Ο προϋπολογισμός έχει κορυφαία σημασία, καθότι αποτελεί τον ετήσιο «καταστατικό χάρτη» της οικονομικής πολιτικής. Γι’ αυτό συζητείται επί τριήμερο στην Ολομέλεια της Βουλής με παρόντες τους αρχηγούς όλων των κομμάτων, πριν ψηφιστεί.
Ο προϋπολογισμός του 2027 είναι πολύ κρίσιμος – για τη χώρα αλλά και για την κυβέρνηση. Για τη χώρα, διότι τα σύννεφα της «πολυκρίσης» (ενεργειακή, χρέους, τιμών κ.λπ.) πυκνώνουν στον διεθνή ορίζοντα, αναδεικνύοντας σε πρώτο πλάνο το ζήτημα της ανθεκτικότητας των οικονομιών. Για την κυβέρνηση, διότι είναι εκλογική χρονιά και έχει ανάγκη εκλογικού αφηγήματος.
Φαίνεται λοιπόν ότι, ξεκινώντας με το προσχέδιο προϋπολογισμού που κατατέθηκε στη Βουλή, η κυβέρνηση υπέκυψε στον πειρασμό να «πειράξει» τον οικονομικό καταστατικό χάρτη της χώρας για το 2027 στους εκλογικούς της σχεδιασμούς.
Ο τρόπος να τους υπηρετήσει ήταν να «χτίσει» ένα προσχέδιο προϋπολογισμού το οποίο υπηρετεί το αφήγημα της ανάπτυξης, που μάλιστα θα επιταχυνθεί το 2027! Παρά το γεγονός ότι το 2027 δεν θα υπάρχουν οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης. Παρά το γεγονός ότι το ίδιο το προσχέδιο προβλέπει μείωση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων κατά 6,5 δισ. ευρώ. Ακόμη και παρά το γεγονός ότι η ίδια η κυβέρνηση προέβλεπε τον Νοέμβριο του 2025 επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης στο 1,7% το 2027. Σε πείσμα, τέλος, της διεθνούς «πολυκρίσης».
Στον εκλογικό της αυτόν στόχο προσάρμοσε και όλες τις άλλες σχετικές προβλέψεις: για τις επενδύσεις, τις διεθνείς τιμές των καυσίμων, τον πληθωρισμό, τον ακαθάριστο σχηματισμό παγίου κεφαλαίου κ.λπ. Με λίγα λόγια, κατασκεύασε ένα προσχέδιο αναπτυξιακών… παραισθήσεων, ευτελίζοντας μεταξύ άλλων μια κορυφαία θεσμική διαδικασία.
Για τους κατασκευαστές του κυβερνητικού αφηγήματος η μεγάλη –και συνολική– διάψευση ήρθε χθες, με την έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για τις παγκόσμιες οικονομικές προοπτικές. Στο κεφάλαιο για την Ελλάδα, το Ταμείο με τις προβλέψεις του αποδομεί το κυβερνητικό αφήγημα. Εν ολίγοις, προβλέπει επιβράδυνση της οικονομίας (αντί για… επιτάχυνση της ανάπτυξης), υψηλό πληθωρισμό το 2026 αλλά και το 2027, υψηλές τιμές καυσίμων όχι μόνο το 2026 αλλά και το 2027, τραγικές επιδόσεις της Ελλάδας στο ισοζύγιο πληρωμών.
Σε όλα αυτά τα θεμελιώδη μεγέθη, οι προβλέψεις του ΔΝΤ για πρώτη φορά απέχουν τόσο πολύ από τις αντίστοιχες κυβερνητικές. Το ερώτημα είναι τούτο: Η κυβέρνηση έχει, ή προσποιείται λόγω εκλογικών σκοπιμοτήτων, αναπτυξιακές αυταπάτες, ποιος θα υπερασπιστεί τον ελληνικό λαό από τα σκληρά τεστ της πολυδιάστατης κρίσης;
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr