19/01/2026 11:16 πμ.
Τα κράτη-γκάνγκστερ δεν έχουν ανάγκη από διπλωματία. Ο Τραμπ και ο Ρούμπιο, για αυτόν τον λόγο, έχουν διαλύσει το Υπουργείο Εξωτερικών, μαζί με άλλες μορφές «ήπιας» ισχύος που επιτυγχάνουν επιρροή χωρίς να καταφεύγουν στη βία, συμπεριλαμβανομένου του ρόλου των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη By Chris Hedges , ScheerPost
“Ζούμε σε έναν κόσμο όπου μπορείς να μιλάς όσο θέλεις για διεθνείς λεπτότητες και οτιδήποτε άλλο, αλλά ζούμε σε έναν κόσμο, στον πραγματικό κόσμο, Τζέικ, που κυβερνάται από τη δύναμη, που κυβερνάται από τη ισχύ, που κυβερνάται από την εξουσία. Αυτοί είναι οι σιδερένιοι νόμοι του κόσμου που υπάρχουν από την αρχή του χρόνου.” — Stephen Miller στον Jake Tapper στο CNN, Ιαν. 5, 2026.
“Αυτός που θέλει να ζήσει πρέπει να πολεμήσει. Αυτός που δεν θέλει να πολεμήσει σε αυτόν τον κόσμο, όπου ο διαρκής αγώνας είναι ο νόμος της ζωής, δεν έχει το δικαίωμα να υπάρχει. Μια τέτοια φράση μπορεί να ακούγεται σκληρή, αλλά, τελικά, έτσι είναι τα πράγματα.” — Adolf Hitler στο Mein Kampf, ο Αγών μου
“Το Φασιστικό Κράτος εκφράζει τη βούληση για άσκηση εξουσίας και διοίκησης. Εδώ η ρωμαϊκή παράδοση ενσωματώνεται σε μια αντίληψη ισχύος. Η αυτοκρατορική εξουσία, όπως γίνεται κατανοητή από το Φασιστικό δόγμα, δεν είναι μόνο εδαφική, ή στρατιωτική ή εμπορική. είναι επίσης πνευματική και ηθική… Ο Φασισμός βλέπει στο ιμπεριαλιστικό πνεύμα – δηλαδή, στην τάση των εθνών να επεκτείνονται – μια εκδήλωση της ζωτικότητάς τους.” — Benito Mussolini στο Το Δόγμα του Φασισμού
Όλες οι αυτοκρατορίες, όταν πεθαίνουν, λατρεύουν το είδωλο του πολέμου. Ο πόλεμος θα σώσει την αυτοκρατορία. Ο πόλεμος θα αναστήσει την περασμένη δόξα. Ο πόλεμος θα διδάξει σε έναν ανυπότακτο κόσμο να υπακούει. Αλλά όσοι υποκλίνονται μπροστά στο είδωλο του πολέμου, τυφλωμένοι από την υπεραρρενωπότητα και την αλαζονεία, δεν γνωρίζουν ότι ενώ τα είδωλα ξεκινούν ζητώντας τη θυσία των άλλων, καταλήγουν απαιτώντας αυτοθυσία. Η εκπύρωση, η αναπόφευκτη πυρκαγιά που καταστρέφει τον κόσμο σύμφωνα με according to τους αρχαίους Στωικούς, αποτελεί μέρος της κυκλικής φύσης του χρόνου. Δεν υπάρχει διαφυγή. Τύχη. Υπάρχει καιρός για ατομικό θάνατο. Υπάρχει καιρός για συλλογικό θάνατο. Στο τέλος, με τους κουρασμένους πολίτες να λαχταρούν την εξαφάνιση, οι αυτοκρατορίες ανάβουν τη δική τους νεκρική πυρά.
Οι αρχιερείς μας πολέμου, Ντόναλντ Τραμπ, Μάρκο Ρούμπιο, Πιτ Χέγκσεθ, Στίβεν Μίλερ και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατηγός Dan “Razin” Caine, δεν διαφέρουν από τους ανόητους και τσαρλατάνους που κατέστρεψαν αυτοκρατορίες του παρελθόντος – τους αλαζόνες ηγέτες της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, τους μιλιταριστές στην αυτοκρατορική Γερμανία και την άμοιρη αυλή της τσαρικής Ρωσίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακολούθησαν οι φασίστες στην Ιταλία υπό τον Μπενίτο Μουσολίνι, στη Γερμανία υπό τον Αδόλφο Χίτλερ και οι στρατιωτικοί ηγέτες της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αυτές οι πολιτικές οντότητες διέπραξαν συλλογική αυτοκτονία.
Ήπιαν το ίδιο μοιραίο ελιξίριο ο Μίλερ και όσοι βρίσκονται εμποτισμένοι στον Λευκό Οίκο του Τραμπ. Και αυτοί προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν βιομηχανική βία για να αναδιαμορφώσουν το σύμπαν. Και αυτοί θεωρούν τους εαυτούς τους παντοδύναμους. Και αυτοί βλέπουν τους εαυτούς τους στο πρόσωπο του ειδώλου του πολέμου. Και αυτοί απαίτησαν να τους υπακούν και να τους λατρεύουν.
Η καταστροφή για αυτούς είναι δημιουργία. Η διαφωνία είναι στασιασμός, ανταρσία. Ο κόσμος είναι μονοδιάστατος. Οι ισχυροί εναντίον των αδύναμων. Μόνο το έθνος μας είναι σπουδαίο. Άλλα έθνη, ακόμη και σύμμαχοι, απορρίπτονται με περιφρόνηση.
Αυτοί οι αρχιτέκτονες της αυτοκρατορικής ανοησίας είναι γελωτοποιοί και δολοφόνοι κλόουν. Γελοιοποιούνται και μισούνται από εκείνους που έχουν τις ρίζες τους σε έναν κόσμο που βασίζεται στην πραγματικότητα. Ακολουθούνται δουλικά από τους απελπισμένους και τους αποστερημένους. Η απλότητα του μηνύματος είναι η γοητεία του. Ένα μαγικό ξόρκι θα φέρει πίσω τον χαμένο κόσμο, τη χρυσή εποχή, όσο μυθική κι αν είναι. Η πραγματικότητα αντιμετωπίζεται αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα του υπερεθνικισμού. Η άλλη όψη του υπερεθνικισμού είναι ο ρατσισμός.
“Ο εθνικιστής είναι εξ ορισμού αδαής,” wrote έγραψε ο Γιουγκοσλάβος-Σέρβος μυθιστοριογράφος Ντανίλο Κις, Danilo Kiš. «Ο εθνικισμός είναι η γραμμή της ελάχιστης αντίστασης, ο εύκολος δρόμος. Ο εθνικιστής δεν έχει προβλήματα, γνωρίζει ή νομίζει ότι γνωρίζει ποιες είναι οι αξίες του, οι δικές του, δηλαδή οι εθνικές, δηλαδή οι αξίες του έθνους στο οποίο ανήκει, ηθικές και πολιτικές. δεν ενδιαφέρεται για τους άλλους-τις άλλες, δεν τον αφορούν, διάολε – είναι άλλοι άνθρωποι, άλλοι λαοί (άλλα έθνη, άλλες φυλές). Δεν χρειάζονται καν έρευνα. Ο εθνικιστής βλέπει τους άλλους ανθρώπους κατ’ εικόνα του – ως εθνικιστές.”
Αυτά τα καχεκτικά ανθρώπινα όντα δεν είναι σε θέση να διαβάσουν τους άλλους. Απειλούν threaten. Tρομοκρατούν terrorize. Σκοτώνουν kill. Η τέχνη της πολιτικής ισχύος μεταξύ εθνών ή ατόμων ξεπερνά κατά πολύ την ελάχιστη φαντασία τους. Τους λείπει η νοημοσύνη – συναισθηματική και πνευματική – για να αντιμετωπίσουν τις πολύπλοκες, συνεχώς μεταβαλλόμενες άμμους των παλιών και νέων συμμαχιών. Δεν μπορούν να δουν τον εαυτό τους όπως τον βλέπει ο κόσμος.
Η διπλωματία είναι συχνά μια σκοτεινή και παραπλανητική τέχνη, απατηλή. Είναι από τη φύση τους χειριστική. Αλλά απαιτεί κατανόηση άλλων πολιτισμών και παραδόσεων. Απαιτεί να μπουν μέσα στα κεφάλια των αντιπάλων και των συμμάχων. Για τον Τραμπ και τους υπηρέτες του, αυτό είναι αδύνατο.
Επιδέξιοι διπλωμάτες, όπως ο πρίγκιπας Κλέμενς φον Μέττερνιχ Prince Klemens von Metternich, υπουργός Εξωτερικών της Αυστριακής Αυτοκρατορίας που κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή πολιτική μετά την ήττα του Ναπολέοντα, το έκανε συνάπτοντας συμφωνίες και συνθήκες όπως η Συμφωνία της Ευρώπης Concert of Europe και το Συνέδριο της Βιέννης Congress of Vienna. ο Metternich, καθόλου φίλος του φιλελευθερισμού, κράτησε επιδέξια την Ευρώπη σταθερή μέχρι τις επαναστάσεις του 1848
Τα κράτη-γκάνγκστερ δεν έχουν ανάγκη από διπλωματία. Ο Τραμπ και ο Ρούμπιο, για αυτόν τον λόγο, έχουν διαλύσει το Υπουργείο Εξωτερικών, μαζί με άλλες μορφές «ήπιας» ισχύος που επιτυγχάνουν επιρροή δίχως να καταφεύγουν στη βία, συμπεριλαμβανομένου του ρόλου των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη, της Υπηρεσίας Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ, του Ινστιτούτου Ειρήνης των ΗΠΑ – που μετονομάστηκε σε Ινστιτούτο Ειρήνης Ντόναλντ Τζ. Τραμπ μετά την απόλυση του μεγαλύτερου μέρους του διοικητικού συμβουλίου και του προσωπικού – και της Φωνής της Αμερικής.
Οι διπλωμάτες στα κράτη-γκάνγκστερ περιορίζονται στον ρόλο των παιδιών που κάνουν θελήματα. Ο Υπουργός Εξωτερικών του Χίτλερ, Γιόακιμ φον Ρίμπεντροπ, Joachim von Ribbentrop, του οποίου η κύρια εμπειρία στις εξωτερικές υποθέσεις πριν από το 1933 ήταν η πώληση ψεύτικης γερμανικής σαμπάνιας στη Βρετανία, διόρισε κομματάρχες από την SA, παραστρατιωτική οργάνωση των Ναζί ή Brownshirts — τη παραστρατιωτική πτέρυγα του κόμματος — σε διπλωματικές θέσεις στο εξωτερικό. Υπουργός Εξωτερικών του Μπενίτο Μουσολίνι ήταν ο γαμπρός του, Γκαλεάτσο Τσιάνο, Galeazzo Ciano. Ο Μουσολίνι – ο οποίος πίστευε ότι «ο πόλεμος είναι για τον άνδρα ό,τι η μητρότητα για τη γυναίκα» – αργότερα εκτέλεσε τον Τσιάνο για απιστία. Ο ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ στη Μέση Ανατολή, Στίβεν Τσαρλς Γουίτκοφ, Steven Charles Witkoff, διαχειρίζεται τη διαδικασία δημιουργίας και ανάπτυξης έργων ακινήτων, real estate developer, συχνά συνοδεύεται accompanied σε διπλωματικές αποστολές από τον ανεύθυνο γαμπρό του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ, Jared Kushner.
Ο Ιταλός φιλόσοφος Μπενεντέτο Κρότσε Benedetto Croce αστειεύτηκε πως ο φασισμός είχε δημιουργήσει μια τέταρτη μορφή διακυβέρνησης, την «οναγροκρατία», μια διακυβέρνηση γαϊδουριών που γκαρίζουν, για να προστεθεί στην παραδοσιακή τριανδρία του Αριστοτέλη, η οποία περιλάμβανε τυραννία, ολιγαρχία και δημοκρατία.
Η άρχουσα τάξη μας, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι, κομμάτι κομμάτι, διέλυσαν τη δημοκρατία. Στη Γερμανία και την Ιταλία, το συνταγματικό κράτος κατέρρευσε επίσης πολύ πριν από την έλευση του φασισμού. Ο Τραμπ, που είναι το σύμπτωμα, όχι η ασθένεια, κληρονόμησε το πτώμα. Το αξιοποιεί σωστά. https://scheerpost.com/2026/01/09/chris-hedges-grand-illusion/
Η πολιτική ισχύος (ή «πολιτική της εξουσίας» ή «πολιτική της δύναμης») αναφέρεται στην πολιτική πρακτική, ιδίως στις διεθνείς σχέσεις, που βασίζεται στη χρήση ή την απειλή βίας-δύναμης (στρατιωτικής ή οικονομικής) για την απόκτηση ισχύος-εξουσίας, επιρροής και την επίτευξη των στόχων κάποιου, συχνά εις βάρος των άλλων. Είναι μια στρατηγική που δίνει προτεραιότητα στον καταναγκασμό και το ρεαλιστικό εθνικό συμφέρον, μερικές φορές σε σύγκρουση με τα ιδανικά της συνεργασίας ή της ηθικής.
Η Συμφωνία της Ευρώπης, The Concert of Europe (ή Σύστημα Συνεδρίων) ήταν ένα διπλωματικό πλαίσιο που θεσπίστηκε μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους (1815) από τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις (Αυστρία, Βρετανία, Πρωσία, Ρωσία, αργότερα Γαλλία) για τη διατήρηση της ισορροπίας δυνάμεων, τη διατήρηση του εδαφικού status quo και την αποτροπή πολέμων και επαναστάσεων μεγάλης κλίμακας μέσω συλλογικής ασφάλειας και τακτικών συναντήσεων