06/04/2026 11:27 μμ.
Η καταδίκη και το άμεσο σταμάτημα της επίθεσης είναι απαραίτητα, αφού είναι ένα αίτημα στην κατεύθυνση της αξίας της ειρήνης, έστω και ως «ειρήνευση» μεταξύ κρατών. Και αυτό το λέμε γιατί ο πόλεμος μεταξύ κρατών πέφτει πάνω στους λαούς σαν μια ακόμη επιπλέον μορφή καταπίεσης, μια ακόμα επιπλέον εξουσία. Οι κοινωνίες έχουν δυο πολέμους που μαίνονται εναντίον τους να αντιμετωπίσουν. Τον διακρατικό και τον κοινωνικό πόλεμο. https://mekareverse.gr/2562-2/
Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ, έχουν επιδοθεί σε ένα κρεσέντο επιθετικότητας απέναντι σε άλλα κράτη και κοινωνίες τα τελευταία χρόνια. Στη συγκεκριμένη επίθεση οι μεν ΗΠΑ με αιχμή του δόρατος το Ισραήλ θέλουν να πλήξουν το σύμμαχο και ενεργειακό τροφοδότη της Κίνας -το Ιράν, παίρνοντας το πετρέλαιό του, ενώ από την άλλη το σιωνιστικό μόρφωμα του Ισραήλ με όπλα και πόρους που παρέχουν οι ΗΠΑ, να εγκαταστήσουν το «μεγάλο Ισραήλ», ένα εθνικιστικό αφήγημα που συνέχει όλα τα φασιστικά μορφώματα.
Οι βομβαρδισμοί σε ιρανικές πόλεις -με πρώτα θύματα 165 παιδιά δημοτικού σχολείου, η καταστροφή κρίσιμων υποδομών και η στοχοποίηση ενεργειακών εγκαταστάσεων επανέφεραν το κλίμα γενικευμένου ζόφου του πολέμου. Παράλληλα, η επίθεση του Ισραήλ επεκτάθηκε στον Λίβανο -όπου συντελείται νέα εθνοκάθαρση, στη Συρία και στα πολύπαθα παλαιστινιακά εδάφη, με τις συγκρούσεις να πολλαπλασιάζονται και τις κοινωνίες να βρίσκονται εγκλωβισμένες ανάμεσα σε στρατηγικές αποφάσεις που δεν ελέγχουν.
Οι κυβερνήσεις των εμπλεκόμενων κρατών παρουσίασαν τις ενέργειές τους ως αναγκαίες για την «εθνική ασφάλεια» ή ως απάντηση σε «εχθρικές ενέργειες». Όμως πίσω από τις δηλώσεις και τις επίσημες ανακοινώσεις, ο πόλεμος πήρε γρήγορα τη μορφή που παίρνει πάντα: μια σύγκρουση όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από τα πάνω, ενώ οι συνέπειες πέφτουν στους από κάτω.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, το Ελληνικό κράτος βρέθηκε και πάλι να παρέχει διευκολύνσεις και υποδομές για την πολεμική μηχανή των ΗΠΑ, στο πλαίσιο των διεθνών του συμμαχιών, χωρίς φυσικά να έχει προηγηθεί κάποια δημόσια συζήτηση ή κοινωνική συναίνεση. Η εμπλοκή αυτή, έστω και χωρίς άμεση συμμετοχή σε μάχες, ενέταξε τη χώρα σε μια σύγκρουση που δεν αφορά τις ανάγκες και τις επιθυμίες της κοινωνίας της.
Κάθε πόλεμος ανάμεσα σε κράτη είναι πόλεμος ενάντια στους λαούς.
Έτσι φτάσαμε σε έναν πόλεμο που δεν ξεκίνησε από τους λαούς, αλλά τους πλήττει πρώτους. Έναν πόλεμο που παρουσιάζεται ως αναγκαίος, αλλά βιώνεται ως καταστροφή και που βέβαια δεν γεννήθηκε από την ανάγκη για ελευθερία, αλλά από την ανάγκη του Ισραήλ και των ΗΠΑ για περισσότερη ισχύ και ηγεμονία στην περιοχή, ενώ στην περίπτωση του αμυνόμενου Ιράν για την διατήρηση της ισχύος του αυταρχικού καθεστώτος του.
Ζούμε και πάλι την εποχή όπου ο πόλεμος μας παρουσιάζεται ως αναπόφευκτος, ως φυσικό φαινόμενο, ως σύγκρουση πολιτισμών, ως μάχη ανάμεσα στη δημοκρατία και τον αυταρχισμό, ως αντίσταση απέναντι στον ιμπεριαλισμό. Χαρακτηρισμοί που μπορούν να ικανοποιήσουν κάθε γούστο και κάθε ιδεολογία.
Όμως όσο κι αν προσπαθούν να κρύψουν τη σκληρή πραγματικότητα πίσω από γεωπολιτικές αναλύσεις και αφηρημένα αφηγήματα, η ουσία παραμένει: κάθε πόλεμος ανάμεσα σε κράτη είναι πόλεμος εναντίον των λαών.
Οι βομβαρδισμοί πόλεων του Ιράν, η καταστροφή σχολείων, νοσοκομείων και υποδομών, η έκθεση εκατομμυρίων ανθρώπων σε τοξικά αέρια και σε συνθήκες απόλυτης ανασφάλειας δεν είναι «παρεκτροπές». Είναι η φυσική συνέπεια της κρατικής λογικής, της στρατιωτικής μηχανής και των ανταγωνισμών για εξουσία.
Τα κράτη δεν πολεμούν για τους λαούς
Δεν υπάρχει δίκαιος πόλεμος όταν διεξάγεται από κυβερνήσεις. Δεν υπάρχει απελευθέρωση που τη φέρνουν κρατικοί στρατοί. Τα κράτη δεν πολεμούν για τους λαούς πολεμούν για την ισχύ τους.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, μια υπερδύναμη σε αποδρομή που έχοντας χάσει την παγκόσμια οικονομική ηγεμονία επιτίθεται με όρους στρατιωτικούς σε κυρίαρχα κράτη, ώστε πλέον με την απροσχημάτιστη βία να επεκταθεί καταλαμβάνοντας τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και κρίσιμα περάσματα. Έχει ήδη επέμβει στη Βενεζουέλα και απειλεί Κούβα, Μεξικό, Παναμά, Καναδά, ακόμη και τη Γροιλανδία. Με τον πόλεμο εναντίον του Ιράν επιδιώκουν τον έλεγχο ενεργειακών πηγών, τη στρατηγική περικύκλωση αντιπάλων και την ενίσχυση των δικών τους ελίτ. Το Ισραηλινό λόμπι ειδικά ως χρηματοδότης του Τραμπ επηρεάζει τις αποφάσεις του συστήματος εξουσίας στο οποίο ο τελευταίος οφείλει την εξουσία του. Έτσι οι ΗΠΑ ενεργούν μαζί με το Ισραήλ στην περιοχή αποφασίζοντας την απρόκλητη επίθεση εναντίον του Ιράν.
Το Ισραήλ, ένα κράτος εποίκων που προωθήθηκε σε μια περιφερειακή δύναμη και που στηρίζει την ασφάλειά της πάνω στη στρατιωτική υπεροχή και την κατοχή, λειτουργεί ως αιχμή του δόρατος αυτής της επιθετικής στρατηγικής των ΗΠΑ. Δεν είναι τυχαία η ανακίνηση της ιδέας ενός «Μεγάλου Ισραήλ», μιας καθαρά εθνικιστικής αφήγησης που εξυπηρετεί την επέκταση και την κυριαρχία.
Το Ιράν από την άλλη αντέδρασε άμεσα δεχόμενο την επίθεση και ενώ διεξάγει έναν πόλεμο επιβίωσης του καθεστώτος του, όντας θύμα της Αμερικανο-σιωνιστκής επιθετικότητας στη βάση του διεθνούς δικαίου. Όμως δεν ξεχνάμε, έχοντας πρόσφατα τα γεγονότα με του περασμένου Ιανουαρίου με τους χιλιάδες νεκρούς εξεγερμένους, ότι πρόκειται για ένα θεοκρατικό κράτος, ένα πολιτικό σύστημα που καταπιέζει σκληρά τον ίδιο του τον λαό, όπως έδειξε με τη βίαιη καταστολή των πρόσφατων αλλά και των παλιότερων εξεγέρσεων.
Σε κάθε περίπτωση μέσα από τον πόλεμο τα κράτη αλληλονομιμοποιούν την κυριαρχία τους πάνω στις κοινωνίες της χώρας τους: ο αντίπαλος γίνεται το πρόσχημα για ενίσχυση της εσωτερικής κυριαρχίας και δικαιολόγηση της εξωτερικής επιθετικότητας, αποκαλύπτοντας πως η κρατική εξουσία αναπαράγεται μέσα από την ίδια τη σύγκρουση που υποτίθεται πως θέλει να αποτρέψει.
Στον ανταγωνισμό των κρατών, οι λαοί είναι πάντα το αναλώσιμο υλικό.
Το διεθνές δίκαιο και ο επεκτατισμός
Αναγνωρίζουμε ότι ο πόλεμος αυτός ξεκίνησε απρόκλητα και κατά παράβαση των κανόνων του διεθνούς δικαίου που θεσπίστηκε στα συντρίμμια και τις πληγές του προηγούμενου μεγάλου πολέμου. Οι κανόνες αυτοί προβλέπουν τον σεβασμό της εδαφικής κυριαρχίας των κρατών από τα άλλα κράτη. Πρόκειται για την ειρήνευση μεταξύ κρατών.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με την ένωση των όπλων των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενάντια σε ένα άλλο κυρίαρχο κράτος –το Ιράν. Η επίθεση αυτή είναι παράνομη, δεν έχει καμία δικαιική, ηθική, ή πολιτική βάση και είναι στυγνά επεκτατική. Ακόμα και με βάση αυτούς τους κανόνες του διεθνούς δικαίου είναι καταδικαστέα.
Η καταδίκη και το άμεσο σταμάτημα της επίθεσης είναι απαραίτητα, αφού είναι ένα αίτημα στην κατεύθυνση της αξίας της ειρήνης, έστω και ως «ειρήνευση» μεταξύ κρατών. Και αυτό το λέμε γιατί ο πόλεμος μεταξύ κρατών πέφτει πάνω στους λαούς σαν μια ακόμη επιπλέον μορφή καταπίεσης, μια ακόμα επιπλέον εξουσία. Οι κοινωνίες έχουν δυο πολέμους που μαίνονται εναντίον τους να αντιμετωπίσουν. Τον διακρατικό και τον κοινωνικό πόλεμο.
Ο «άξονας της αντίστασης» και η παγίδα του κρατικού αντι-ιμπεριαλισμού
Κάποιοι βλέπουν σε αυτή τη σύγκρουση έναν «άξονα της αντίστασης». Κράτη που, λένε, αντιστέκονται στον ιμπεριαλισμό.
Λέμε: προσέξτε.
Το γεγονός ότι ένα κράτος συγκρούεται με μια αυτοκρατορία δεν το κάνει λιγότερο κράτος. Δεν το κάνει λιγότερο αυταρχικό. Πολύ περισσότερο δεν το κάνει σύμμαχο των λαών. Η αντίθεση ανάμεσα σε δύο εξουσίες δεν είναι ποτέ απελευθερωτική, είναι σύγκρουση συμφερόντων και συνθλίβει τους λαούς.
Το Ιράν μπορεί να αντιπαρατίθεται στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, όμως αυτό δεν το μετατρέπει σε κάποιο φορέα ελευθερίας. Μπορεί να υψώνει τη σημαία της αντίστασης, όμως αυτό δεν το απαλλάσσει από την καταπίεση που ασκεί στους δικούς του ανθρώπους.
Δεν μπερδεύουμε την αντίσταση των κρατών με την αντίσταση των λαών. Η πρώτη γεννιέται από την ανάγκη για εξουσία, η δεύτερη από την ανάγκη για ελευθερία.
Η δολοφονία ηγετών και η ανθεκτικότητα της εξουσίας
Οι πρόσφατες δολοφονίες μελών της ιρανικής ηγεσίας δεν πρέπει να μας μπερδεύουν. Ακόμη κι όταν πέφτουν οι ηγέτες, ο μηχανισμός της εξουσίας παραμένει άθικτος. Το κράτος δεν είναι απλώς οι άνθρωποι που το διοικούν, είναι η δομή, η γραφειοκρατία, ο στρατός, η ιδεολογία του.
Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό: η κανονικοποίηση της αυθαιρεσίας ως μεθόδου διακυβέρνησης. Όταν τα κράτη παρακάμπτουν ακόμη και τους δικούς τους κανόνες, όταν η δολοφονία γίνεται εργαλείο εξωτερικής πολιτικής, η ίδια λογική επιστρέφει προς τα μέσα.
Αν ένα κράτος θεωρεί ότι μπορεί να εξοντώνει ηγεσίες άλλων κρατών στο όνομα της ασφάλειας, αύριο θα εξοντώνει ευκολότερα τους δικούς του πολίτες στο όνομα της τάξης. Οι δολοφονημένοι από την ICE είναι ακριβώς αυτή η εξέλιξη.
Η ελληνική εμπλοκή: συμμετοχή χωρίς συναίνεση
Ως άνθρωποι που ζούμε στην Ελλάδα, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι το δικό μας κράτος έχει εμπλακεί σε αυτόν τον πόλεμο. Όχι με στρατεύματα, αλλά με βάσεις, συμμαχίες και διευκολύνσεις, με την ίδια λογική που θέλει τα μικρά κράτη να στοιχίζονται πίσω από τις αυτοκρατορίες.
Μας λένε ότι «δεν συμμετέχουμε». Όμως η συμμετοχή δεν μετριέται μόνο με όπλα και στρατιώτες. Μετριέται με υποδομές, με συμμαχίες, με το πόσο πρόθυμα ένα κράτος προσφέρει τη γη του, τον αέρα του και τα λιμάνια του για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα άλλων.
Η εμμονή της κυβέρνησης με την «ομαλή λειτουργία της αγοράς» και την τιμή των καυσίμων την ώρα που άνθρωποι θάβονται κάτω από ερείπια, αποκαλύπτει την απόλυτη ταύτισή τους με τα συμφέροντα των οικονομικών και γεωπολιτικών κέντρων που υπηρετούν και την αδιαφορία για τις ζωές των από τα κάτω. Η «ευημερία» που επικαλούνται και που υποτίθεται διαφυλάσσουν, δεν αφορά τις κοινωνίες, αφορά τους χρηματοδότες τους.
Κανείς δεν μας ρώτησε αν θέλουμε να γίνει η χώρα μας ορμητήριο ξένων στρατών. Κανείς δεν μας ρώτησε αν θέλουμε να αναλάβουμε το ρίσκο μιας σύγκρουσης που δεν είναι δική μας.
Δεν αφήνουμε το κράτος να μιλά στο όνομά μας.
Δεν αφήνουμε τις συμμαχίες των κυβερνήσεων να γίνουν δικές μας συμμαχίες.Δεν αφήνουμε το κράτος να μιλά στο όνομά μας. Δεν αφήνουμε τις συμμαχίες των κυβερνήσεων να γίνουν δικές μας συμμαχίες. Εμείς ,η κοινωνία δεν ταυτιζόμαστε με την κυβέρνηση. Τα συμφέροντά μας δεν ταυτίζονται με τα συμφέροντα των κυβερνητικών αξιωματουχων. Εμείς που ζούμε, εργαζόμαστε, δημιουργούμε στη χώρα αυτή. Αρνούμαστε να γίνουμε υπήκοοι ενός πολέμου που δεν είναι δικός μας.
Η ανυπακοή και η αλληλεγγύη απέναντι στη βία των κρατών
Απέναντι στο αφήγημα της εθνικής ενότητας και της ταύτισης των συμφερόντων μας με τα συμφέροντα των κρατών, προτάσσουμε την ανυπακοή, την αντίσταση, την αλληλεγγύη.
Ανυπακοή σε κάθε τι που θα μας εμπλέξει ακόμη περισσότερο σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός μας. Αντίσταση στην υποτίμηση της ζωής και της εργασίας μας. Αλληλεγγύη με τους λαούς της περιοχής — όχι με τις κυβερνήσεις τους.
Αλληλεγγύη στους Ιρανούς που παλεύουν για ελευθερία, στους Παλαιστίνιους που παλεύουν ενάντια στη σιωνιστική κατοχή, στους ελάχιστους Ισραηλινούς που παλεύουν ενάντια στον μιλιταρισμό, στους Αμερικανούς που παλεύουν ενάντια στον ιμπεριαλισμό του δικού τους κράτους.
Η αλληλεγγύη των λαών είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να σταθεί απέναντι στη βία των κρατών.
Η ειρήνη δεν χαρίζεται — κατακτιέται
Όσο οι κοινωνίες παραμένουν εγκλωβισμένες στη λογική του κράτους, οι πόλεμοι θα επανέρχονται και όσο οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η ασφάλεια βρίσκεται στην εξουσία, η εξουσία θα τους στερεί την ελευθερία.
Η ειρήνη δεν θα έρθει από διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε κυβερνήσεις και από συμφωνίες πίσω από κλειστές πόρτες. Ακόμα περισσότερο δεν θα έρθει από δολοφονίες ηγετών.
Η ειρήνη θα έρθει όταν οι λαοί αρνηθούν να πολεμήσουν, να μισήσουν, να υπακούσουν. Όταν καταλάβουν ότι η δύναμή τους βρίσκεται στην ενότητα ενάντια στην εξουσία, όχι στην υποταγή.
Και εμείς, ως άνθρωποι που πιστεύουμε στην ελευθερία, στην αυτοδιάθεση και στην αλληλεγγύη, το ξέρουμε καλά:
Η ελευθερία δεν χαρίζεται. Κατακτιέται. Από τους ίδιους τους ανθρώπους. Από εμάς.
Ενάντια σε κάθε εμπλοκή του Ελληνικού Κράτους
Ενάντια στην στρατιωτικοποίηση που μας επιβάλλεται.
Δεν αναγνωρίζουμε καμία εθνική ενότητα δεν κάνουμε καμιά θυσία.
Κάτω ο Πόλεμος.
Κάτω τα Κράτη.
MEKAREVERSE
για ένα Μέτωπο για την Κοινωνική Απελευθέρωση (ΜΕ.Κ.Α.)
από το ιδεατό στο πραγματικό (REVERSE)