Η Sealed Earth, η γκαλερί που είναι αποκλειστικά αφιερωμένη στη σύγχρονη κεραμική και με την 1η Μπιενάλε Σύγχρονης Κεραμικής Τέχνης στην Ελλάδα στο ενεργητικό της, έχει καθιερωθεί ως η κομβική πλατφόρμα για τη σύγχρονη κεραμική στην Ελλάδα. Παράλληλα, με τις ετοιμασίες της για την επόμενη Μπιενάλε (BCK) που έρχεται στη Ρόδο, η Sealed Earth Gallery, συμμετείχε πρώτη φορά στην Ceramic Brussels (21 – 25 Ιανουαρίου 2026) παρουσιάζοντας την ατομική έκθεση της καλλιτέχνιδας Μάγκυς Ιωάννου.
Ζωόμορφες υβριδικές υπάρξεις, μυθικές θηλυκότητες κι ένας κόσμος από σύμβολα συγκροτούν το τελετουργικό της λεξιλόγιο με υπαρξιακές ιστορίες και αφετηρία τη μεσαιωνική ηθική ταξινομία των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων. Η Μάγκυ Ιωάννου αυτοδίδακτη στην πορσελάνη, αγάπησε ειδικά το συγκεκριμένο υλικό, όπως έμαθε από παιδί μέσα από τα μάτια της μητέρας και των γιαγιάδων της, που το είχαν ξεχωρίσει και το λάτρευαν στην καθημερινότητά τους. Έτσι έμαθε κι εκείνη να το ξεχωρίζει σε κάθε πτυχή του όπου το συναντούσε και μετά από μια πορεία με σπουδές στο σχέδιο και τη ζωγραφική, γραφιστική, επαγγελματικά μονοπάτια στη διαφήμιση ως εικονογράφος και art director, το 2016 η καλλιτέχνιδα αποφάσισε να αφοσιωθεί πλήρως στην κεραμική της πρακτική, σπουδάζοντας κεραμική γλυπτική, φόρμα και τεχνολογία με τη Μαριλένα Μιχόπουλου και τον Altin Patselis.
Μιλήσαμε με τη Μάγκυ Ιωάννου για την ελληνική συμμετοχή της με τη Sealed Earth Gallery στην Ceramic Brussels, την πρώτη ύλη του εικαστικού της κόσμου και τη θέση της κεραμικής τέχνης στην Ελλάδα:
Ποιες ήταν οι πρώτες σκέψεις σας όταν σας πρότειναν να εκπροσωπήσετε την ελληνική συμμετοχή στην Ceramic Brussels και μάλιστα αποτελώντας την πρώτη συμμετοχή της Sealed Earth Gallery.
Καρδιοχτύπι τρελό, χαρά, καμάρι, περηφάνεια και άγχος πολύ! Γιατί τα χρονικά περιθώρια ήταν πολύ σφιχτά και θέλαμε να παρουσιάσουμε καινούργια έργα, θέλαμε να δείξουμε και δουλειά που δεν θα είχε παρουσιαστεί πουθενά αλλού κι όπως καταλαβαίνετε σε μία τέτοια διοργάνωση ο πήχης είναι πολύ ψηλά.
Μιλήστε μας για τα έργα που αποφασίσατε να ενταχθούν στη συμμετοχή. Έχουν δημιουργηθεί ειδικά για την έκθεση; Ποιο είναι το σκεπτικό της έκθεσης σε συνδυασμό και με τον τίτλο της.
Από τα επτά έργα που παρουσιάσαμε στην Ceramic Brussels 2026, τα έξι είναι καινούργια και δημιουργήθηκαν αποκλειστικά για την αποστολή αυτή. Με αφετηρία το ένα έργο που ήδη υπήρχε, βγήκαν νέα σκίτσα που συζητήσαμε, αναλύσαμε και στο τέλος κουμπώσαμε μεταξύ τους. Έπρεπε να είναι συμβολικά εφτά, ώστε να επικοινωνούν το σκεπτικό πίσω από τη δημιουργία τους. Τις υπαρξιακές και αξιακές ανησυχίες του ανθρώπου που αντηχούν διαχρονικά και που παρά τα απίστευτα τεχνολογικά επιτεύγματά του, δεν έχει καταφέρει να αποτάξει φαρμακερά ένστικτα και τοξικές συμπεριφορές που πραγματικά εμποδίζουν το ανθρώπινο είδος να σκεφτεί συλλογικά και να προοδεύσει πνευματικά.
Ποια θα λέγατε ότι είναι τα βασικά χαρακτηριστικά, σαν «πρώτη ύλη» στον δικό σας «κόσμο», αυτόν της κεραμικής γλυπτικής;
Θα έλεγα πως το βασικό χαρακτηριστικό στη δουλειά μου είναι το συναίσθημα. Ίσως και να παραείναι, αλλά για εμένα αυτό είναι το όχημα. Με αφορμή το συναίσθημα ξεκινά ο διάλογος με τον θεατή. Να μιλήσουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας, να αισθανθούμε παρέα, πλάι-πλάι, βουβά και ήσυχα, να ξεγυμνώσουμε τους εαυτούς μας συναισθηματικά ώστε να υπάρξει επιτέλους ειλικρίνεια. Πάντα ήμουν επιφυλακτική και δύσπιστη με τους ανθρώπους, ίσως τώρα με την τέχνη, βρίσκω κι εγώ τον τρόπο να δείξω την ευαισθησία μου άφοβα.
Αναλύστε μας πιο συγκεκριμένα το τελετουργικό στοιχείο στα έργα σας, τον ρόλο του και τις μυθολογικές οντότητες.
Από παιδί ένιωθα τους ανθρώπους απρόσιτους και προτιμούσα την ειλικρινή παρέα των ζώων. Ακόμα και τώρα, θα νιώσω πιο ασφαλείς δίπλα σε ένα σκυλί που γαυγίζει δαιμονισμένα, παρά δίπλα σε έναν άνθρωπο που ουρλιάζει. Τα μελέτησα τα ζώα, τα σπούδασα σχεδιαστικά, τα σκυλιά, τα πουλιά, τις γάτες, τα άλογα και στην πορεία μεγαλώνοντας, τα ζώα πήραν μυθικές διαστάσεις, όπως και ο άνθρωπος με τον οποίο προσπάθησα να συμφιλιωθώ, προδίνοντάς του ζωόμορφα στοιχεία. Είναι αυτές οι ζωόμορφες υβριδικές υπάρξεις που περιγράφουν καλύτερα το αφήγημα των έργων μου.
Και τώρα όσον αφορά όντως την υλικότητα των έργων σας, με ποια ακριβώς υλικά [stoneware και πορσελάνη;] δημιουργείται τα έργα σας και ποια είναι τα καθοριστικά τους χαρακτηριστικά τους για/κατά τη δημιουργία;
Να σας πω, πειραματίζομαι με κάθε είδος πηλού, ανάλογα με το look & feel που θέλω να δώσω, αλλά για το αποτέλεσμα που απαιτεί η δουλειά μου, στα επιτοίχια έργα ή στις αιωρούμενες κατασκευές με τα σπαστά ή βιδωτά στελέχη για παράδειγμα, εστιάζω στους stoneware πηλούς που χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερη δύναμη και αντοχή. Η πορσελάνη μπαίνει στο κάδρο στις περισσότερες αλυσιδωτές κατασκευές ή στις ντελικάτες μικροκατασκευές, ή όπου επιβάλει το σχέδιο να βγει κάτι μικρό, φινετσάτο αλλά και παντοδύναμο. Και λέω παντοδύναμο, γιατί κανένα σώμα πηλού δεν είναι τόσο ελαφρύ, φινετσάτο και ανθεκτικό όσο η πορσελάνη, κατά αναλογία βάρους και όγκου πάντα. Ένας μικρούλης – σωστά δουλεμένος – κρίκος πορσελάνης, μπορεί να αντέξει επ’ αόριστο, βάρος 3 ή και 4 κιλών.
Διαβάζοντας το βιογραφικό σας είδα ότι είστε αυτοδίδακτη στην πορσελάνη, και ότι ελλείψει τοπικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα απευθυνθήκατε στην Antoinette Badenhorst. Μιλήστε μας γι’ αυτή την εμπειρία και τι σας ώθησε να ασχοληθείτε προς τα εκεί και με το συγκεκριμένο υλικό;
Μέσα από τα μάτια της μητέρας μου και των γιαγιάδων μου έμαθα να αγαπώ την πορσελάνη. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου τα ημιδιάφανα πορσελάνινα σερβίτσια λατρεύονταν όσο και τα ασημικά! Μην σας πω και πιο πολύ δηλαδή. Οι τοίχοι της τραπεζαρίας ήταν ντυμένοι από παλιά πιάτα, ακόμα και το ρολόι στον τοίχο της κουζίνας ήταν κι αυτό πορσελάνινο με μπλε πινελιές. Έμαθα να παρακολουθώ τους ευρωπαϊκούς οίκους παραγωγής, να ενημερώνομαι. Σ’ ένα καφέ, σε ένα ταξίδι, πάντα θα κοιτούσα τα πιατάκια και τις πατούρες τους, να δω τον οίκο παρασκευής. Το πρώτο πράγμα που προσπάθησα να κάνω όταν ξανάρχισα την κεραμική πριν δέκα χρόνια, ήταν ένα φινετσάτο φλυτζάνι, αλλά δεν ήταν εύκολο. Με τον καιρό, είπα να πειραματιστώ και με την πορσελάνη. Θυμάμαι που αγόρασα το πρώτο μου σακί Parian porcelain και το κουβαλούσα στο αυτοκίνητο, ήταν σαν να κρατούσα ένα σακί από εκείνα τα πορσελάνινα οικογενειακά κειμήλια.
Σαν υλικό απεδείχθη ακόμα δυσκολότερο των προσδοκιών μου. Την δούλεψα στον τροχό με τον Σταύρο Περάκη, αλλά όσο εξοικειωνόμουν με το υλικό, πειραματιζόμουν και με τη φόρμα, προσπαθώντας να την δουλέψω και γλυπτικά, αλλά δεν τα κατάφερνα. Τότε η δασκάλα μου η Μαριλένα Μιχοπούλου μου σύστησε να απευθυνθώ στην Antoinette Badenhorst που τότε, πολύ πριν τον κόβιντ, είχε ιδρύσει ένα online σύστημα σπουδών πάνω στην κεραμική τέχνη και ειδικευόταν στην πορσελάνη. Το πρώτο course που έκανα αφορούσε την πορσελάνη στον τροχό και την «τσιμπιτή» τεχνική και το δεύτερο course, δίδασκε τον εμπλουτισμό του πορσελάνινου σώματος με χαρτί και εναλλακτικά ινώδη στοιχεία και κατ’ επέκταση τεχνικές για hand-building. Πραγματικά, κοιτάζοντας πίσω, οι γνώσεις που απέκτησα σε αυτούς του δύο κύκλους μαθημάτων, ήταν τα εργαλεία, οι βάσεις που χρειαζόμουν για να εξελίξω την τεχνική μου. Ακολούθησε επίμονος πειραματισμός καθώς υπήρξαν και απογοητεύσεις και ουκ ολίγες αποτυχημένες καμινιές, αλλά υπήρξε και πρόοδος.
Αλήθεια τι πιστεύετε για το πεδίο της κεραμικής τέχνης στην Ελλάδα; Τι παρατηρείτε εσείς σε σχέση με τη θέση της και την ανάπτυξή ή πορεία της.
Παρατηρώ πως η κεραμική έχει μπει στις καρδιές και στις ψυχές μας. Με τις ψυχοθεραπευτικές της ιδιότητες πρωτοστατεί στα art therapy workshops, ενώ κάνει θαύματα στην καταπολέμηση του στρες. Υπάρχει όμως μία στερεοτυπική αντίληψη, πως ο πηλός είναι ένα υποδεέστερο υλικό που φτιάχνει μόνο κεραμίδια, τούβλα και πιάτα. Ναι, τα κάνει όλα αυτά, και πολύ καλά μάλιστα, αλλά είναι ένα υλικό χαμαιλέοντας, που μεταμορφώνεται όταν ζυμώνεται με αγάπη ή και δάκρυα και πραγματικά μπορεί να δημιουργήσει και να συγκινήσει.
Και εκεί που αρχίζει η δημιουργία, τελειώνει το όνειρο! Εντάξει, ίσως όχι τόσο δραματικά, αλλά κάπου εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί παρά το θαυμαστό παρελθόν της κεραμικής στη χώρα μας, το παρόν της, αφήνει σχεδόν αδιάφορους τους θεσμούς. Εντός των συνόρων μας, είναι οι πρωτοβουλίες των ίδιων των κεραμιστών που αναδύουν την κεραμική στην επιφάνεια αλλά και αυτές οι προσπάθειες απαιτούν πόρους και βοήθεια στο να ανοίξουν πόρτες. Πόρτες, που ένας απλός καλλιτέχνης δεν μπορεί να ανοίξει μόνος του. Αυτό ακριβώς το κενό ήρθε να γεμίσει η Λουκία Θωμοπούλου, με το όραμά της για το Sealed Earth. Ούσα και η ίδια κεραμίστρια, αγαπάει το υλικό αυτό, γνωρίζει τα προβλήματα και τις αδυναμίες του χώρου, έχει φιλοδοξίες και μαζί με την εκλεκτή ομάδα συνεργατών που απαρτίζει την ομάδα της, έχει αφοσιωθεί στο image making της κεραμικής στην Ελλάδα.
Τι είναι τελικά αυτό που πιστεύετε ότι σας ώθησε να πάρετε την απόφαση να αφοσιωθείτε στην κεραμική πρακτική;
Ήταν μία απόφαση που πήραμε από κοινού με την οικογένειά μου, με στήριξαν ψυχή και σώμα, πριν δέκα χρόνια, όταν από ένστικτο αυτοσυντήρησης άνοιξα αυτό το νέο κεφάλαιο δημιουργικότητας της ζωής μου. Ένιωθα πως δεν είχα πλέον τίποτε να προσφέρω στον μέχρι τότε επαγγελματικό μου στίβο και πως το δημιουργικό ζώο μέσα μου γινόταν αυτοκαταστροφικό. Δούλευα από το πρωί μέχρι το βράδυ νιώθοντας πως κάθε μέρα που περνούσε, ήταν και μία μέρα λιγότερη από την τελευταία μου ευκαιρία να κυνηγήσω το όνειρο και να δημιουργήσω κάτι αληθινό. Ήξερα επίσης πως θα έπρεπε να απομονωθώ και να δουλέψω ακόμα περισσότερο. Ήμουν αμήχανη στο από που να ξεκινήσω, έτσι ξαναέπιασα την εικονογράφηση ενός βιβλίου που είχα γράψει και που περίμενε χρόνια για να ολοκληρωθεί (κι ακόμα περιμένει) μέχρι που είδα κάπου μία αγγελία για μαθήματα τροχού στην Ένωση Κεραμιστών στο Μαρούσι. Πήγα και μόλις ένιωσα τον πηλό στα χέρια μου ήταν λες και γύρισα σπίτι μου. Αυτό ήταν. Από εκείνη την ημέρα και μετά, η ζωή μου είναι ο πηλός.
The post Γνωρίζουμε την Μάγκυ Ιωάννου, την καλλιτέχνιδα που εκπροσώπησε την πρώτη συμμετοχή της Sealed Earth Gallery στην Ceramic Brussels 2026 appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα