Ειλικρινά το γράφω. Και να έχανε η εθνική θα ήμουν ικανοποιημένος από αυτά που είδα χθες το βράδυ στο Βελιγράδι.
Επιτέλους, απολαύσαμε από την ομάδα μας ορίτζιναλ ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Ήταν εμφάνιση μιας πολύ ποιοτικής ομάδας που αφήνει υποσχέσεις για το μέλλον, αρκεί να υπάρχει συνέχεια και να μην ήταν ξανά μια αναλαμπή.
Αυτό που μου άρεσε ήταν ότι οι παίκτες μας αντέδρασαν άμεσα μετά το γκολ του Ζίβκοβιτς. Κι όσο δεν ερχόταν το 1-1, το αποτέλεσμα ήταν μια μαγική εικόνα.
Κατά διαστήματα του πρώτου ημιχρόνου λες και αντίπαλός μας ήταν η Μάλτα πριν 20 χρόνια. Για τέτοια διαφορά μιλάμε. Η εθνική ομάδα έκρυψε το τόπι.
Εκπληκτικό ποδόσφαιρο με γρήγορες συνεργασίες, εξαιρετική κυκλοφορία σε όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου. Χάσαμε ένα σωρό ευκαιρίες και αν είχαμε ισοφαρίσει νωρίτερα η λογική λέει ότι θα καθαρίζαμε εύκολα το ματς κι όχι στην τελευταία φάση.
Βέβαια, φάνηκαν οι αμυντικές αδυναμίες. Στο γκολ, στην μεγάλη ευκαιρία του Γιόβιτς και στο δοκάρι των Σέρβων και την μεγάλη απόκρουση του Τζολάκη.
Λογικό είναι ο Γιοβάνοβιτς να έχει προβληματιστεί. Κρατάει, όμως, την τεράστια νίκη με ανατροπή, το πάθος που έδειξαν οι διεθνείς και την πίστη που είχαν στο νικηφόρο αποτέλεσμα.
Κι όταν ο προπονητής ρίχνει στο ματς και τους πέντε επιθετικούς που διαθέτει, τότε στέλνει το μήνυμα ότι «πρέπει να παίξουμε φουλ επίθεση για να πάρουμε από τον αγώνα αυτό που μας αξίζει».
Το κοουτσάρισμα του Σέρβου ήταν πολύ καλό και στο τέλος δικαιώθηκε. Ακόμα και οι μέσοι μας, ο Κουρμπέλης και ο Ζαφείρης, έκαναν ένα ουσιαστικό παιχνίδι με τρεξίματα και πολλές προσωπικές μονομαχίες με τους αντιπάλους τους.
Αυτή η εθνική είναι ικανή να παίζει ποδόσφαιρο υψηλής έντασης. Να είναι επιθετική και να βάζει δύσκολα σε κάθε αντίπαλο.
Έχει την τύχη να διαθέτει έναν Τζόλη που όσο μεγαλώνει τόσο πιο σπουδαίος παίκτης γίνεται. Η εξέλιξή του είναι τρομερή. Πραγματικά επιθετικός που πάει γάντι στην Αρσεναλ και την Πρέμιερ Λιγκ.
Κι από εκεί και πέρα, Καρέτσας, Παυλίδης, Κωστούλας και το τανκ Τετέι!
Αν διαθέταμε ένα μεγάλο 6άρι και τον Κωνσταντέλια να κεντάει και να δημιουργεί θα κάναμε… παπάδες.
Αλλά και πάλι αυτή η ομάδα θα πρέπει να μπαίνει στο γήπεδο και να παίζει τη μπάλα που ξέρει και μπορεί. Σα να μην της αρκεί η τρίτη θέση στον όμιλο. Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα και από κανέναν.
Αν το συνειδητοποιήσει, αυτή η ομάδα δεν έχει ταβάνι…
Διαβάστε περισσότερα
Filathlos.gr