Του
ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΟΥΛΚΙΩΤΗ
Βουλευτή ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ Βοιωτίας
Η πολιτική επικαιρότητα δεν αφήνει πλέον περιθώρια παρερμηνειών. Υποκλοπές, δικογραφίες, αιτήματα άρσης ασυλίας, προανακριτικές διαδικασίες και ανοιχτή σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία συνθέτουν ένα περιβάλλον διαρκούς θεσμικής αποδόμησης. Δεν πρόκειται για μια δύσκολη συγκυρία για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Πρόκειται για την αντανάκλαση ενός τρόπου διακυβέρνησης, που η σαθρότητά του αποκαλύπτεται σε όλα τα επίπεδα.
Οι ίδιες οι εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων είναι αποκαλυπτικές. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζητά άρσεις ασυλίας για εν ενεργεία κυβερνητικούς βουλευτές, ενώ νέες δικογραφίες διαδέχονται η μία την άλλη για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, η οποία αφορά ενδεχόμενη οργανωμένη απάτη σε βάρος ευρωπαϊκών πόρων. Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό της κυβέρνησης εντείνονται οι επιθέσεις κατά του ευρωπαϊκού θεσμού, με γαλάζιες φωνές να αμφισβητούν ευθέως και ευθαρσώς τη λειτουργία του. Το αποτέλεσμα είναι διπλό: Αφενός ενισχύεται η εικόνα θεσμικής σύγκρουσης, αφετέρου δημιουργείται η εντύπωση ότι ο έλεγχος αντιμετωπίζεται ως απειλή και όχι ως δημοκρατική υποχρέωση.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ παύει πλέον να είναι μία ακόμη διοικητική υπόθεση. Μετατρέπεται σε απτό παράδειγμα για το πώς ασκείται η εξουσία επί ημερών της Νέας Δημοκρατίας. Όταν ερευνώνται πολιτικά πρόσωπα, όταν ενεργοποιούνται διαδικασίες άρσης ασυλίας και όταν η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται από την ουσία των καταγγελιών στην αμφισβήτηση των ελεγκτικών μηχανισμών, τότε το ζήτημα δεν είναι επιμέρους. Είναι δομικό. Και αφορά την ίδια τη σχέση της κυβέρνησης με τη λογοδοσία.
Στο ίδιο μοτίβο εντάσσεται και το σκάνδαλο των υποκλοπών, το οποίο εξακολουθεί να βαραίνει το πολιτικό σύστημα. Παρά τις αποκαλύψεις και τις θεσμικές παρεμβάσεις, κρίσιμες πτυχές της υπόθεσης παραμένουν χωρίς σαφείς απαντήσεις, ενώ ήδη καταγράφονται ακόμη και ζητήματα παραγραφών πράξεων που σχετίζονται με την υπόθεση . Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί απλώς νομική εξέλιξη. Ενισχύει την αίσθηση ότι η διερεύνηση δεν προχώρησε με την ένταση που απαιτούσε η σοβαρότητα του ζητήματος. Και σε μια δημοκρατία, η παρακολούθηση πολιτικών και δημοσιογράφων δεν μπορεί να κλείνει ως εκκρεμότητα.
Αντίστοιχα, η διαχείριση των δημόσιων πόρων, μέσω της εκτεταμένης χρήσης απευθείας αναθέσεων, συμπληρώνει την εικόνα. Δεν πρόκειται απλώς για επιλογές διοικητικής ευελιξίας. Πρόκειται για μια σταθερή πρακτική που περιορίζει τον ανταγωνισμό, μειώνει τη διαφάνεια και αποδυναμώνει τον έλεγχο. Όταν η εξαίρεση καθίσταται κανόνας, τότε η ίδια η λειτουργία του κράτους μεταβάλλεται.
Το κοινό νήμα που διαπερνά όλες αυτές τις υποθέσεις είναι σαφές. Δεν είναι οι κρίσεις αυτές καθ’ αυτές. Είναι ο τρόπος διαχείρισής τους. Η διάχυση ευθυνών, η μετατόπιση της συζήτησης, η αμφισβήτηση των ελεγκτικών μηχανισμών και η περιορισμένη λογοδοσία συγκροτούν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο.
Ένα μοτίβο που δεν μπορεί πλέον να απαντηθεί με επιμέρους διορθώσεις ή επικοινωνιακές προσαρμογές. Απαιτείται καθαρή πολιτική λύση. Και αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία. Η χώρα χρειάζεται εκλογές, ώστε οι πολίτες να αποφασίσουν αν αποδέχονται αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης ή αν επιλέγουν μια διαφορετική πορεία, με διαφάνεια, ισχυρούς θεσμούς και πραγματική λογοδοσία.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, όταν η ίδια πρακτική επανέρχεται σε κάθε κρίσιμο πεδίο της δημόσιας ζωής, δεν μπορούμε πια να μιλάμε για συγκυρίες ή συμπτώσεις. Μιλάμε για έναν συγκεκριμένο τρόπο άσκησης εξουσίας. Μιλάμε για συνειδητή τακτική πολιτικής εκτροπής.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
The post Γ. Μουλκιώτης στο “Π”: Νέα Δημοκρατία: Πόσες συμπτώσεις ακόμα για να κάνουν ένα «σύστημα»; appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα