Το ζήτημα δεν ανήκει στα λεγόμενα «μεγάλα αφηγήματα». Αποτελεί αυτό που ονομάζουμε «μικροϊστορία», η οποία όμως, από τη Σχολή Ιστοριογραφίας των Annales που ξεκίνησε εκατό χρόνια πριν περίπου, είναι και η πλέον έγκυρη και ουσιαστική πηγή της αλήθειας.
Με ένα τέτοιο ζήτημα θα ασχοληθούμε, που αφορά τον πολιτισμό, δηλαδή την πολιτική σκέψη και την καθημερινή δράση (γιατί αυτό είναι ο πολιτισμός). Τόσα χρόνια στο συγκεκριμένο ρεπορτάζ, τόσο εγώ όσο και όλοι οι συνάδελφοι, μαθαίνουμε για νέα σχήματα, για μικρούς θιάσους, για διαμαντάκια στο θέατρο και στο σινεμά κυρίως από μία πηγή: από τους ανθρώπους (κορίτσια, αλλά και κάποια αγόρια) που κάνουν αυτό που ονομάζουμε «δημόσιες σχέσεις».
Δεν μπορώ να το πω πιο ξεκάθαρα: αν δεν υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι, όχι μόνο οι δημοσιογράφοι αλλά ελάχιστοι θα μάθαιναν για όλες αυτές τις παραστάσεις σε κάθε πολιτιστικό πλαίσιο (θέατρο, σινεμά, εικαστικά κ.α.). Είναι όχι μόνο απόλυτα αναγκαίοι, αλλά και εξαιρετικοί σε αυτό που κάνουν (άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο). Το να ακούω, να βλέπω και να μαθαίνω ότι ηθοποιοί και καλλιτέχνες φέρονται σε αυτούς τους ανθρώπους σαν «υπηρέτες» είναι από γελοίο έως χυδαίο. Οχι, ο ηθικός κώδικας είναι και δεοντολογία και γνήσιο πολιτιστικό υλικό ο ίδιος. Αν δεν μπορείς να φέρεσαι ανθρωπινά στους συνεργάτες σου, δεν με ενδιαφέρει ας είσαι και ο καλύτερος ηθοποιός του κόσμου. Ναι, ο πολιτισμός φαίνεται σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο στη «βιτρίνα».
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr