική κατεύθυνση, αφού από τη στιγμή που θα αφαιρεθεί από τους ισραηλινούς πολίτες η ιδιωτική και συλλογική εθνική κατοχή της γης και του πλούτου που έχει χτιστεί πάνω της, θα χάσουν κάθε κίνητρο παραμονής στην Παλαιστίνη. Γι’αυτό η πλειονότητα τους θα πολεμήσει μέχρι τέλους, με όλη την απανθρωπιά που έχουν επιδείξει επί εκατό χρόνια, προκειμένου να κρατήσουν το ταξικό προνόμιό τους, μέχρι η επανάσταση να τους πετάξει στη θάλασσα. Δεν είναι συμπτωματικό το γεγονός ότι δεν έχει υπάρξει ποτέ στην ιστορία του κράτους του Ισραήλ επαναστατική πάλη μέσα από τον αποικιακό εθνικό σχηματισμό, ενώ αντιθέτως ο τουρκικός λαός έχει τεράστια επαναστατική παράδοση και μέσα από τα σπλάχνα της γεννήθηκε το PKK. Οι ίδιοι οι αναρχικοί και άλλοι αντιρρησίες ισραηλινής υπηκοότητας καταλαβαίνουν και δηλώνουν ότι το κράτος του Ισραήλ πρέπει να καταστραφεί, όχι γενικά επειδή κάθε κράτος πρέπει να καταστραφεί, αλλά ειδικά επειδή αυτό το κράτος δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο από αποικία εξολόθρευσης. Στην ερώτηση αν αυτή η θέση αποτελεί κανόνα ενάντια σε κάθε κράτος εποίκων, όπως πχ οι ΗΠΑ, η απάντηση έχει δοθεί από το ιθαγενικό και το μαύρο κίνημα, που προτάσσουν την καταστροφή της αμερικάνικης αποικίας (abolish american plantation). Η χρόνια αδυναμία της λευκής αριστεράς και του λευκού αναρχισμού στις ΗΠΑ, οφείλεται μεταξύ άλλων λόγων, κατά κύριο λόγο στην απουσία επαφής με αυτό τον κύριο πολιτικό στόχο και αντ’αυτού στην υποτέλεια στον αστικό προοδευτισμό.
Το Σύνταγμα της ΔΑΔΒΑΣ κατοχυρώνει την ελεύθερη μετανάστευση και εγκατάσταση στα εδάφη της. Ταυτόχρονα, η απελευθέρωση του Αφρίν, της Σερεκάνης και Γκίρε Σπι, από τους εποίκους που φέρνει η τούρκικη αποικιοκρατία, αποτελεί αδιαμφισβήτητη αξίωση δικαιοσύνης. Η ταξική δικαιοσύνη προηγείται της ειρηνικής συμβίωσης και της μεταμορφωτικής δικαιοσύνης. Οι εκτοπισμένοι του Αφρίν πρέπει να γυρίσουν στα σπίτια τους και να αγκαλιάσουν τα λιόδεντρά τους. Έτσι και οι εκτοπισμένοι της Παλαιστίνης πρέπει να γυρίσουν στην ισοπεδωμένη γη των γονιών τους, από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα. Η επαναστατική εισβολή στην αποικιακή ενδοχώρα στις 7 Οκτώβρη 2023, θύμισε ότι καμία καταπιεστική δύναμη και κανένας αναθεωρητισμός δεν μπορούν να σβήσουν τον ιστορικό κοινωνικό σκοπό.
Με ποιο πολιτικό πρόγραμμα, με ποια μορφή αγωνιστικής πρωτοπορίας, απελευθερώνεται ο Νότος; Το αποφασίζουν κάθε στιγμή οι κοινωνικές αντιστάσεις, αφού αυτές διαμορφώνουν και τρέφουν τις πρωτοπορίες τους. Η επιλογή στάθμης μεταξύ εκμετάλλευσης και αποκλεισμού είναι λαϊκή απόφαση. Αυτή καθορίζει την πολιτική μορφή του αγώνα. Και είναι πάντα λαϊκή επιλογή. Καμία πολιτική εξουσία δεν μπορεί να πάρει αυτή την απόφαση χωρίς λαϊκή συναίνεση. Σε αντίθετη περίπτωση αντιμετωπίζει τη λαϊκή εξέγερση. Οι δικτατορίες που υπηρετούν τα ιμπεριαλιστικά μονοπώλια μπορούν να αντέχουν στην αντίθεση. Η επιλογή του αυτοαποκλεισμού από ορισμένες μορφές υπερεκμετάλλευσης δεν μπορεί να σταθεί χωρίς λαϊκή βάση. Η ιστορική εμπειρία δίνει την κατεύθυνση για αυτόν τον γενικό κανόνα που ισχύει σε διάφορες μορφές πολιτικών σχηματισμών. Η Αλβανία επί Εμβέρ Χότζα, η αντιαμερικάνικη Κούβα, η αυτόνομη Τσίαπας, η αυτόνομη Β και Α Συρία, μέχρι και η μπολιβαριανή Βενεζουέλα των πρώτων χρόνων της διακυβέρνησης Τσάβες, που έχοντας αυτάρκεια και διεθνή δύναμη σε βασικά ορυκτά, μετέχει σε οικονομικές ανταλλαγές εκτός αμερικάνικου ελέγχου, συνθέτουν μία ποικιλία ταξικών – πολιτικών υποβάθρων με κοινό χαρακτηριστικό την αντοχή στον αποκλεισμό χάρη στη λαϊκή συναίνεση. Το ταξικό – πολιτικό υπόβαθρο, αποτελώντας την εσωτερική όψη των διεθνών ταξικών συσχετισμών, επιδρά στη δυναμική τους. Μην ξεχνάμε ότι η Ζαπατιστική εξέγερση είχε αναφορά στη Συμφωνία της NAFTA και ο εφηρμοσμένος δημοκρατικός συνομοσπονδισμός ήταν απάντηση στο διαρκή ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Μ. Ανατολή. Απ’ την άλλη, κάθε διοικητικός οργανισμός που είναι αποσπασμένος από τις συλλογικές δυνάμεις της εργασίας και της ελεύθερης κοινωνίας, διαμορφώνει μια διευθυντική (ελεγκτική και κατασταλτική) τάξη που έχει συμφέρον ενσωμάτωσης στη διακρατική αλυσίδα της υπερεκμετάλλευσης, ώστε να αυξάνει την υπεραξία που καρπώνεται. Το κράτος έχει εμμενή αντιδραστική τάση, τόσο σε σχέση με τη μονοπωλιακή κυριαρχία όσο απέναντι στον λαό τον οποίο κυβερνά. Ο Σαλί Μπερίσα και ο Φάτος Νάνο βγήκαν από τον πυρήνα του Κόμματος. Ο Μπόρις Γιέλτσιν και ο Βλαντιμίρ Πούτιν επίσης και μάλιστα, από μία σταδιακή μετάπτωση στο ιδιωτικό κέρδος σε ένα ιμπεριαλιστικό κράτος που δεν είχε πρόβλημα αποκλεισμού. Είδαμε πως ενσωματώθηκε ο αραβικός εθνικισμός, είδαμε τις συνέπειες της οικονομικής φιλελευθεροποίησης της συριακής αστικής τάξης, είδαμε την πρόσδεση της αστικής τάξης της μπολιβαριανής Βενεζουέλας στον κινέζικο ιμπεριαλισμό, την ένταση της εκμετάλλευσης των λαϊκών τάξεών της και το άνοιγμα στα αμερικάνικα μονοπώλεια (πριν την απαγωγή Μαδούρο) και βλέπουμε ακόμα τις εξισορροπητικές προσπάθειες του ιρανικού κράτους, μίας ημιπεριφερειακής ιμπεριαλιστικής δύναμης που δεν έχει πρόβλημα επιβίωσης λόγω του αποκλεισμού, αλλά έχει πρόβλημα λαϊκής συναίνεσης, αφενός στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και αφετέρου στην εσωτερική έντασή της λόγω του αποκλεισμού.
Η λαϊκή ανατροπή της πολιτικής μεσολάβησης της μονοπωλιακής υπερεκμετάλλευσης ή της αστικής εκμετάλλευσης σε συνθήκες αποκλεισμού, δεν αίρει τον εκβιασμό του αποκλεισμού, ούτε εξασφαλίζει καλύτερους όρους μονοπωλιακής υπερεκμετάλλευσης. Όταν μία λαϊκή κοινότητα αποφασίζει να αντισταθεί στην εκμετάλλευση αποδεχόμενη το φορτίο του αποκλεισμού, έχει κάθε λόγο να το κάνει χωρίς κριτική ή εξωτερική πολιτική μεσολάβηση. Όταν όμως αποδέχεται κάποιον βαθμό εκμετάλλευσης ώστε να μη γίνει αποδέκτης ενός ολοκληρωτικού αποκλεισμού, η δυναμική είναι συνθετότερη. Η αδιαμεσολάβητη εκμετάλλευση αντιμετωπίζει αντίδραση, που συμπεριλαμβάνει τη διατήρηση μορφών αποκλεισμού και βαρύτερους όρους εκμετάλλευσης. Οι ιμπεριαλιστές θέλουν ταξικούς και πολιτικούς πράκτορες μέσα στο έδαφος που λεηλατούν, για να έχουν τον έλεγχο της σχέσης. Γι’ αυτό όταν ο λαός του Νότου αποφασίζει να μπει σε μια σχέση άνισης ανταλλαγής, επιλέγει και την αντίστοιχη πολιτική μεσολάβηση, παρά το δεδομένο ότι αυτή θα αναπτύξει τα δικά της υπερεκμεταλλευτικά ταξικά συμφέροντα. Δεν υπάρχει ζήτημα “καθυστερημένης συνείδησης”, υπάρχει ζήτημα μη ανατραπέντων ιστορικών ανισοτήτων. Κάθε πολιτικό πρόγραμμα και κάθε δίκτυο διεθνών πολιτικών δεσμών εκφράζει μια συγκεκριμένη σύνθεση σχέσεων μονοπωλιακής υπερεκμετάλλευσης ή/και αποκλεισμών. Έτσι επιλέγουν πολιτικές ηγεσίες οι εκμεταλλευόμενες τάξεις της περιφέρειας και της ημιπεριφέρειας.
Για τον Παλαιστινιακό λαό, η Παλαιστινιακή Αρχή αντιπροσωπεύει την υποταγή στον εκβιασμό χωρίς να εξασφαλίζει την άρση του γενικού αποκλεισμού, αφού το σιωνιστικό σχέδιο δεν αποσκοπεί στην υπερεκμετάλλευσή του, αλλά στον καθολικό εκτοπισμό του. Το αντιστασιακό κομμάτι της Φατάχ αντιπροσωπεύει ένα πλέγμα διεθνών δεσμών εξάρτησης που δυνητικά μπορεί να διαρρήξει τον αποκλεισμό, η Χαμάς αντιπροσωπεύει ένα άλλο πλέγμα, που πράγματι έχει σπάσει σε διάφορους τομείς και με διάφορους τρόπους τον αποκλεισμό, ενώ η ένοπλη αριστερά (το Λαϊκό Μέτωπο, η συριακή φράξια του και το Δημοκρατικό Μέτωπο) αντιπροσωπεύουν ένα ιστορικό πρόγραμμα που περιπλανιέται χωρίς αντικειμενικές βάσεις σε διεθνή κλίμακα ενάντια στα κεντρικά μονοπώλια, τις τρεις τελευταίες δεκαετίες.
Οι αναρχικοί, ποιο πρόγραμμα και ποιον ανοιχτό δρόμο αντιπροσωπεύουμε ενάντια στον εκβιασμό, εκμετάλλευση ή αποκλεισμός και ακριβέστερα για τον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού ενάντια στον εκβιασμό, “εθελοντική” προσαρμογή στην εθνοκάθαρση ή μέσω γενοκτονίας; Η συμμετοχή στον ανθρωπιστικό ακτιβισμό και στην πολιτική διαμαρτυρία δεν αποτελούν ιδιαίτερο γνώρισμα ενός αναρχικού προγράμματος, ούτε έναν ισχυρό δρόμο ενάντια στη μονοπωλιακή τρομοκρατία: είναι το ελάχιστο που μπορεί να κάνει οποιοσδήποτε ντρέπεται που οι γενοκτονίες είναι εφικτές χάρη στον πλούτο που παράγει η εργατική τάξη παγκοσμίως. Ο αναρχισμός θα έπρεπε όχι απλά να πρωτοστατεί στις εκφράσεις διεθνιστικής αλληλεγγύης, αλλά ριζικότερα, να είναι πρωτοπορία στην οργανωμένη αντιμετώπιση της διακρατικής αντεπανάστασης, καθώς και από την Α’ Διεθνή αποτέλεσε εκείνο το σοσιαλιστικό ρεύμα που έβαλε το ζήτημα της προλεταριακής ισχύος πάνω στη βάση του άμεσου ελέγχου της παραγωγής σε διεθνή κλίμακα. Τα εστιακά πεδία του ιστορικού επαναστατικού αναρχισμού είναι πιο συγκεκριμένα από τις γενικές πολιτικές και κοινωνικές εκφράσεις της διεθνιστικής αλληλεγγύης: άμεση αντιπαράταξη στην οικονομική και στρατιωτική τρομοκρατία, εστιάζοντας στην απενεργοποίηση της παραγωγικής βάσης της και στη συστράτευση στην πολεμική σύγκρουση στα μέτωπα και στην ενδοχώρα του ταξικού-πολιτικού εχθρού. Με απλά λόγια, για το πρώτο, που αποτελεί εφαρμογή του ίδιου του προγράμματος της κοινωνικής επανάστασης σε τρέχοντα χρόνο, αφενός μπλοκάρισμα των μονοπωλιακών κεφαλαίων που μετέχουν στην επίμαχη αντεπαναστατική επιχείρηση, με απεργίες, αποκλεισμούς, σαμποτάζ και επικουρικά μποϊκοτάζ, αφετέρου αλληλέγγυα κυκλοφορία εργατικής δύναμης, αγαθών και χρήματος. Η συστράτευση στην πολεμική σύγκρουση πραγματώνει τον φεντεραλισμό στο άμεσο πεδίο της φυσικής αναμέτρησης των ζωντανών δυνάμεων. Φυσική αναμέτρηση σημαίνει πάνω από τα ποσοτικά στοιχεία της αντοχής στη βία, αναμέτρηση φρονήματος και ηθικού. Χωρίς τη συστράτευση, το εργατικό κίνημα πέφτει στον αστικό ανθρωπισμό και τον πασιφισμό, παγώνει η υποκειμενική και αντικειμενική επαναστατική εξέλιξη του προλεταριάτου και της διεθνούς αλληλεγγύης.
Οι δύο δρόμοι δεν είναι καινοφανείς προτάσεις. Από την εποχή της διεθνούς Συμμαχίας του Μπακούνιν και των εκστρατευτικών σωμάτων του Σιπριανί, μέχρι τη διεθνή συμμετοχή στη συνομοσπονδιακή επανάσταση της Συρίας και το αντιμιλιταριστικό σαμποτάζ στη μητρόπολη του Βορρά σήμερα, ο επαναστατικός αναρχισμός δεν έχει ξεχάσει το καθήκον της ισότιμης συμμετοχής στον διεθνή ταξικό πόλεμο. Πρόσφατα είδαμε στα ελληνικά εμπορικά λιμάνια αποκλεισμούς στην αλυσίδα της σιωνιστικής πολεμικής επιμελητείας και στα ιταλικά λιμάνια απεργίες, ενώ λίγο καιρό πριν, διάφορα σωματεία είχαν συμμετάσχει στην καμπάνια για την απελευθέρωση του Α. Οτσαλάν. Παρόλα αυτά, το διεθνιστικό κίνημα βάσης έχει να διανύσει απόσταση μέχρι το σημείο όπου θα είναι ικανό να επιδράσει στον συσχετισμό ισχύος, αποδομώντας έτσι την ιμπεριαλιστική τρομοκρατία. Το αναγκαίο οργανικό βάθος και πλάτος ώστε το αυτόνομο λαϊκό κίνημα να γίνει αποτελεσματικό στη διεθνή κλίμακα πάλης, απαιτεί την ανάπτυξη του επαναστατικού συνδικαλισμού με την υποστήριξη μιας διεθνούς αναρχικής πολιτικό-στρατιωτικής οργάνωσης. Εκείνη η στρατηγική γραμμή είναι η αναπαραγωγή της ομόσπονδης επαναστατικής κομμούνας στην καπιταλιστική περιφέρεια και στο κίνημα της μητρόπολης· εξακολουθεί να είναι εκείνη που είχε υποδείξει ο Μπακούνιν.
Η Παλαιστίνη αντέχει όσο κανείς άλλος στη Γη, αλλά για να μπορέσει να σπάσει τον αποκλεισμό χωρίς εξαρτήσεις από πολεμοκάπηλες καπιταλιστικές δυνάμεις, έχει ανάγκη τον εναγκαλισμό της από την Αραβική και μεσογειακή σοσιαλιστική πάλη. Ο Αραβικός λαός είναι η κρίσιμη μάζα που μπορεί να διώξει τους κατακτητές. Το πολυεθνικό προλεταριάτο των ευρωμεσογειακών κρατών και του τούρκικου, έχει την ευθύνη να ξεχερσώσει τις βάσεις πολεμικής εξόρμησης των κεντρικών μονοπωλίων και να καταστήσει τη Μεσόγειο αδιάβατη για τη στρατοκρατία τους. Αν αυτοί οι στόχοι φαίνονται απόμακροι, σημαίνει ότι οφείλουμε να αναθεωρήσουμε τους ορίζοντές μας. Η μετάβαση από τους εθνικά εγκλωβισμένους τοπικούς ορίζοντες, στους διεθνείς, δεν είναι ένα ιδεαλιστικό άλμα που γίνεται κατόπιν εθνικών επαναστάσεων: είναι η εξέλιξη της ταξικής πάλης ήδη από την Α’ Διεθνή.
Η πολιορκία της οχυρής Γάζας και η κατοχική επέκταση στη Δ’ Όχθη θα συνεχιστούν μέχρι το επόμενο μεγάλο πλήγμα στην τρομοκρατία των κεντρικών μονοπωλίων που βρίσκονται πίσω από τον σιωνισμό, μια νέα 7 Οκτώβρη που θα διαρρήξει το τείχος Βορρά – Νότου. Αυτή τη στιγμή πρέπει να αντισταθούμε στην αποστολή οποιασδήποτε κατοχικής δύναμης στη Γάζα, που θα έχει σκοπό να επιχειρήσει αυτό που δεν κατάφερε ο σιωνιστικός στρατός, τη διάλυση της ένοπλης Παλαιστινιακής αντίστασης. Μετά την τελευταία ανταλλαγή αιχμαλώτων, ο πόλεμος δεν έχει παγώσει, έχει αναβαθμιστεί σε διεθνή κλίμακα.
Ο επαναστατικός αναρχισμός δεν επενδύει στην “ειρήνη” των μονοπωλίων, δρα για τη συντριβή της διακρατικής πυραμίδας.
Δεκέμβρης 2025,
στη διάρκεια του διεθνούς αγώνα με τους αιχμάλωτους στις βρετανικές φυλακές, για την αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη
Υποσημειώσεις
1. Συνεντεύξεις με τον Georges Ibrahim Abdallah [ENG]: https://abolitionmedia.noblogs.org/22318/ & ηχητικό στα ελληνικά: https://kraygesapotakelia.espivblogs.net/2025/12/02/2-12-2025-2i-synenteyxi-toy-zorz-impraim-ampntalla-exo-apo-tin-fylaki-se-metafrasi-toy-anarchikoy-syntrofoy-d-chatzivasileiadi-apo-tis-fylakes-domokoy/
media:
Μικρός_χάρτης.pdf