11/03/2026 4:39 μμ.
Δεύτερη συνέντευξη με το Αναρχικό Μέτωπο για την καταστολή και την ανθεκτικότητα, τον περιφερειακό πόλεμο και τα κλείσιματα του διαδικτύου. 10 Μαρτίου
Την τελευταία φορά που μιλήσατε στην Freedom, οι διαδηλώσεις στο Ιράν εξαπλώνονταν ραγδαία και εντείνονταν ενώ η καταστολή αυξάνονταν εναντίον τους. Μπορείτε να περιγράψετε τι έχει συμβεί από τότε, και τι κάνει η συλλογικότητα σας έκτοτε;
Από την τελευταία μας συνέντευξη και μετά, η κατάσταση στο Ιράν έχει αλλάξει με έναν βίαιο και χωρίς προηγούμενο τρόπο. Οι εξαπλωμένες σε πολλές πόλεις διαδηλώσεις αντιμετωπίστηκαν με ωμή καταστολή. Οι δυνάμεις ασφάλειας επιτέθηκαν στους διαδηλωτές χρησιμοποιώντας πραγματικά πυρά· χιλιάδες σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν, και δεκάδες χιλιάδων συνελήφθησαν. Η ατμόσφαιρα της βίαιης καταστολής εξαπλώθηκε σε όλη την χώρα. Υπάρχουν επίσης αναφορές και καταγεγραμμένα στοιχεία που φανερώνουν ότι, υπό τις τωρινές πολεμικές συνθήκες, κάποιοι συλληφθέντες κρατούνται σε τοποθεσίες εκτεθειμένες στις αεροπορικές επιδρομές και ουσιαστικά χρησιμοποιούνται ως ανθρώπινες ασπίδες.
Κατά την διάρκεια όλων αυτών, και πριν το κίνημα έχει την ευκαιρία να αναδιοργανωθεί, μια άλλη εξέλιξη συνέβει: στις 28 Φεβρουαρίου του 2026, ξεκίνησαν μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές επιθέσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, προσβάλλοντας εκατοντάδες στόχων σε όλη την χώρα. Αρκετοί υψηλόβαθμοι διοικητές και πολιτικά πρόσωπα της Ισλαμικής Δημοκρατίας σκοτώθηκαν στις επιθέσεις αυτές, και η χώρα βρίσκεται τώρα σε κατάσταση πολέμου. Η δομή εξουσίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας αντιμετωπίζει μια σοβαρή κρίση, ενώ το πολιτικό μέλλον της χώρας παραμένει αβέβαιο και διεκδικούμενο.
Οι δυνάμεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ έχουν στοχεύσει πολυάριθμες τοποθεσίες στο Ιράν, και στις επιθέσεις αυτές, πρόσθετα στους στρατιωτικούς στόχους, έχουν σκοτωθεί και πολίτες. Την ίδια ώρα, η Ισλαμική Δημοκρατία έχει χρησιμοποιήσει τις πυραυλικές της δυνατότητες ώστε να προσβάλλει στόχους στην περιοχή. Οι αντιπαραθέσεις αυτές απειλούν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλη την περιοχή, και ως τώρα έχουν χάσει τις ζωές τους εκατοντάδες πολιτών. Η ιστορική εμπειρία της περιοχής φανερώνει επίσης ότι η εξωτερική παρέμβαση έχει σπάνια οδηγήσει στην αυθεντική ελευθερία ενώ συχνά έχει ως αποτέλεσμα νέες μορφές κυριαρχίας, αστάθειας, και γεωπολιτικού ανταγωνισμού.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι δραστηριότητες μας ως αναρχικοί έχουν συνεχιστεί. Έχουμε προσπαθήσει να αποτρέψουμε τις φωνές αυτές από το να σιγαστούν εν μέσω της καταστολής και του πολέμου με την καταγραφή γεγονότων, την δημοσίευση δηλώσεων, την συντήρηση δικτύων διεθνούς αλληλεγγύης, και της μεταφοράς των φωνών των εργαζομένων, των γυναικών, και διαφόρων τομέων της κοινωνίας προς το εξωτερικό. Ταυτόχρονα, έχουμε επικεντρωθεί με ιδιαίτερη σημασία στην διεύρυνση των συζητήσεων σχετικά με την αυτο-οργάνωση και την οριζόντια οργάνωση στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, και στα πανεπιστήμια, και στην διασύνδεση των πυρήνων αυτών με ευρύτερα δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης. Πιστεύουμε ότι χωρίς αυτά τα κοινωνικά θεμέλια, κάθε νέο κύμα διαμαρτυρίων θα παραμείνει ευάλωτο στην κρατική καταστολή.
Έχουν καταφέρει οι άνθρωποι να αμυνθούν απέναντι στην καταστολή που αντιμετώπισαν;
Σε πολλές περιπτώσεις, οι άνθρωποι έχουν προσπαθήσει να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους με διαφορετικούς τρόπους: από την δημιουργία δικτύων αλληλεγγύης για την φροντίδα των τραυματισμένων και την βοήθεια στις οικογένειες των συλληφθέντων, εώς διάφορες μορφές αντίστασης στον δρόμο. Ωστόσο, πρέπει να είμαστε ρεαλιστές: ο κατασταλτικός μηχανισμός της Ισλαμικής Δημοκρατίας είναι ιδιαίτερα διευρυμένος και εξαιρετικά οργανωμένος, κάτι που έχει καταστήσει την συλλογική άμυνα δύσκολη.
Κάτω από τις συνθήκες αυτές, οι άνθρωποι έχουν αναπτύξει μεθόδους όπως την ραγδαία διάχυση στους δρόμους, την ανώνυμη οργάνωση, και την αλληλοβοήθεια στις γειτονιές. Σε κάποιες περιοχές όπως στο Κουρδιστάν και στο Μπαλουχιστάν, όπου υπάρχει μια μακρά ιστορία κοινωνικής αντίστασης, οι τοπικές κοινότητες έχουν σε κάποιες περιπτώσεις καταφέρει να αμυνθούν καλύτερα. Αλλά στις μεγάλες πόλεις, η καταστολή έχει υπάρξει ακραία ωμή.
Η πιο ευάλωτη ομάδα παραμένει εκείνη των πολιτικών κρατούμενων, ειδικά εκείνων που συνελήφθησαν στις πρόσφατες διαδηλώσεις, και κρατούνται σε εξαιρετικά επικίνδυνες συνθήκες και αντιμετωπίζουν την απειλή πολυετών ποινών ή και της εκτέλεσης. Η εμπειρία αυτής της περιόδου φανερώνει ότι τα δίκτυα τοπικής κοινωνικής αλληλεγγύης μπορούν να διαδραματίσουν έναν σημαντικό ρόλο στην κοινωνική άμυνα και στην διατήρηση της αντίστασης.
Την τελευταία φορά που μιλήσαμε με το Αναρχικό Μέτωπο, η κυβέρνηση του Ιράν είχε πρόσφατα κλείσει το διαδίκτυο. Από τότε, έχουν υπάρξει σημαντικές αλλαγές στην δυνατότητα σας να επικοινωνείτε και να έχετε πρόσβαση στο διαδίκτυο; Έχουν οι άνθρωποι καταφέρει να αντιμετωπίσουν τους περιορισμούς αυτούς;
Η Ιρανική κυβέρνηση συνεχίζει να χρησιμοποιεί τα κλεισίματα του διαδικτύου ως ένα από τα βασικά κατασταλτικά της εργαλεία. Τα τελευταία χρόνια, κάθε φορά που το διαδίκτυο έχει διακοπεί, αυτό έχει συνήθως συμβεί παράλληλα προς τις βίαιες κατασταλτικές επιχειρήσεις και τις ευθείες βολές εναντίον διαδηλωτών. Με το ξέσπασμα του πολέμου, τα κλεισίματα του διαδικτύου εφαρμόστηκαν και πάλι σε ευρεία κλίμακα, στερώντας εκατομμύρια ανθρώπων από την online επικοινωνία. Ακόμη και πριν από τον πόλεμο, κατά την διάρκεια των πρόσφατων διαδηλώσεων, οι περιορισμοί στο διαδίκτυο έχουν γίνει πολύ πιο αυστηροί και μακροχρόνιοι απ’ όσο στο παρελθόν, διακόπτωντας την επικοινωνία μεταξύ ακτιβιστών για εβδομάδες.
Παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι έχουν αποκτήσει σημαντική εμπειρία και ικανότητα στην παράκαμψη των περιορισμών αυτών. Εργαλεία όπως τα πρωτόκολλα V2Ray και εφαρμογές όπως το Psiphon και το Lantern χρησιμοποιούνται ευρέως, και όπου η σύνδεση είναι εφικτή, το Telegram παραμένει μια από τις σημαντικότερες πλατφόρμες επικοινωνίας. Το δορυφορικό διαδίκτυο έχει επίσης αναδειχθεί σε σημαντικό για κάποιους ακτιβιστές αν και η πρόσβαση σε αυτό παραμένει περιορισμένη.
Ταυτόχρονα, η εμπειρία των ετών εκείνων έχει φανερώσει ότι κανένα κοινωνικό κίνημα δεν μπορεί να βασιστεί αποκλειστικά στο διαδίκτυο. Το πραγματικό θεμέλιο κάθε κοινωνικού κινήματος δομείται μέσω των άμεσων σχέσεων, της αμοιβαίας εμπιστοσύνης, και των πραγματικών επαφών μεταξύ ανθρώπων.
Έχετε προειδοποιήσει ενάντια στην απειλή των μοναρχικών (οι οποίοι υπήρξαν μια μικρή μειοψηφία στις διαδηλώσεις) πως θα προσπαθήσουν να τις χρησιμοποιήσουν ως σημείο καμπής για το δικό τους πολιτικό κίνημα. Σε ποιόν βαθμό θεωρείται ότι το έχουν καταφέρει αυτό;
Τα μοναρχικά ρεύματα έχουν επιχειρήσει να παρουσιαστούν ως η μοναδική εναλλακτική χρησιμοποιώντας επικοινωνιακές πλατφόρμες που βρίσκονται στον έλεγχο τους και με την υποστήριξη κάποιων κυβερνήσεων του εξωτερικού. Ο Ρέζα Παχλαβί και οι οπαδοί του έχουν ευθέως επιχειρήσει να τοποθετηθούν ως μεταβατική κυβέρνηση και έχουν λάβει υποστήριξη από μέσα ενημέρωσης στην Περσική γλώσσα και από κάποιες Δυτικές κυβερνήσεις.
Ωστόσο, η πραγματική κοινωνική βάση του ρεύματος αυτού στο εσωτερικό του Ιράν είναι πολύ πιο περιορισμένη απ’ όσο η παρουσία της στα μέσα ενημέρωσης υποδηλώνει. Πολλοί από τους ανθρώπους που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις ουσιαστικά βγήκαν στους δρόμους ενάντια σε όλες τις μορφές αυταρχισμού και δεν θεωρούν ότι η επιστροφή στην μοναρχία είναι λύση.
Για την ακρίβεια, ένα μεγάλο μέρος της Ιρανικής κοινωνίας καταλαβαίνει πολύ καλά ότι η αντικατάσταση μιας μορφής αυταρχισμού με κάποια άλλη δεν αποτελεί λύση. Για τον λόγο αυτόν, συνεχίζουμε να τονίζουμε ότι το μέλλον του Ιράν δεν βρίσκεται στην αποκατάσταση της μοναρχίας ούτε και στην διαιώνιση άλλων εξουσιαστικών δομών, αλλά στην αυτο-κυβέρνηση και τις δημοκρατικές μορφές οργάνωσης της κοινωνίας.
Σύμφωνα με την άποψη μας, η απελευθέρωση του λαού του Ιράν δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα σχεδίων που επιβάλλονται από δυνάμεις του εξωτερικού. Η ελευθερία μπορεί να προκύψει μόνο από τον αγώνα και την βούληση των ίδιων των ανθρώπων, ενώ η μετατροπή των κοινωνικών κινημάτων σε εργαλεία κρατικών ανταγωνισμών θα βλάψει την κοινωνία τελικά.
Υπάρχει κάτι άλλο που νομίζετε ότι οι αναγνώστες μας πρέπει να γνωρίζουν για την κατάσταση στο Ιράν, και να προτείνετε τρόπους με τους οποίους μπορούν να παρέχουν βοήθεια;
Είναι σημαντικό να κατανοήθει ότι οι άνθρωποι του Ιράν δεν είναι απλά παθητικά θύματα του πολέμου αυτού. Στο εσωτερικό της Ιρανικής κοινωνίας υπάρχουν πολλά κοινωνικά κινήματα: εργαζόμενοι, γυναίκες, φοιτητές, εθνοτικές κοινότητες, και αναρχικοί ακτιβιστές που συνεχίζουν να αντιστέκονται και να οργανώνονται κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Η Ιρανική κοινωνία είναι πολυσύνθετη, πολυ-εθνική, και δυναμική, και ο αγώνας για την ελευθερία συνεχίζεται με πολλές μορφές. Αυτό που έχει την μεγαλύτερη σημασία είναι η διεθνής αλληλεγγύη μεταξύ των λαϊκών κινημάτων, όχι η υποστήριξη στους κρατικούς σχεδιασμούς ή τις εναλλακτικές που επιβάλλονται από πάνω.
Οι αναγνώστες που βρίσκονται μακριά από το Ιράν μπορούν να διαδραματίσουν έναν σημαντικό ρόλο με την ενίσχυση και την μετάφραση των ανεξάρτητων φωνών, με την διοργάνωση εκδηλώσεων αλληλεγγύης, και βοηθώντας να γίνουν οι κοινωνικοί αγώνες στο Ιράν πιο ορατοί. Όσο πιο πολύ ακούγονται οι φωνές αυτές, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να σιγαστούν.
Είμαστε εδώ. Συνεχίζουμε να οργανωνόμαστε και να αντιστεκόμαστε. Ούτε Μουλάδες, Ούτε Σάχης! Γυναίκα! – Ζωή! – Ελευθερία!
Iranian anarchists: “We continue to organise and resist” – Freedom News