14/07/2026 5:16 μμ.
Η ευνουχισμένη και άψυχη εξουσία, φοβάται κάθε διαφορετικό άνθρωπο, κάθε συμπεριφορά και σκέψη που διαφέρει από το κανονικό, δεν μπαίνει σε καλούπια, παραβιάζει τους απάνθρωπους και άρρωστους νόμους της…
Όταν μια αθώα ψυχή φεύγει, όταν φεύγει άδικα, το δόρυ φλέγεται…ψάχνει τον στόχο του… Το δόρυ φλέγεται, τα σπλάχνα της γης θρηνούν, οδύρονται και σείονται αναταράζοντας την ήρεμη επιφάνεια… Ο ίδιος ο ουρανός μαυρίζει και κλαίει με ποτάμια δάκρυα ασταμάτητα… Ο άνεμος ουρλιάζει λυσσασμένα με χίλια χιλιόμετρα, το φως ξεχύνεται θυμωμένο και σκίζει το μαύρο πέπλο του ουρανού, αστράφτει και του βάζει φωτιά…
Η ευνουχισμένη και άψυχη εξουσία, φοβάται κάθε διαφορετικό άνθρωπο, κάθε συμπεριφορά και σκέψη που διαφέρει από το κανονικό, δεν μπαίνει σε καλούπια, παραβιάζει τους απάνθρωπους και άρρωστους νόμους της… Κι επειδή το διαφορετικό το φοβάται, της φαίνεται ακατανόητο, αδιανόητο, εξωγήινο, δεν μπορεί να το συλλάβει η άρρωστη και ισχνή νόησή της, το καταδιώκει, το συκοφαντεί, το απαξιώνει…
Και τελικά το σκοτώνει…
Γιατί ο φόβος γίνεται μίσος…και το μίσος σφαίρες… που παραβιάζουν κάθε νόμο φυσικής και λογικής, κι ενώ φεύγουν στον ουρανό, τελικά γυρίζουν και χτυπούν σε ευθεία βολή το αθώο και ανυπεράσπιστο θύμα τους…
Για αυτό η εξουσία χρειάζεται και κατέχει την εξουσιαστική βία, την κρατική βία, τη μόνη που θεωρεί νόμιμη…
Ακόμη και αν φοράει το πιο δημοκρατικό προσωπείο που μπορεί να κατασκευάσει, για να κατευνάζει το όποιο επαναστατικό ένστικτο ακόμη υπάρχει, και για να ελέγχει τη σκέψη και τη συμπεριφορά, πάντα καραδοκεί η κρατική καταστολή, ωμή και ασυνείδητη, χωρίς κανένα συναίσθημα ή μάλλον με το μόνο συναίσθημα που ξέρει: του κυρίαρχου κυνηγού που εξοντώνει το ανυπεράσπιστό θύμα του…
Το διαφορετικό… Τα ρομπότ της εξουσιαστικής βίας, της καταστολής, φοβούνται απόλυτα το διαφορετικό, δεν το κατανοούν, διότι ξεπερνάει τα όρια του μονολιθικού εγκεφάλου τους, βραχυκυκλώνει τη μονοδιάστατη και ελεγχόμενη σκέψη τους… Τους χτυπάει ένας συναγερμός στους νευρώνες του μυαλού τους, κινδυνεύουν από το διαφορετικό να διαλυθεί κάθε βεβαιότητά τους, κάθε μπετόν αρμέ σκέψη και δόγμα ή πεποίθηση…
Τους πιάνει έτσι πανικός, αφηνιάζουν και λυσσάνε και ξεσπούν στο αθώο και ανυπεράσπιστο θύμα τους… Γιατί αυτή είναι σε τελευταία ανάλυση η εξουσία, η κρατική κατασταλτική βία, και μόνο με τέτοια ρομπότ μπορεί να εφαρμοστεί…
Ρομπότ χωρίς ψυχή και συνείδηση, που φοβούνται κάθε άνθρωπο που έχει ψυχή και συνείδηση , πανικοβάλλονται μπροστά στην ελευθερία… δηλαδή στην ψυχή που κινείται πιο γρήγορα από την ταχύτητα του φωτός… στην αόρατη πληροφορία που σε διαπερνά ακαριαία, πηγαίνοντας κατευθείαν στο ασυνείδητο… Αν έχεις ψυχή θα την αγκαλιάσει, αν δεν έχεις θα σε κλονίσει και θα σε φοβίσει, γιατί θα είναι μια δύναμη σκοτεινή και ακατανόητη…
Γιατί η αμφισβήτηση και η παραβίαση κανόνων κι επιταγών της εξουσίας (το αν είναι σωστοί ή όχι αυτοί ο νόμοι είναι άλλη συζήτηση) είναι πρώτα και κύρια, είναι πάνω απ’ όλα, δείγμα και γνώρισμα ότι υπάρχει το ένστικτο της ελευθερίας, της ανυπακοής (εν πολλοίς, σε αραχνιασμένους νόμους και άχρηστες εντολές)… Υπάρχει ίχνος ψυχής και συνείδησης… Ιδιαίτερα στους νέους, στα παιδιά, στους εφήβους…
Τελικά το διαφορετικό που φοβάται η εξουσία και μπλοκάρει τα μυαλά των ένοπλων ρομπότ, δεν είναι πια μόνο η όποια (νεανική, εφηβική) παραβατικότητα. Είναι και τα άτομα που δεν έχουν τυπική αλλά άτυπη νευροφυτική ανάπτυξη, δεν είναι νευροκανονικά αλλά νευροδιαφορετικά: άτομα με σύνδρομο ΔΕΠΥ, αυτισμό και λοιπές «διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές». Εξοντώνει λοιπόν η εξουσία και τους νέους που ο εγκέφαλός του λειτουργεί άτυπα, όχι τυπικά και κανονικά. Και αυτό το χαρακτηριστικό τους είναι δυνητικά επικίνδυνο, γιατί ο τρόπος σκέψης αυτών των ανθρώπων είναι έξω από τα γνωστά καλούπια και στερεότυπα συμπεριφοράς.
Γι αυτό πυροβολούν στο κεφάλι, ο νευροδιαφορετικός εγκέφαλος είναι ο στόχος…
Αυτό που αποκρύβει η κομπλεξική εξουσία, είναι ότι ακόμη και η κλασική κοινωνική, νομική κλπ επιστήμη, αναγνωρίζουν ότι η ρίζα της παραβατικότητας και εγκληματικότητας είναι η κοινωνική ανισότητα και αδικία. Το να αντιδράς λοιπόν με όποιον τρόπο (το αν είναι σωστός ή όχι είναι άλλη συζήτηση), ακόμη και παραβατικά, ιδιαίτερα αν είσαι και νέος, σε αυτούς τους νόμους που αναπαράγουν την αδικία και την ανισότητα , είναι έκφραση ενός ενστίκτου ελευθερίας, ανυπόταχτης και ανυπάκουης σκέψης και συμπεριφοράς.
Εξάλλου, επίσης η επίσημη κοινωνική επιστήμη μας λέει ότι πολλοί παραβατικοί ή και εγκληματίες άνθρωποι είναι άτομα που ανήκουν στην κατηγορία των νευροδιαφορετικών, αλλά τόσο η κοινωνία, όσο και ιδιαίτερα το σχολείο, δεν τους αντιμετώπισε ως διαφορετικούς, αλλά ως προβληματικούς, απροσάρμοστους κλπ, και τους απομόνωσε και τους στιγμάτισε…
Αν η εξουσία ήταν όντως πολιτισμένη και δημοκρατική θα αντιδρούσε διαφορετικά σε σχέση με αυτούς τους νέους ανθρώπους… Όμως αντιδρά μονολιθικά, κατασταλτικά, βίαια, δολοφονικά…
Δε σκοτώνει μόνο τα άλογα όταν γεράσουν (τους ταλαιπωρημένους και άρρωστους από την μηχανή της μισθωτής εργασίας ανθρώπους)… Σκοτώνει και τους νέους που είναι διαφορετικοί και ανυπότακτοι… Αν αυτό δεν είναι ΕΓΚΛΗΜΑ, τότε τι είναι;
Αυτή η μονοδιάστατη εξουσιαστική συμπεριφορά όμως, λογικά και αναπόφευκτα παράγει την αντίθετη δύναμη και δράση: την αντίδραση και την εξέγερση, είτε σπασμωδική, ατομική, είτε συλλογική, οργανωμένη…
Γιατί όσο υπάρχει σε κάποιους ανθρώπους έστω και κάποιο ίχνος ενστίκτου ελευθερίας, πραγματικής συνείδησης, αν υπάρχει Ψυχή, τότε θα υπάρχει και η ανυπακοή και η εξέγερση…
Είναι το δόρυ που φλέγεται…
Είναι η φλεγόμενη λόγχη που σκίζει τους ουρανούς και χτυπάει το πέπλο της εξουσίας…