Από τον Κώστα Καραμανλή, που έπαιζε playstation στις αρχές του 2000, στον Ζαν-Λικ Μελανσόν και στο λανσάρισμα βιντεοπαιχνιδιών για την εκλογική του καμπάνια τα βιντεοπαιχνίδια έχουν γίνει το νέο χρυσό δισκοπότηρο της ήπιας ισχύος. Πριν από λίγους μήνες το επενδυτικό ταμείο του Τζάρεντ Κούσνερ «Affinity Partners» μαζί με τη μοναρχία της Σαουδικής Αραβίας εξαγόρασαν για $55 δισ. την αμερικανική ΕΑ, ενώ ο Λευκός Οίκος στις αρχές Σεπτεμβρίου λάνσαρε νέα βιντεοπαιχνίδια, τύπου arcade, τα οποία σχετίζονται με τις καταστροφικές πολιτικές του Τραμπ.
Το «Build the Wall», στο οποίο οι παίκτες χτίζουν έναν τοίχο τύπου Tetris στα σύνορα με το Μεξικό, όπου οι μετανάστες παρουσιάζονται σαν εξωγήινοι, το «Rio Run» όπου σαν «φιδάκι» «τρως» μετανάστες και τους απελαύνεις (πραγματικά, στο τέλος το σκορ είναι οι «απελάσεις»), το «Supply Line» επηρεασμένο από τη νέα διατροφική αλυσίδα που ανακοίνωσε ο Robert Kennedy Jr., το «Flappy Bill» όπου ένας «αμερικανικός αετός» που κρατά από το ράμφος του αμερικανικά νομοθετήματα του MAGA προσπαθεί να περάσει τα εμπόδια και το «Trump Saving Tycoon» στο οποίο οι παίκτες πιάνουν τα χρήματα εξ ουρανού και τις χρυσές μπάρες για να γεμίσουν τον οικογενειακό κουμπαρά του Τραμπ (να ιδέες για τους περίφημους κουμπαράδες…).
Η εξίσου ρατσιστική παραλλαγή του γνωστού παιχνιδιού «φιδάκι»
Εκτός του διάχυτου ρατσισμού που προσφέρει, το λανσάρισμα βιντεοπαιχνιδιών από τον Ντόναλντ Τραμπ είναι μια καλομελετημένη πρακτική που έρχεται λίγους μήνες πριν από τις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Ο Αμερικανός πρόεδρος προσπαθεί να μιλήσει τη γλώσσα μιας μεγάλης μερίδας ψηφοφόρων του, που τον αντάμειψαν το 2025 και τους χρειάζεται ξανά: τους gamers.
Gamers for Trump
Μία από τις λίγες εταιρείες δημοσκοπήσεων που έπεσαν μέσα σε ό,τι αφορά την επανεκλογή του Ντόναλντ Τραμπ το 2025 ήταν η βρετανική JL Partners. Η εταιρεία μετρήσεων προσπάθησε να καλύψει ένα κενό στον δημογραφικό χάρτη, «ψάχνοντας» τους νεαρούς μαύρους και ισπανόφωνους Ρεπουμπλικανούς ψηφοφόρους οι οποίοι έλαβαν μέρος στην έρευνα μέσω παιχνιδιών στο κινητό.
Η gaming κοινότητα στις ΗΠΑ είχε βρεθεί από τις αρχές του 2000 στα ραντάρ ακροδεξιών που μελετούσαν τους τρόπους για την επανάκτηση της εξουσίας. Ο Στιβ Μπάνον ξεκίνησε να μελετά τους λευκούς gamers όσο διηύθυνε μια εταιρεία ονόματι IGE. Ο Μπάνον ως διευθυντής του ακροδεξιού Breitbart κάλυπτε και πυροδοτούσε τις αντιδράσεις του άτυπου gaming κινήματος «Gamergate», το οποίο εμφανίστηκε το 2014 και λειτουργούσε σαν διαδικτυακός όχλος στοχεύοντας γυναίκες gamers και developers, μέλη φεμινιστικών οργανώσεων και μειονότητες με διαδικτυακές επιθέσεις, αλλά ακόμα και με εγκληματικές ενέργειες. Ενα άμορφο κίνημα λευκών αντρών το οποίο όμως πήρε πολιτικές προεκτάσεις: ανέστειλε την ορατότητα γυναικών developers σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο και διαμόρφωσε μία από τις πρώτες «λευκές αντιδράσεις» στον χώρο του διαδικτύου και στον κλάδο των βιντεοπαιχνιδιών.
Το Gamergate ήταν μόνο η αρχή. Ερευνες έχουν καταδείξει ότι η gaming κοινότητα στον Παγκόσμιο Βορρά είναι δηλητηριασμένη με ακροδεξιό δηλητήριο. Πλατφόρμες όπως το Roblox δίνουν πάτημα σε ακροδεξιούς και νεοναζί να αναπαριστούν σκηνές μαζικών δολοφονιών που διαπράχθηκαν από φασίστες (λ.χ. στο Christchurch της Νέας Ζηλανδίας ή τη μαζική δολοφονία 77 παιδιών στη Νορβηγία το 2011). Αυτές οι αναπαραστάσεις σε βιντεοπαιχνίδια τύπου Minecraft ή Grand Theft Auto έχουν στόχο όχι μόνο την ανάδειξη και ωραιοποίηση του συμβάντος, αλλά την κινητοποίηση άλλων παικτών και τη στρατολόγηση εφήβων και νέων σε ακροδεξιές και νεοναζιστικές ένοπλες οργανώσεις μέσω των σόσιαλ μίντια και καναλιών σε εφαρμογές όπως το Telegram.
Προς μια άλλη πορεία
«Οταν η κουλτούρα των νέων μονοπωλείται από τις μεγάλες επιχειρήσεις, τι μπορούν να κάνουν οι νέοι; Πρέπει να καταστρέψουμε αυτή την ψεύτικη καπιταλιστική διαδικασία που καταστρέφει την κουλτούρα».
Θέρστον Μουρ, «1991: The Year Punk Broke»
Την ίδια στιγμή που οι νεοναζί αστειεύονται για το Ολοκαύτωμα και αναδημιουργούν εγκλήματα, η αλληλεγγύη μεταξύ μειονοτήτων, οι ασφαλείς χώροι, η φαντασία και η ανακατάληψη του χώρου από μισαλλόδοξες συμπεριφορές έχει γίνει καθημερινός αγώνας για πολλούς gamers.
Τα βιντεοπαιχνίδια εκτός από μορφές τέχνης είναι και μορφές πολιτικής οργάνωσης. Οι παίκτες ελέγχουν χαρακτήρες και μπορούν να αποφασίζουν για τις επόμενες κινήσεις τους. Εχουν δηλαδή μια (μερική) ελεύθερη βούληση. Μπορούν για παράδειγμα στο ίδιο ψηφιακό περιβάλλον να αναδιανείμουν τον πλούτο ή να θανατώσουν όλους τους φτωχούς. Την ίδια στιγμή μπορούν να «βρεθούν» σε νέους κόσμους, να τους φανταστούν, να ανακαλύψουν νέους τρόπους πολιτικής οργάνωσης, αυτοδιάθεσης, συλλογικού παιχνιδιού. Να ρίξουν την κυβέρνηση και να επαναστατήσουν ή να απαντήσουν σε ηθικά πολιτικά διλήμματα που αλλάζουν την πλοκή.
Η ακροδεξιά σκέψη και ρητορική μπορεί να καταπολεμηθεί για τον Μπράιαν Ντίκεϊ, ερευνητή ψηφιακών παιχνιδιών, όχι μόνο μέσω θεσμικών και «top-bottom» πολιτικών, αλλά στοχεύοντας στην καρδιά του προβλήματος. Η καπιταλιστική λογική πίσω από τον κλάδο, η σχέση που υπάρχει με την πολεμική μηχανή των ΗΠΑ, το κοινωνικό γίγνεσθαι μέσα στο οποίο γεννιέται ένα παιχνίδι. Αυτά είναι που πρέπει να αμφισβητηθούν και να γκρεμιστούν. Την ίδια στιγμή, και ενώ ήδη γίνονται προσπάθειες, πρέπει να ενταθεί ο «από τα κάτω» εκδημοκρατισμός και κολεκτιβοποίηση του αχανούς αυτού ψηφιακού κόσμου των βίντεο γκέιμ. Ωστε να βγαίνει στην επιφάνεια ένα όραμα για το μέλλον της ψηφιακής κουλτούρας και όχι φασίστες.
*Ευχαριστώ τον φίλο και συνιδρυτή/συμπαρουσιαστή του podcast «ΣΦΑΛΜΑ» Ραδάμανθυ Φωτόπουλο για τη συνδρομή του σε αυτό το άρθρο.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr