14/03/2026 11:40 πμ.
Συνέντευξη του αναρχικού κρατούμενου Francisco Solar (Χιλή) στην συλλογικότητα Informativo Anarquista.
Συνέντευξη του αναρχικού κρατούμενου Francisco Solar (Χιλή) στην συλλογικότητα Informativo Anarquista.
Ο Σολάρ καταδικάστηκε σε 86 χρόνια φυλάκισης για τρεις δράσεις που πραγματοποίησε εναντίον του κράτους. Καταδικάστηκε επίσης η Μόνικα Καμπαγιέρο, η οποία έλαβε ποινή 12 ετών ως φερόμενη συνεργός. Είχαν αρχικά συλληφθεί τον Ιούνιο του 2020 και πέρασαν πάνω από τρία χρόνια στη φυλακή πριν εκδοθεί η καταδικαστική τους απόφαση τον Δεκέμβριο του 2023. Και οι δύο είχαν απελαθεί από την Ισπανία στη Χιλή τον Μάρτιο του 2017, μετά την καταδίκη τους στην υπόθεση που έγινε γνωστή ως “Πανδώρα ΙΙ”, στην οποία οι δύο, μαζί με αρκετούς άλλους, κατηγορήθηκαν για μια σειρά ακτιβιστικών ενεργειών στη Σαραγόσα. Και οι δύο καταδικάστηκαν σε 12 χρόνια φυλάκισης, αλλά οι ποινές τους μειώθηκαν αργότερα σε 4 χρόνια και έξι μήνες. Στη συνέχεια, τα δικαστήρια αποφάσισαν να μετατρέψουν την ποινή τους και να τους απελάσουν. Το 2011, οι δύο είχαν προηγουμένως αντιμετωπίσει δίωξη, μαζί με άλλους, από τα χιλιανά δικαστήρια για μια σειρά επιθέσεων. Τελικά αθωώθηκαν τον Ιούνιο του 2012. Οι δύο ταξίδεψαν αργότερα στην Ισπανία, όπου αντιμετώπισαν συνεχή δίωξη πριν εκδοθούν πίσω στη Χιλή. Αφού πέρασε σχεδόν 5 χρόνια σε απομόνωση, ο Σολάρ, μετακινούμενος σε διάφορα τμήματα υψίστης ασφαλείας και αντιμετωπίζοντας την αυστηροποίηση του καθεστώτος κράτησης που τον κρατούσε 21 ώρες την ημέρα κλεισμένο στο κελί, χωρίς τηλεόραση ή ραδιόφωνο και με περιορισμούς στις επισκέψεις, μετά από διαδοχικές ακροάσεις και τεχνικές συμβουλές, η διοίκηση της φυλακής εξάντλησε τις δικαιολογίες για να κρατήσει τον σύντροφο σε αυτό το καθεστώς τιμωρίας, αναγκασμένη να τον μεταφέρει. Ο σύντροφος αφού κατάφερε να βγει από τον κύκλο και το λαβύρινθο της απομόνωσης και των πτερύγων υψίστης ασφαλείας, μεταφερόμενος στο πτέρυγα 33 μέσα στη φυλακή La Gonzalina, όπου κρατούνται και άλλοι αναρχικοί και ανατρεπτικοί κρατούμενοι. Ο Francisco βρισκόταν σε μονάδες μέγιστης ασφάλειας εδώ και σχεδόν 5 χρόνια, από τότε που συνελήφθη το 2020, αφού κατηγορήθηκε για επιθέσεις εναντίον εξουσιαστικών και κατασταλτικών στόχων.
Σε αυτή την τέταρτη συνέντευξη, ξεκινήσαμε έναν διάλογο με τον αναρχικό σύντροφο Francisco Solar, λειτουργώντας ως γέφυρα για τη διάδοση των λόγων του και την εμβάθυνση σε διάφορα θέματα και πλαίσια που παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Η οπτική του και η συμμετοχή του σε πρωτοβουλίες που ξεκινούν από τον δρόμο είναι ζωτικής σημασίας, καθώς σπάνε την αδράνεια που η φυλακή επιδιώκει να επιβάλει. Κατά τη διάρκεια αυτής της συζήτησης, εξετάζουμε όχι μόνο πτυχές που σχετίζονται με την προσωπική του εμπειρία μέσα στη φυλακή, αλλά και ευρύτερες πολιτικές σκέψεις σχετικά με τους αγώνες που διεξάγονται και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι αναρχικοί κύκλοι.
1.-Πώς νιώθεις αυτή τη στιγμή; Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια για την εμπειρία σου στη φυλακή La Gonzalina; Ποιες διαφορές παρατηρείς στο σωφρονιστικό σύστημα της Ευρώπης και της Χιλής;
Πριν από σχεδόν ένα χρόνο βγήκα από τις πτέρυγες υψίστης ασφαλείας, όπου παρέμεινα σχεδόν 5 χρόνια, και μεταφέρθηκα σε πτέρυγα υψηλής ασφαλείας με κανονικό καθεστώς διαβίωσης, το οποίο μεταφράζεται, βασικά, σε 8 ώρες προαυλισμού και δυνατότητα συζυγικών επισκέψεων. Με βάση τα παραπάνω, προφανώς η κατάστασή μου είναι πιο ευνοϊκή, καθώς δεν υπόκειμαι στους περιορισμούς ενός καθεστώτος μέγιστης ασφάλειας. Ωστόσο, το γεγονός ότι μοιράζομαι την καθημερινότητά μου με τους αναρχικούς και ανατρεπτικούς συντρόφους που βρίσκονταν ήδη σε αυτό το τμήμα κάνει τη φυλακή αρκετά πιο ανεκτή. Το να ξεφεύγεις κατά διαστήματα από τις καταστροφικές αυταρχικές δυναμικές που επικρατούν μεταξύ των κρατουμένων και να προσπαθείς να καλλιεργείς σχέσεις αντίθετες προς αυτές αποτελεί μια πρόκληση και έναν συνεχή αγώνα που συνεπάγεται διαρκή αμφισβήτηση. Είναι σαφές ότι δεν είμαστε ένα νησί μέσα σε αυτό το τμήμα, αντιμετωπίζουμε αντιφάσεις και προφανώς μερικές φορές αναπαράγουμε συμπεριφορές που λέμε ότι απορρίπτουμε, ωστόσο, οι δυναμικές μας, αυτές των αναρχικών και ανατρεπτικών κρατουμένων, είναι διαφορετικές από αυτές των υπόλοιπων κρατουμένων. Οι σχέσεις μας δεν βασίζονται σε αυτόν τον ωμό αυταρχισμό των άλλων κρατουμένων και αυτό είναι προφανές. Η καθημερινή μου ρουτίνα περιλαμβάνει άθληση στην αυλή, συζητήσεις και βόλτες με τους συγκρατούμενους, καθώς και διάβασμα. Είναι σημαντικό, όπως έχω επισημάνει και σε άλλα κείμενά μου, να έχει κανείς μια ρουτίνα που ακολουθείται καθημερινά, κάτι που επιτρέπει, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου, να διατηρώ μια ορισμένη διαύγεια πνεύματος και να αποφεύγω να υποκύψω στην καταθλιπτική ατμόσφαιρα της φυλακής. Οι διαφορές μεταξύ του σωφρονιστικού συστήματος της Χιλής και εκείνου της Ισπανίας έγκειται κυρίως στον έλεγχο. Το ισπανικό σωφρονιστικό σύστημα έχει καταφέρει, μέσω μιας συνεχούς και μακροχρόνιας προσαρμογής των στρατηγικών ελέγχου του, να επιβάλει πειθαρχία στη ζωή μέσα στη φυλακή. Μέσω του FIES και της διασποράς, οι Σωφρονιστικές Υπηρεσίες έχουν ειρηνεύσει τις φυλακές της Ισπανίας, καταφέρνοντας μάλιστα να μετατρέψουν τους κρατούμενους σε δικούς τους δεσμοφύλακες, όπως μπορεί να παρατηρηθεί στα ολοένα και πιο πολυάριθμα “μοντέλα σεβασμού”. Αν και το χιλιανό σωφρονιστικό σύστημα τείνει να ασκεί έλεγχο κατά τον “ισπανικό” (ή ευρωπαϊκό) τρόπο, η αλήθεια είναι ότι απέχει ακόμη πολύ από αυτό. Οι μηχανισμοί ελέγχου είναι αρκετά πιο πρόχειροι και αναποτελεσματικοί, γεγονός που οδηγεί, μεταξύ άλλων, στη θέσπιση συγκεκριμένων “κανόνων” που επιβάλλονται από τους ίδιους τους κρατούμενους στο πλαίσιο της φυλακής. Οι εν λόγω κανόνες βασίζονται σε έναν ακραίο αυταρχισμό που δημιουργεί και αναπαράγει σχέσεις που μοιάζουν με σκλαβιά μεταξύ των ίδιων των κρατουμένων. Αν κάποτε η αλληλεγγύη ήταν παρούσα σε αυτές τις δυναμικές, σήμερα σχέσεις αυτού του είδους έχουν πρακτικά παραγκωνιστεί για να δώσουν τη θέση τους στην επιδεικτικότητα και στον προαναφερθέντα αυταρχισμό που μετατρέπει τη φυλακή σε ένα εχθρικό περιβάλλον.
2.- Ποια ήταν και ποια είναι η σημασία των αντιπληροφοριακών πρωτοβουλιών; Πιστεύεις ότι εξακολουθούν να αποτελούν μέσο διαλόγου και αναρχικής προπαγάνδας; Έχουν χάσει έδαφος έναντι των κοινωνικών δικτύων;
Η σημασία των μέσων αντιπληροφόρησης στην ενίσχυση των αναρχικών κύκλων είναι αναμφισβήτητη. Δεν είναι τυχαίο ότι σε περιόδους όπου πολλαπλασιάζονταν οι αναρχικοί χώροι, εξαπλώνονταν οι αντιεξουσιαστικές πρωτοβουλίες και οι επιθέσεις διαδέχονταν η μία την άλλη ασταμάτητα, τα μέσα αντιπληροφόρησης όπως τα Publicación Refractario, Contrainfo, Liberación Total, Material Anarquista, μεταξύ άλλων, μαζί με διάφορες αναρχικές εφημερίδες σε έντυπη μορφή, αποτέλεσαν σημαντικό μέρος του αναρχικού γαλαξία που συμπλήρωσε τη δραστήρια δράση εκείνων των χρόνων. Μαζί με τις πληροφορίες που διατέθηκαν και επέτρεψαν να είμαστε ενήμεροι για ό,τι συνέβαινε στο περιβάλλον μας, αυτά τα μέσα αποτελούσαν και αποτελούν χώρους για την προώθηση και την ανάπτυξη συζητήσεων που έδωσαν ζωή στο κίνημά μας. Εκτενείς συζητήσεις που διαμόρφωσαν σκέψεις και θέσεις που είναι αδύνατον να αναπτυχθούν στα φευγαλέα προφίλ του Instagram. Σε αυτό το πλαίσιο, κατά τη γνώμη μου, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ο άμεσος χαρακτήρας τους έχουν υποβαθμίσει την ποιότητα των επιχειρημάτων και, κατά συνέπεια, τη δύναμη των θέσεών μας. Είναι προφανές ότι τα μέσα αντιπληροφόρησης έχουν χάσει έδαφος έναντι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία παρουσιάζονται σήμερα ως το πεδίο όπου διεξάγεται ο αγώνας. Λίγα ή τίποτα δεν έχει απομείνει από τις εμπεριστατωμένες και σχολαστικές σκέψεις, δίνοντας τη θέση τους στα κενά συνθήματα και στη λατρεία της αισθητικής που χαρακτηρίζουν τα κοινωνικά δίκτυα. Η μείωση των μέσων αντιπληροφόρησης είναι ένα ακόμη δείγμα της απώλειας δύναμης και της στασιμότητας του κινήματός μας. Η σημασία και η υπεροχή των κοινωνικών δικτύων αντανακλά την αυξανόμενη έλλειψη σκέψης και την ελάχιστη παραγωγή ιδεών.
3.- Στο κείμενο “Ένας απαραίτητος διάλογος συνωμοσίας” αναφέρεις την έννοια των “αναρχικών ενεργειών μεγάλης κλίμακας”, ενώ στο “Οι κίνδυνοι της πολυμορφίας” αναρωτιέσαι και υποστηρίζεις ότι: “Είναι το ίδιο οι ενέργειες μεγάλης κλίμακας και οι “απλές” ενέργειες; Είναι το ίδιο να τοποθετήσεις εκρηκτικό μηχανισμό σε αστυνομικό τμήμα με το να κάνεις μια γκραφιτάδα σε έναν τοίχο ή να ζωγραφίσεις έναν καμβά; Σαφώς όχι. Δεν είναι το ίδιο όσον αφορά τον σχεδιασμό, την αφοσίωση ή το τι διακυβεύεται. Δεν είναι το ίδιο όσον αφορά τον αντίκτυπο ή τις επιπτώσεις που προκαλούν”. Από την ανάγνωση αυτών των ανακοινώσεων, παρατηρούμε ότι εφαρμόζεις την έννοια της “μεγάλης κλίμακας” για να ορίσεις καταστροφικές άμεσες δράσεις, ενώ με τον όρο “απλές” ορίζεις δράσεις προπαγάνδας. Ωστόσο, και οι δύο ορισμοί κατηγοριοποιούνται ως “δράσεις”. Θα ήταν λοιπόν σκόπιμο να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια της “δράσης” ή αρκεί το επίθετο που ακολουθεί;
Πιστεύω ότι το σημαντικό στη γλώσσα, είτε γραπτή είτε προφορική, είναι να γίνεται κατανοητό αυτό που θέλουμε να επικοινωνήσουμε. Από την ερώτησή σας καταλαβαίνω ότι έκανα απολύτως σαφές αυτό που προσπάθησα να εκφράσω σε αυτά τα κείμενα, οπότε η λειτουργία της γλώσσας σε αυτή την περίπτωση πέτυχε τον στόχο της. Επομένως, δεν έχει σημασία πώς ονομάζουμε αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε, αρκεί τελικά να γίνεται κατανοητό το νόημα. Τώρα, κάθε δράση συνεπάγεται ενέργεια που αλλοιώνει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την πραγματικότητα, οπότε το να φτιάξεις έναν καμβά και να τον τοποθετήσεις είναι προφανώς μια δράση, όπως είναι και το να φτιάξεις μια τοιχογραφία ή να γεμίσεις τις οδούς της πόλης με αφίσες. Σαφώς, η τοποθέτηση ενός εκρηκτικού μηχανισμού, το να πυροβολήσεις την αστυνομία ή οποιαδήποτε άλλη σύνθετη επίθεση αντιστοιχούν επίσης σε δράσεις για τον ίδιο λόγο που αναφέρθηκε προηγουμένως. Ωστόσο, όπως επισημαίνω στα κείμενά μου, παρουσιάζουν διαφορές που δεν επιτρέπουν να αξιολογηθούν με τον ίδιο τρόπο. Είναι σημαντικό, επομένως, να γίνεται διάκριση στη γλώσσα κατά την προσέγγισή τους, καθώς είναι προφανές ότι δεν μιλάμε για τον ίδιο τύπο ενεργειών. Σύνθετες ενέργειες, ενέργειες μεγάλης κλίμακας, βίαιες επαναστατικές επιθέσεις: αυτοί είναι όροι που χρησιμοποιώ για να αναφερθώ στον ίδιο τύπο δράσης. Πρόκειται για γεγονότα τα οποία, λόγω των χαρακτηριστικών τους, ενέχουν μεγαλύτερους κινδύνους και απαιτούν διαφορετικό επίπεδο λήψης αποφάσεων, μεταξύ άλλων, στοιχεία που τα διαφοροποιούν από άλλους τύπους ενεργειών. Εν τέλει, δεδομένου ότι και οι τελευταίες είναι επίσης ενέργειες, πιστεύω ότι το καταλληλότερο είναι να επισημάνω τις πρώτες με ένα επίθετο, ώστε να γίνει σαφής η διαφορά τους και οι ιδιαιτερότητές τους σε σχέση με τις άλλες.
4.- Η “Cómplices Sediciosos / Fracción por la Venganza” αναλαμβάνει την ευθύνη για την αποστολή δύο πακέτων-βομβών κατά του 54ου αστυνομικού τμήματος της Huechuraba και του γραφείου του πρώην υπουργού Εσωτερικών Rodrigo Hinzpeter, επίθεση για την οποία λίγο αργότερα αναλάβατε την ευθύνη. Στο ανακοινωθέν αναγράφεται: “Λάβαμε όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας ώστε τα εκρηκτικά να εκραγούν μόνο στα χέρια των ατόμων που αποτελούσαν στόχο της δράσης μας. Οι εχθροί μας είναι σαφείς, δεν μας ενδιαφέρει ούτε επιδιώκουμε να βλάψουμε ή να τραυματίσουμε οποιονδήποτε (…)”. Μπορεί αυτό να ερμηνευθεί ως διάκριση μεταξύ επιλεκτικής και αδιάκριτης βίας; Αν ναι, πώς θα εξηγούσες τις διαφορές μεταξύ του επιλεκτικού και του αδιάκριτου;
Όπως ανέφερα στις καταληκτικές παρατηρήσεις της δίκης, οι βίαιες αναρχικές ενέργειες δεν ήταν ποτέ αδιάκριτες. Ιστορικά, πάντα στόχευαν άτομα, ομάδες ατόμων ή σύμβολα που κατείχαν ή εκπροσωπούσαν την Εξουσία. Είναι οι φασίστες που έχουν διαπράξει αδιάκριτες επιθέσεις, όπως για παράδειγμα η σφαγή στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολόνια, στην Ιταλία, το 1981. Επίσης, πριν από μερικά χρόνια εμφανίστηκε αυτή η μισανθρωπική τάση που προσπάθησε, χωρίς μεγάλη επιτυχία, να πραγματοποιήσει αδιάκριτες επιθέσεις. Η στάση τους, που πλησίαζε περισσότερο μια θρησκευτική θέση λόγω των καθαρά ιερών χρωμάτων της, ήταν γεμάτη αντιφάσεις, με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν τόσο γρήγορα όσο εμφανίστηκαν. Δεν αξίζει περαιτέρω ανάλυση. Επιστρέφοντας στην ερώτηση: οι αδιάκριτες επιθέσεις είναι εκείνες που έχουν ως στόχο οποιονδήποτε, οπότε τα μέρη για τις επιθέσεις είναι γενικά ανοιχτοί χώροι, οι οποίοι όσο πιο πολυσύχναστοι τόσο καλύτερα. Στάσεις λεωφορείων γεμάτες κόσμο, υπαίθριες αγορές, μεταξύ άλλων, είναι ιδανικά μέρη λόγω της μεγάλης συγκέντρωσης κόσμου που παρουσιάζουν. Οι επιλεκτικές επιθέσεις, από την άλλη πλευρά, είναι εκείνες που απευθύνονται, όπως ανέφερα, σε εκπροσώπους, κατόχους ή σύμβολα της εξουσίας. Είναι επιθέσεις που πραγματοποιούνται εναντίον των εχθρών μας. Είναι πολύπλοκες ενέργειες που, στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι κατανοητές από μόνες τους. Βεβαίως, κατανοώ ότι όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, για τη διατήρηση και την αναπαραγωγή της καταπίεσης, ωστόσο αυτό δεν αποτελεί λόγο για να θεωρούμε κάθε άνθρωπο ως στόχο. Οι ενέργειές μας πρέπει αναγκαστικά να στοχεύουν ψηλά, όλο και πιο ψηλά, για να στείλουν, μεταξύ άλλων, το μήνυμα στους ισχυρούς ότι οι αποφάσεις τους θα προκαλέσουν κάποια στιγμή μια αποφασιστική αντίδραση.
5.- Υπάρχει μια γενική παρακμή όσον αφορά τη δράση, από τις εμπρηστικές εξόδους σε πανεπιστήμια και λύκεια, τις νυχτερινές επιδρομές του τύπου αποκλεισμού δρόμων, τα οδοφράγματα σε οποιοδήποτε σημείο της πόλης και τις εμπρηστικές ή/και εκρηκτικές ενέργειες. Θα μπορούσες να κάνεις μια ανάλυση αυτού; Μήπως οφείλεται στις συνεχείς επιθέσεις της αστυνομίας και στην ενίσχυση της ασφάλειας στην πόλη; Ή μήπως είναι συνέπεια αυτού που θέτεις στο κείμενο “Σκέψεις για την ελευθερία”, όταν επικρίνεις τη φράση: “Έχω την ελευθερία να κάνω ό,τι θεωρώ σκόπιμο, συμπεριλαμβανομένου, όταν έρθει η ώρα, του να αθετήσω δεσμεύσεις που έχω αναλάβει”; επειδή, “αυτό είναι το επιχείρημα (ή η φράση) που προβάλλεται υπό αυτή την καταστροφική αντίληψη της ατομικής ελευθερίας, η οποία δεν είναι παρά μια παιδική δικαιολογία για την ανευθυνότητα. Αυτό όχι μόνο καθιστά ανέφικτη οποιαδήποτε κοινή πρωτοβουλία, καθώς δημιουργεί κλίμα δυσπιστίας, αλλά και καταστρέφει εκείνη τη συνοχή που είναι αποτέλεσμα του ιστορικού έργου των συντρόφων που μας προηγήθηκαν και που εκτιμάται ως μέρος του θεωρητικού-πρακτικού οπλοστασίου μας, το οποίο μας διακρίνει από τις άλλες επαναστατικές τάσεις.”
Όπως σωστά επισημαίνετε, η παρακμή των δράσεων μεγάλης εμβέλειας σε αυτόν τον τομέα είναι εμφανής και αναμφισβήτητη. Και πιστεύω ότι αυτό δεν ισχύει μόνο σε αυτό το επίπεδο, αλλά εμφανίζεται σχεδόν σε όλους τους τομείς των πρακτικών μας. Πιστεύω ότι βιώνουμε μια αλλαγή κύκλου που συνεπάγεται το τέλος μιας διαδικασίας και, αναγκαστικά, την αρχή μιας άλλης. Οι προσεγγίσεις και η πρακτική της εξεγερτικής αναρχίας, της νιχιλιστικής αναρχίας ή του επαναστατικού αναρχισμού έχουν χάσει τη δύναμή τους και δεν προκαλούν το ενδιαφέρον που προκαλούσαν πριν από μερικά χρόνια. Υπό αυτή την έννοια, πιστεύω ότι είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε αυτή την αλλαγή κύκλου που επισημάνθηκε, να αναγνωρίσουμε αυτή την παρακμή, ώστε, με βάση αυτή τη διαπίστωση, να αναλάβουμε δράση και να καταφέρουμε να ξεπεράσουμε αυτή την περίοδο αδράνειας. Βεβαίως, η μείωση των μέσων αντιπληροφόρησης, σε συνδυασμό με την ελάχιστη παρουσία και διατήρηση φυσικών χώρων όπου μπορούμε να συγκεντρωνόμαστε για να μοιραζόμαστε ιδέες και να πραγματοποιούμε δραστηριότητες, αποτελούν μέρος αυτής της γενικής παρακμής που επηρεάζει το κίνημά μας. Τώρα, όσον αφορά τη μείωση των μεγάλης κλίμακας δράσεων, πιστεύω ότι τα κατασταλτικά μέτρα και, κυρίως, οι βαριές ποινές πέτυχαν τον στόχο τους: να εκφοβίσουν και να αποθαρρύνουν μεγάλο μέρος του μαχητικού αναρχικού κινήματος, το οποίο, με λίγες εξαιρέσεις, δεν κατάφερε να ανταποκριθεί σε αυτά τα χτυπήματα. Από την άλλη πλευρά, η Εισαγγελία Νότου με τον εισαγγελέα Orellana και μια μικρή ομάδα αστυνομικών κατάφεραν αποτελεσματικά να διαλύσουν σχεδόν κάθε ομάδα δράσης που πραγματοποιούσε συνεχείς επιθέσεις. Επομένως, η καταστολή έχει πράγματι επηρεάσει αυτή την παρατηρούμενη παρακμή. Η έλλειψη πραγματικών δεσμεύσεων που συνεπάγεται αυτός ο παράξενος τρόπος κατανόησης της ατομικής ελευθερίας αντιπροσωπεύει, κατά τη γνώμη μου, ένα διατομεακό στοιχείο που όχι μόνο επηρεάζει την τρέχουσα κατάσταση αδράνειας, αλλά αποτελεί και μία από τις βάσεις της γενικής μας παρακμής. Το να μην κάνουμε αυτό που λέμε ή να σταματήσουμε να κάνουμε αυτό που έχουμε δεσμευτεί ελεύθερα να κάνουμε, αποδεικνύει την ελλιπή αυστηρότητα και σοβαρότητα που γίνεται όλο και πιο συχνή στους χώρους μας. Πιστεύω ότι αυτό είναι τόσο αιτία όσο και συνέπεια της προαναφερθείσας τρέχουσας κατάστασης. Μια κατάσταση που, μαζί με όσα έχουν ήδη επισημανθεί, ανταποκρίνεται σε ευρύτερες αιτίες –που υπερβαίνουν τα όρια του αναρχικού κόσμου– οι οποίες μας επηρεάζουν και μας πλήττουν. Υπάρχει μια γενική απογοήτευση του επαναστατικού πνεύματος που πυροδοτήθηκε από την έκβαση της εξέγερσης του Οκτωβρίου. Ένα γεγονός τέτοιας εμβέλειας, με σαφώς αντιεξουσιαστικό χαρακτήρα, που πολλοί από εμάς ανυπομονούσαμε να ζήσουμε, η έκβαση του οποίου όμως σημαδεύτηκε από το θεσμικό πλαίσιο και στη συνέχεια από την επέκταση του μεταφασισμού, έχει προκαλέσει ένα αίσθημα ήττας σε μεγάλο μέρος του ανατρεπτικού, αλλά και του επαναστατικού κόσμου. Και αυτό προφανώς έχει επηρεάσει και τα δικά μας περιβάλλοντα. Αν υπήρχε η ευκαιρία όλη αυτή η οργή που εκφράστηκε από τον Οκτώβριο του 2019 να είχε οδηγήσει στην εξάπλωση αυτόνομων μαχητικών ομάδων (όπως συνέβη στην Ιταλία της δεκαετίας του ’70), γρήγορα μεταβλήθηκε σε ένα κλίμα επικεντρωμένο στην αποστράτευση, το οποίο έχει ενταθεί με την πάροδο των ετών. Επαναλαμβάνω: είναι θεμελιώδες να αναγνωρίσουμε αυτή την παρακμή, να την εκφράσουμε και να την αναλύσουμε, για να δούμε από κοινού τους τρόπους να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο και να δώσουμε νέα πνοή στην αναρχία.
6.- Οι σύντροφοι της Nueva Subversión, στο φυλλάδιο “Είμαστε ένας παλιός άνεμος, που συνεχίζει να φυσά”, αναστοχάζονται πάνω στις ομάδες δράσης και τα περιβάλλοντα, υποστηρίζοντας ότι “θέτουμε στον εαυτό μας την πρόκληση να αναπτύξουμε παράνομες πρακτικές και ταυτόχρονα να διατηρήσουμε τον ρυθμό που ακολουθούν τα περιβάλλοντα, ώστε να μην απομονωθούμε ούτε να χάσουμε τις σκέψεις που αναδύονται καθώς εντείνονται οι εντάσεις. Η πρόκληση της διατήρησης της αίσθησης της αλληλεπίδρασης τροφοδοτεί εκθετικά την υγεία των αρνήσεών μας, καθιστώντας την ενίσχυση της ανατρεπτικής ατμόσφαιρας κίνδυνο για τους εχθρούς της ελευθερίας”. Τι θα μπορούσες να μας πεις για τη σχέση μεταξύ δημόσιου και παράνομου, τη συμμετοχή σε δραστηριότητες ή/και έργα ενώ παράλληλα διεξάγονται δράσεις; Είναι εφικτό να διατηρηθεί η συνύπαρξη μεταξύ των δύο πρωτοβουλιών;
Πρώτα απ’ όλα θέλω να εκφράσω την πλήρη αναγνώρισή μου στο έργο “Nueva Subversión” και σε όλες τις ομάδες και τα κύτταρα που το απαρτίζουν. Στις δύσκολες στιγμές που περνάμε (όπως περιγράφονται στις προηγούμενες ερωτήσεις), το να ξεκινήσεις ένα επιθετικό έργο και να τολμήσεις να επιτεθείς είναι αξιοθαύμαστο λόγω της πολυπλοκότητας του θέματος. Όταν όλα καλούν στην παθητικότητα, όταν ο εκφοβισμός έχει διαποτίσει μεγάλο μέρος των χώρων μας και η ανάληψη κινδύνων φαίνεται να ανήκει στο παρελθόν, αυτή η ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία επιτίθεται αψηφώντας κάθε αίσθημα ηττοπάθειας. Παρά το όλο και πιο σποραδικό χαρακτήρα των εμφανίσεών της, αποδεικνύει ότι εξακολουθεί να υπάρχει αυτή η εξεγερτική στάση που μιλάει μέσα από τις πράξεις. Πιστεύω, ωστόσο, ότι είναι θεμελιώδες να διατηρηθεί αυτός ο δεσμός μεταξύ της παράνομης δράσης και της συμμετοχής στους δημόσιους χώρους. Η απομόνωση μέσα στην ομάδα δράσης οδηγεί σε πρακτικές που μοιάζουν με αυτές των κρατικών μηχανισμών και εμποδίζουν την απαραίτητη ευρύτητα οπτικής. Αν και είναι δυνατό να παρακολουθεί κανείς τις συζητήσεις και τη γένεση ιδεών μέσω της εικονικής αντιπληροφόρησης, πιστεύω ότι η πραγματική παρουσία στους χώρους αυτούς επιτρέπει την ορθή διαχείριση της συλλογικής σκέψης. Επιτρέπει τη διατήρηση αυτής της πρόσωπο με πρόσωπο σύνδεσης με τους συντρόφους που τροφοδοτεί τις προοπτικές και τις θέσεις μας. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τις εξελίξεις της τεχνολογίας όσον αφορά την ασφάλεια και τον έλεγχο, πιστεύω ότι είναι απαραίτητο να επανεξετάσουμε αυτή τη στάση. Όπως ανέφερα στο κείμενο “Η τεντωμένη χορδή”, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε εμπειρίες της παρανομίας για τον αγώνα, με σκοπό να μάθουμε από αυτές. Ο έλεγχος γίνεται όλο και πιο ασφυκτικός και το πλέγμα των καμερών παρακολούθησης στην πόλη είναι κάθε μέρα πιο δύσκολο να αποφευχθεί, γι’ αυτό πρέπει αναγκαστικά να έχουμε την παρανομία ως επιλογή. Μια πραγματική παρανομία που επιτρέπει να κινούμαστε με μεγαλύτερη ελευθερία όταν έρχεται η ώρα της δράσης. Αυτή η επανεξέταση των θέσεων αποτελεί πλεονέκτημα της ανεπίσημης δράσης, στο βαθμό που η εγγενής δυναμική της επιτρέπει την ανάλυση της συγκεκριμένης πραγματικότητας, ώστε να προσαρμόζουμε τις πρακτικές μας, που είναι πάντα προσανατολισμένες στον αγώνα. Υπό αυτή την έννοια, αυτή η ασφυκτική πραγματικότητα απαιτεί μια επανεξέταση και την παραμονή στην παρανομία ως πιθανότητα, αν ο στόχος είναι να χτυπάμε συνεχώς.
7.- Στο κείμενο “Απέναντι στην κρυφή ισόβια κάθειρξη, η δράση αξίζει πάντα τον κόπο” αναφέρεις ότι η στασιμότητα των αναρχικών δράσεων μπορεί να οφείλεται σε “ένα φαινόμενο μετά την εξέγερση που, όπως φαίνεται, έχει οδηγήσει σε αποστρατεία σε διάφορα περιβάλλοντα και άτομα”. Πιστεύουμε ότι οι επιπτώσεις της εξέγερσης εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα στα αναρχικά περιβάλλοντα, από την ελάχιστη κριτική ή/και αυτοκριτική απέναντι σε πρόσωπα που έχουν συμμετάσχει στις εκλογές και εξακολουθούν να αποτελούν μέρος αναρχικών εγχειρημάτων ή το υβρίδιο που δημιουργήθηκε μεταξύ αναρχικών που δικαιολογούν την εκλογική υποταγή για την υπεράσπιση των κοινωνικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ξεπερασμένη ρητορική ότι μια δεξιά κυβέρνηση θα ασκήσει με μεγαλύτερη δύναμη το αστυνομικό κράτος, ενώ η αριστερά έχει αναλάβει να ενισχύσει έντονα αυτή τη θέση ελέγχου. Πιστεύεις ότι οι αναρχικές ατομικότητες έχουν χάσει την αντικρατική τους ουσία διεκδικώντας ουσίες όπως τα κοινωνικά και ανθρώπινα δικαιώματα; Πώς πιστεύεις ότι η αναστοχασμός μπορεί να ξαναβρεί τις θέσεις που έχουμε διεκδικήσει;
Σίγουρα έλειψε η αυτοκριτική στους χώρους μας όσον αφορά τον ρόλο μας στην εξέγερση και το τι θα μπορούσε να είχε γίνει. Ο ενθουσιασμός για το νέο σύνταγμα που οδήγησε πολλούς ανθρώπους από τα περιβάλλοντά μας να ψηφίσουν “ναι” και στη συνέχεια, σαν να μην έφτανε αυτό, να εκλέξουν και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να κάνουν εκστρατεία για τον Μπόρικ, αποδεικνύει οριστικά ότι δεν εννοούμε όλοι το ίδιο πράγμα με τον όρο “ελευθερία” και ότι δεν κωπηλατούμε όλοι προς την ίδια κατεύθυνση. Μαζί με τους συντρόφους του περιοδικού Kalinov Most έχουμε γράψει διάφορα άρθρα επισημαίνοντας πόσο εκπληκτικό είναι το γεγονός ότι πρέπει να ασχοληθούμε με το θέμα της εκλογικής συμμετοχής, ένα θέμα που φαινόταν να έχει επιλυθεί εδώ και χρόνια. Ο αναρχισμός ιστορικά έχει τοποθετηθεί ως ξένος και αντίθετος στις εκλογές και είναι σημαντικό να διατηρήσουμε αυτή τη στάση, αλλά και να την ενισχύσουμε. Γι’ αυτό, το να συζητήσουμε ξανά αυτό το θέμα μας φαίνεται κουραστικό και βαρετό. Το γεγονός ότι μεμονωμένα άτομα και ορισμένα περιβάλλοντα συμμετείχαν στον εκλογικό τσίρκο αποδεικνύει ότι σε κρίσιμες και αποφασιστικές στιγμές υπάρχουν “συντρόφοι” που παραμερίζουν τις βασικές αρχές του αναρχισμού. Αποδεικνύει επίσης ότι το κίνημά μας δεν είναι τόσο συμπαγές όσο νομίζουμε, καθώς υπάρχουν τομείς που υιοθετούν ελεύθερα δημοκρατικές επιλογές που δεν έχουν καμία σχέση με τις δικές μας. Κατά τη διάρκεια αυτής της συνέντευξης αναφέρθηκα στο “κίνημα”, εννοώντας τον ευρύ αναρχικό κόσμο με τις διαφορετικές τάσεις του, οι οποίες μοιράζονται ορισμένες βασικές αρχές που μεταφράζονται σε συγκεκριμένες πρακτικές. Ωστόσο, κατανοώ επίσης ότι μέσα σε αυτές τις τάσεις υπάρχουν εκείνες που στοιχηματίζουν στη δημιουργία ομάδων συγγένειας για να προωθήσουν την αναρχία. Προσωπικά, ανήκω στις τελευταίες αυτές, καθώς θεωρώ ότι οι ομάδες συγγένειας αποτελούν τον καταλληλότερο τρόπο να σχετιζόμαστε μεταξύ αναρχικών, λόγω της ελευθερίας και του δυναμισμού που μας προσφέρουν. Με βάση αυτό, δημιουργώ συγγένεια με συντρόφους με τους οποίους μοιράζομαι ιδέες και πρακτικές, και με τους οποίους προφανώς δεν έχω ανυπέρβλητες διαφορές. Επομένως, δεν θα μπορούσα ποτέ να συμμετάσχω σε μια ομάδα συγγενών απόψεων μαζί με άτομα που επιλέγουν να λάβουν μέρος στις εκλογές, πόσο μάλλον αν έχουν αποφασίσει να κάνουν εκστρατεία υπέρ οποιουδήποτε υποψηφίου. Ωστόσο, αποτελεί ατομική απόφαση και απόφαση κάθε ομάδας συγγενών απόψεων να καθορίζει τα κριτήριά της και να συναναστρέφεται όποιον επιθυμεί.
8.- Σε ένα ανακοινωθέν που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 2021, μαζί με τη Μόνικα Καμπαγιέρο, δηλώνουν ότι ‘η υπόθεση ότι οι αναρχικοί θα πρέπει να συναναστρέφονται μόνο με αναρχικούς, αντανακλά έναν παράλογο πουριτισμό και έναν σεκταρισμό που, χωρίς αμφιβολία, αποτελεί έκφραση αυταρχισμού. Το να δημιουργούμε συντονισμούς και κοινές πρωτοβουλίες αγώνα μόνο μεταξύ όσων αυτοπροσδιορίζονται ως “αναρχικοί” σημαίνει να περιορίζουμε σε μεγάλο βαθμό τις σχέσεις μας και, με αυτό, τις δυνατότητές μας να αναπτυχθούμε. Σημαίνει να κλεινόμαστε ανόητα σε δογματισμούς που μας περιορίζουν και μας εμποδίζουν να συνδεθούμε ελεύθερα. Έτσι, βλέπουμε πώς στο όνομα της ελευθερίας κάποιοι προτείνουν ακριβώς το αντίθετο, δημιουργώντας σέκτες με βάση ετικέτες. Με αυτό δεν εννοούμε ότι πρέπει να δημιουργούμε σχέσεις αδιακρίτως ή ότι δεν πρέπει να έχουμε κανένα είδος φίλτρου.” Διαβάζοντας αυτά τα λόγια, μας έρχεται στο μυαλό ένα σύνθημα που εδώ και χρόνια κάνει τον γύρο και έχει να κάνει με την “ενότητα στη δράση”. Θεωρούμε ότι η δημόσια διεκδίκηση αυτών των στοιχείων αποτελεί ζωντανό κίνδυνο για τις αξιακές και θεωρητικές μας αξιώσεις σε καιρούς παραφροσύνης και παθητικότητας. Είναι μήπως λόγος συνύπαρξης η δράση μαζί με στελέχη, λαϊκούς και ακόμη και τομείς που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν την αδιάκριτη επίθεση, στο όνομα της παρανομίας;
Επιστρέφουμε στο θέμα των άτυπων κριτηρίων που καθορίζονται ελεύθερα από κάθε ομάδα συγγένειας. Διατηρώ τη θέση ότι είναι ανέφικτο και αποτέλεσμα ψευδαίσθησης να επιδιώκουμε να δημιουργήσουμε σχέσεις και πολιτικούς δεσμούς μόνο με αναρχικούς συντρόφους. Αυτό αποδείχθηκε από την εμπειρία κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Οκτωβρίου, καθώς και από την καθημερινότητα και τους διάφορους αγώνες που έχουν διεξαχθεί εντός της φυλακής. Ωστόσο, αυτοί οι δεσμοί πρέπει να βασίζονται σε οριζόντια κριτήρια, δηλαδή πρέπει να επιδιώκεται ώστε κανένα από τα μέρη (είτε ομάδες είτε άτομα) να μην υπερισχύει του άλλου. Από τη στιγμή που κάποια ομάδα ή άτομο προσπαθήσει να ελέγξει, να κατευθύνει και να πάρει τα ηνία ενός συντονισμού, πρέπει αναγκαστικά να ληφθούν μέτρα για το θέμα. Είτε να απομακρύνουμε όποιον επιχειρεί να ασκήσει έλεγχο, είτε απλά να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να αναζητήσουμε άλλες κατευθύνσεις βασισμένες σε σχέσεις που μας ταιριάζουν. Όπως το παραπάνω αποτελεί μια αδιαπέραστη γραμμή, το ίδιο ισχύει και για την υιοθέτηση ή την υποστήριξη αδιάκριτων και αντι-ανθρώπινων θέσεων, καθώς και για τη συμμετοχή στο εκλογικό τσίρκο, για τους λόγους που επισημάνθηκαν στην προηγούμενη ερώτηση. Δηλώνω ξεκάθαρα ότι όσα αναφέρθηκαν αφορούν το ατομικό επίπεδο, δηλαδή αποτελούν επαρκείς λόγους για τους οποίους δεν θα δημιουργούσα κανενός είδους πολιτικό δεσμό ή σχέση, είτε μέσα σε μια ομάδα συγγενών απόψεων είτε σε έναν ευρύτερο συντονισμό. Δεν μπορώ και δεν είναι αρμοδιότητά μου να αναφερθώ στις σχέσεις που δημιουργούν ή μπορούν να δημιουργήσουν άλλες ομάδες συγγενών απόψεων. Ωστόσο, οι αναρχικές ομάδες συγγένειας πρέπει προφανώς να αποτελούνται από αναρχικά άτομα, στο βαθμό που μοιράζονται την ίδια γλώσσα, κάτι που προσδίδει μεγαλύτερη ευχέρεια. Η δημιουργία ευρύτερων σχέσεων, όχι απαραίτητα με αναρχικούς συντρόφους, είναι κάτι που θεωρώ (και έτσι έχει αποδειχθεί από την εμπειρία μου) απαραίτητο στην περίπτωση των πολιτικών συντονισμών και των πρωτοβουλιών που δημιουργούνται και αναπτύσσονται σε ειδικά πλαίσια, όπως είναι η φυλακή. Η κοινή χρήση συγκεκριμένων ανατρεπτικών κωδίκων εντός της φυλακής με κρατούμενους άλλων πολιτικών τάσεων έχει επιτρέψει την ανάδειξη ενδιαφερόντων πρωτοβουλιών αγώνα, αποδεικνύοντας στην πράξη τη δυνατότητα και μάλιστα την ευκαιρία που αντιπροσωπεύει η διεύρυνση της οπτικής όσον αφορά τις πολιτικές σχέσεις. Από την άλλη πλευρά, αν και υπήρξαν εμπειρίες ευρείας οριζόντιας συντονισμένης δράσης κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, η δημιουργία ενός ισχυρού και προσανατολισμένου στη δράση συντονισμού θα είχε καταστήσει δυνατή, κατά κάποιον τρόπο, την εμβάθυνση της σύγκρουσης εντείνοντας τις επιθέσεις, κάτι που θα είχε διευρύνει τις προοπτικές μας.
9.- Τον τελευταίο καιρό, αρκετοί αναρχικοί σύντροφοι από διάφορες περιοχές έχουν χάσει τη ζωή τους σε δράση, σε ατυχήματα, αυτοκτονίες, ασθένειες κ.λπ. Ο Κυριάκος, η Μπελέν, ο Τόρτουγα, ο Ρισούε, η Σνιζάνα και ο Λούπι είναι μερικοί από αυτούς. Παράλληλα, έχει εξαπλωθεί ένας λόγος γεμάτος πουριτισμό και δογματισμό, κοντά σε στρατιωτικοποιημένες ομάδες της αριστεράς, όπου τίθενται όρια μεταξύ συντρόφων που έχουν πεθάνει στη μάχη και άλλων που δεν έχουν. Θεωρείς ότι η αυτοκτονία ή ο φυσικός θάνατος ενός συντρόφου του αγώνα είναι μια μόνιμη παραίτηση στη λήθη; Ποιο θα έπρεπε να είναι το νόημα, η αξία και η πρακτική της μνήμης απέναντι στο θάνατο των συντρόφων μας του αγώνα;
Ξεκινώντας από το τέλος της ερώτησης, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι το νόημα και η πρακτική της μνήμης πρέπει αναγκαστικά να είναι η δράση μακριά και αντίθετη σε οποιαδήποτε στάση θυματοποίησης. Η μνήμη που μεταφράζεται σε δράσεις είναι ο καταλληλότερος τρόπος για να θυμόμαστε τους νεκρούς συντρόφους μας. Η κατανόηση της μνήμης με αυτόν τον τρόπο ενισχύει τον αναρχικό κόσμο με προσανατολισμό στον αγώνα. Ενισχύει αναμφίβολα τις επιθετικές μας πρακτικές, προσπαθώντας να αναπαράγει και να πολλαπλασιάσει τη μόνιμη επίθεση. Ωστόσο, πιστεύω ότι σε αυτό το συγκεκριμένο θέμα μπαίνει στο παιχνίδι μια έννοια που επαναλαμβάνεται συχνά στους κύκλους μας, αλλά που σπάνια εφαρμόζεται στην πράξη. Αναφέρομαι στην ανάπτυξη μιας εικονοκλαστικής στάσης, που νοείται ως η απόρριψη της ιεροποίησης προσώπων, είτε πρόκειται για ανθρώπους είτε όχι. Η εξύμνηση των νεκρών συντρόφων, ακόμη και άλλων πολιτικών τάσεων, είναι μια συνήθεια που διατρέχει ολόκληρη την ανατρεπτική κουλτούρα αυτού του εδάφους, συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του αναρχικού κόσμου. Μιλάμε και γράφουμε για την εικονοκλαστική στάση και την ανάγκη να μην μετατρέπουμε τους νεκρούς μας σε ήρωες ή μάρτυρες, αλλά ταυτόχρονα τους αναδεικνύουμε ως αδιαμφισβήτητες μορφές, συνεχίζοντας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την παράδοση της αριστεράς σε αυτό το θέμα. Γιατί πιστεύω ότι είναι αναμφισβήτητο ότι η εξύμνηση των νεκρών συντρόφων στους χώρους μας, τόσο ως προς τη μορφή όσο και ως προς το περιεχόμενο, αντιστοιχεί σε μια κληρονομιά της μιλιταριστικής αριστεράς. Είναι ένα στοιχείο που έχουμε υιοθετήσει, αναπαράγοντάς το, ίσως, με μερικές μικρές αποχρώσεις. Πιστεύω ότι πρέπει να αμφισβητήσουμε αυτή τη συνέχεια. Είναι θεμελιώδες να αναστοχαστούμε και να βγάλουμε συλλογικά συμπεράσματα σχετικά με την απαραίτητη εικονοκλαστική στάση και την ανάδειξη των νεκρών μας, ώστε να αναπτύξουμε μια δική μας θέση που να είναι ξένη προς κάθε είδους ιεροποίηση. Παράλληλα με αυτό, φαίνεται ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη να επικεντρώσουμε το έργο μας στην ανάδειξη των νεκρών μας και πιστεύω ότι είναι από αυτή την ανάγκη που τα τελευταία χρόνια, καθώς δεν υπάρχουν σύντροφοι που έχουν πέσει στη μάχη, έχει αρχίσει η ανάδειξη συντρόφων που μας έχουν αφήσει για λόγους και υπό συνθήκες άσχετες με τον πόλεμο. Δεν εννοώ με αυτό ότι αυτοί οι σύντροφοι πρέπει να περάσουν στη λήθη. Είναι απαραίτητο να ενισχύσουμε μια ενεργή μνήμη που να τους κρατά ζωντανούς μέσα από τη δράση. Ωστόσο, η μνήμη τους πρέπει να στοχεύει στην ουσία, πρέπει να στοχεύει στις δράσεις που ο/η σύντροφος προωθούσε και για τις οποίες μας άφησε στο φυσικό επίπεδο. Στην ουσία, το περιεχόμενο πρέπει να υπερισχύει της φιγούρας, αλλιώς απλώς θα δημιουργούμε ήρωες και μάρτυρες.
10.- Λόγια κλεισίματος, ως πρόσκληση, χαιρετισμός προς συντρόφους, ομάδες, έργα κ.λπ.
Ευχαριστώ τους συντρόφους του Informativo Anarquista για την ευκαιρία να θίξω σημαντικά θέματα μέσα στους χώρους μας, που προσδίδουν εκείνη την απαραίτητη δυναμική που μας επιτρέπει να παραμένουμε ενεργοί και να συνεχίζουμε να μεγαλώνουμε. Ευχαριστώ για τη δυνατότητα που μου δίνεται να συνεχίσω να συμμετέχω στις συζητήσεις και τις αντιπαραθέσεις, παρόλο που με έχουν φυλακίσει. Με αυτή την πρωτοβουλία αποδεικνύουν ότι η Εξουσία αποτυγχάνει στην προσπάθειά της να μας περιορίσει μόνο στη φιγούρα του “φυλακισμένου”, καθώς εξακολουθούμε να είμαστε αναρχικοί σύντροφοι που μπορούμε να συνεισφέρουμε με την οπτική/άποψή μας σε θέματα που ξεπερνούν τα όρια της φυλακής και ό,τι συμβαίνει στο εσωτερικό της. Χαιρετίσματα στους αναρχικούς και ανατρεπτικούς συντρόφους που αντιστέκονται σε διάφορες φυλακές της Χιλής. Στους αναρχικούς κρατούμενους της Ιταλίας και της Ελλάδας, που παραμένουν πάντα ενεργοί. Σε κάθε χώρο, εκδοτικό οίκο, περιοδικό, μέσο αντιπληροφόρησης που επιμένει και που με πείσμα στοιχηματίζει στην αναρχία ακόμα και σε δύσκολες στιγμές. Μια ιδιαίτερη αγκαλιά στους συντρόφους του έργου “Nueva Subversión”: τα χτυπήματά τους είναι η χαρά του αναρχικού κρατουμένου.
μετάφραση: Τροχιά στο Άπειρο
πηγή: https://informativoanarquista.noblogs.org/post/2026/03/02/chile-entrevista-a-francisco-solar/
https://trohia.espivblogs.net/2026/03/14/