02/03/2026 2:03 μμ.
“Ένας νεαρός αυτόνομος δολοφονήθηκε από φασίστες κατά τη διάρκεια των χρόνων του μολυβιού“. Πόσες φορές έχουμε διαβάσει αυτή τη φράση όταν θυμόμαστε τον σύντροφο Βαλέριο; Πάρα πολλές φορές, και πάντα, εμείς οι παλιοί σύντροφοι και οι συντρόφισσες που ζήσαμε εκείνα τα χρόνια μαζί του, πιστέψαμε ότι η πραγματική ταυτότητα του Βαλέριο υποβαθμίζονταν. από Comitato di Solidarietà con la Palestina in terzo
Ο Βαλέριο Βερμπάνο ήταν ένας αυτόνομος επαναστάτης σύντροφος, δεν ήταν μόνο ένας νεαρός, ήταν ένας σύντροφος που δεν σταμάτησε ποτέ να πιστεύει πως η επανάσταση ήταν δυνατή, εφικτή.
Ήταν ένας σύντροφος που, όπως χιλιάδες άλλοι, φώναζε στις πλατείες: «Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στο κράτος, ο αντιφασισμός είναι κόκκινος και δεν τον αναθέτουμε».
Ήταν ένας σύντροφος που είχε ζήσει πολιτικά ένα μεγάλο μέρος της δεκαετίας του ’70, ήταν μέρος της γενιάς που είχε παρακολουθήσει τις απόπειρες πραξικοπήματος του Κράτους με τη συνενοχή των μυστικών υπηρεσιών και του ΝΑΤΟ.
Είχε δει τις σφαγές που διαπράχθηκαν στη Χώρα μας από τους φασίστες, με τη συνενοχή των Κρατικών μηχανισμών, σε μια προσπάθεια να αναχαιτιστεί το επαναστατικό κύμα που είχε εμπλέξει εκατομμύρια ανθρώπους.
Είχε πολεμήσει στις γειτονιές και τις πλατείες ενάντια στη ζημιά που προκλήθηκε από τον ιστορικό συμβιβασμό τον οποίον επιδίωξε το PCI/ΚΚΙ και από την επακόλουθη «πολιτική των θυσιών».
Δεν ήταν χρόνια μολυβιού, ήταν χρόνια στα οποία, από τους χώρους εργασίας, από τα σχολεία, από τα πανεπιστήμια, από τις γειτονιές, το καλύτερο μέρος μιας γενιάς είχε επαναστατήσει, είχε εξεγερθεί και είχε αγωνιστεί, με κάθε δυνατό μέσο απαραίτητο, για να χτίσει μια κομμουνιστική κοινωνία.
Η προσπάθεια να κλειστούν χρόνια αγώνα, θυσίας, δεκάδων συντρόφων που σκοτώθηκαν από τους φασίστες και από το Κράτος στη φράση «χρόνια μολυβιού» καταδεικνύει, αν υπήρχε ακόμη ανάγκη, τον φόβο που όλοι μαζί καταφέραμε να ενσταλάξουμε σε εκείνους που διατηρούσαν την εξουσία, τη δύναμη τους μέσω διεθνών συνωμοσιών και ειδικών νόμων.
Χρειάστηκαν χρόνια, χρησιμοποίησαν αντισυνταγματικούς νόμους, σκότωσαν και έστειλαν χιλιάδες συντρόφισσες και συντρόφους στη φυλακή.
Το PCI και τα συνομοσπονδιακά συνδικάτα έπαιξαν ενεργό ρόλο σε όλα αυτά. η εκδίωξη του γραμματέα της CGIL, Λουτσιάνο Λάμα, και ολόκληρης της ομάδας περιφρούρησης του συνδικάτου και του ΚΚI από το Πανεπιστήμιο Sapienza στις 17 φεβρουαρίου 1977 ήταν η πολιτική απάντηση του κινήματος.
Η ιστορία που παραδίδουμε δεν μπορεί να επικαλυφθεί με γλυκανάλατο τρόπο, όπως λέγαμε κάποτε, «η αλήθεια είναι επαναστατική».
Όσοι γνώρισαν τον Βαλέριο ξέρουν ότι έτσι θα ήθελε να τον θυμούνται, ξέρουν πόσο πεισματάρης και επίμονος ήταν στις έρευνες του, η οποίες δεν στόχευαν μόνο τους φασίστες αλλά και την αποκάλυψη πιθανών δεσμών μεταξύ φασιστών και Κρατικού μηχανισμού. Ξέρουν πόσο μακριά ήταν από τους θεσμούς και τα κόμματα.
Όταν δολοφονήθηκε στις 22 φεβρουαρίου 1980, το ταξικό κίνημα ήταν ακόμα ζωντανό, όρθιο, παρά τα χρόνια επιθέσεων κάθε είδους.
Κάποιοι τα είχαν παρατήσει και είχαν αποσυρθεί στην ιδιωτική ζωή, αλλά χιλιάδες άνθρωποι εξακολουθούσαν να βγαίνουν στους δρόμους για να απαιτήσουν στερημένα δικαιώματα, και οι σχέσεις μεταξύ του κρατικού μηχανισμού και των φασιστών ήταν ακόμα ενεργές.
Στις 23 ιουνίου 1980, ο αναπληρωτής εισαγγελέας Μάριο Αμάτο, Mario Amato (ο μόνος δικαστής που ερευνούσε τους φασίστες στην εισαγγελία της Ρώμης, και είχε αφεθεί μόνος του δίχως συνοδεία) δολοφονήθηκε από τους φασίστες των NAR (Ένοπλοι Επαναστατικοί Πυρήνες) κάτι λίγο πάνω από εκατό μέτρα από το σπίτι του Βαλέριο Βερμπάνο.
Στις 2 αυγούστου του ίδιου έτους, οι φασίστες πραγματοποίησαν την επίθεση στον κεντρικό σταθμό της Μπολόνια, σκοτώνοντας 85 και τραυματίζοντας 200 ανθρώπους.
Κατά τη διάρκεια των ίδιων ετών, απαγορεύτηκε στους συντρόφους του Βαλέριο να πραγματοποιήσουν διαδηλώσεις στη μνήμη του δολοφονημένου συντρόφου τους.
Το να θυμόμαστε τον Βαλέριο και την ιστορία του σημαίνει να μην ξεχνάμε ποτέ, και όταν, ακόμη και σήμερα, ενθυμούμενοι τον σύντροφό μας, λέμε ότι ζει στους αγώνες μας, πιστεύουμε και είμαστε πεπεισμένοι ότι θα ήθελε να τον θυμόμαστε έτσι, ως επαναστάτη σύντροφο.
Τα τελευταία δύο χρόνια, θυμόμαστε τον Βαλέριο καταγγέλλοντας τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Και φέτος, θα τον θυμόμαστε μιλώντας για το ότι συνεχίζεται η εθνοκάθαρση και η γενοκτονία στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, και πως οι κίνδυνοι του πολέμου είναι όλο και πιο κοντά.
Με τον Βαλέριο στις καρδιές μας, με εκείνους που δεν έχουν σταματήσει ποτέ να επαναστατούν, να εξεγείρονται.
18 Φεβρουαρίου 2026 –