Δίκη Λιγνάδη: Νέοι διάλογοι μέσα από το δικαστήριο – «Δεν ήξερα πώς να το χειριστώ, φοβήθηκα ότι θα βιάσει και μένα»

«Λυπάμαι πάρα πολύ που δεν τον βοήθησα τότε. Δεν γίνεται να κάνεις κάτι όταν παγώνει το μυαλό σου μπροστά σε αυτό που συμβαίνει».
Ο δεύτερος μάρτυρας που ανέβηκε χτες στο βήμα, στη δευτεροβάθμια δίκη του κατηγορούμενου για τρεις βιασμούς, Δ. Λιγνάδη, ήταν παρών στη σεξουαλική κακοποίηση του πρώτου καταγγέλλοντος και φίλου του. Κλήθηκε, λοιπόν, να καταθέσει το χρονικό της γνωριμίας του τόσο με το θύμα όσο και με τον κατηγορούμενο.
«Μια μέρα μού έστειλε ένα μήνυμα (σ.σ.: ο καταγγέλλων) και με ρώτησε εάν ήθελα να πάω να πιω ποτό σε ένα σπίτι. Εγώ είπα ναι», κατέθεσε για τη γνωριμία του με τον κατηγορούμενο. Ανέτρεξε στις συναντήσεις του με τον κατηγορούμενο, υπογραμμίζοντας πως ανταποκρινόταν στα καλέσματα για ποτό στο σπίτι του και σε κοινές εξόδους επειδή θα παρευρισκόταν εκεί και ο φίλος του.
Απουσία συναίνεσης
Παραδέχτηκε πως επισκέφθηκε τον Δ. Λιγνάδη μόνο μία φορά μόνος του και ύστερα από μία σεξουαλικού περιεχομένου πρόταση αρνήθηκε να τον ξανασυναντήσει μόνο.
Για τη μέρα του επίδικου περιστατικού, η μαρτυρία του ήταν σε συμφωνία με όσα κατέθεσε τις προηγούμενες μέρες το θύμα, δίνοντας τις ίδιες περιγραφές, κάνοντας ξεκάθαρη την απουσία συναίνεσης και εξηγώντας τον λόγο που δεν αντέδρασε ο ίδιος τόσο κατά τη διάρκεια της κακοποίησης όσο και μετά.
Πρόεδρος: Εσείς τι κάνατε;
Μάρτυρας: Πάγωσα.
Πρόεδρος: Εδειξε ότι δεν συ­ναινεί;
Μάρτυρας: Δεν γίνεται να υπάρχει συναίνεση με βία.
Πρόεδρος: Εσείς το καταλάβατε;
Μάρτυρας: Ναι.
Πρόεδρος: Τι κάνατε;
Μάρτυρας: Τρόμαξα. Φοβήθηκα ότι θα βιάσει και εμένα.
Εισαγγελέας: Γιατί δεν είπατε στον Π. να φύγετε μαζί (σ.σ. μετά το συμβάν);
Μάρτυρας: Του είπα ότι φεύγω (αφού βγήκε από το δωμάτιο). Λυπάμαι που δεν έκανα τίποτα και ενώ είχα μια σωματική δύναμη δεν είχα την ψυχική δύναμη. Δεν ήξερα πώς να το χειριστώ.
Ο μάρτυρας τόνισε πως ο φόβος που του ενστάλαξε η τόσο βίαιη πράξη και κακοποίηση που συνέβη μπροστά στα μάτια του τον πάγωσε, τον τρόμαξε και, όντας τότε ένα παιδί 19 χρόνων, δεν ήξερε πώς να χειριστεί την κατάσταση. Δεν ήξερε πώς να προσεγγίσει τον φίλο του μετά την κακοποίηση, περίμενε τον ίδιο να τον πλησιάσει και να του ανοιχτεί, κάτι το οποίο δεν συνέβη ποτέ.
Πρόεδρος: Πώς αποφασίσατε να τα πείτε όλα αυτά;
Μάρτυρας: Μου έστειλε μήνυμα μετά από πολλά χρόνια η δικηγόρος του και ήρθε ένα γράμμα στο σπίτι. Με καλούσαν να πάω να δώσω κατάθεση και αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα να δικαιώσω τον Π. και να είμαι εκεί γι’ αυτόν, γιατί τότε δεν ήμουν.

Διαβάστε περισσότερα