01/02/2026 8:08 μμ.
Υφίσταται ένα πιθανό μέλλον στο οποίο τα γεγονότα που συνέβησαν στην Μινεσότα στις 23 Ιανουαρίου του 2026, θα έχουν ξεχαστεί. Η μεγαλύτερη γενική απεργία στην πολιτεία σε έναν σχεδόν αιώνα μπορεί να μνημονεύεται, έστω, ως μια σπουδαία ημέρα διαδηλώσεων και αποχών, και ως τίποτε λιγότερο. Στο μέλλον αυτό, η πιθανότητα της μαζικής, συντονισμένης, και ισχυρής δράσης θα έχει διαγραφεί από την συλλογική μνήμη — επειδή, εντός 24 ωρών, ομοσπονδιακοί πράκτορες δολοφόνησαν εν ψυχρώ έναν ακόμη πολίτη.
Οι παραστρατιωτικές ομάδες του Donald Trump πυροβόλησαν και σκότωσαν [https://www.nytimes.com/live/2026/01/24/us/minneapolis-shooting-ice] τον 37χρονο νοσοκόμο Alex Jeffrey Pretti στην Μινεάπολη το πρωϊνό του Σαββάτου. Όμοια με την δολοφονία της Renee Good [https://theintercept.com/2026/01/08/ice-minneapolis-video-killing-shooting/], τα βίντεο που καταγράφηκαν από αυτόπτες μάρτυρες φανερώνουν, μια κτηνώδη, από κοντινή απόσταση δολοφονία [https://bsky.app/profile/alexip718.com/post/3md6uyjftvc2f]. Αυτόπτες μάρτυρες δήλωσαν [https://theintercept.com/2026/01/24/minneapolis-killing-border-patrol-ice-alex-pretti/] επίσης στο Intercept ότι ο Pretti βρίσκονταν στο σημείο ως πολίτης παρατηρητής. Τα βίντεο δείχνουν μια ομάδα περισσοτέρων από τέσσερις μασκοφόρους πράκτορες να τον ρίχνουν στο έδαφος και να τον χτυπούν, προτού ένας από αυτούς τον πυροβολήσει πολλαπλές φορές.
Οι πυροβολισμοί — οι τρίτοι [https://www.nbcnews.com/news/us-news/minneapolis-investigating-ice-shooting-rcna255733] στην Μινεάπολη από ομοσπονδιακούς μεταναστευτικούς πράκτορες από τότε που ο μηχανισμός απελάσεων του Trump κατέφθασε στην Μινεσότα με ακραία βία τον Δεκέμβριο — αποτελούν μια αφόρητη συνέχεια στην πιο σημαντική ημέρα μαζικής αντίστασης στον Τραμπικό φασισμό μέχρι σήμερα.
Αποτελούν επίσης μια καυστική υπενθύμιση του λόγου για τον οποίο η μαζική απεργία της Παρασκευής στην Μινεάπολη δεν πρέπει να διαγραφεί από την μνήμη μας. Αντίθετα, πρέπει να εκτιμάται ως μια ισχυρή νέα φάση της αντίστασης ενάντια στο καθεστώς του Trump — ένας σκοπός που μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ανάπτυξη και την επανάληψη του.
Την Παρασκευή, δεκάδες χιλιάδων κατοίκων της Μινεσότα αψήφησαν[https://www.reuters.com/world/us/minnesotans-promise-an-economic-strike-protest-trumps-surge-immigration-agents-2026-01-23/] την ακραία παγωνιά ώστε να πορευθούν μαζικά κλείνοντας τις αναφερόμενες ως περισσότερες από 700 επιχειρήσεις [https://www.motherjones.com/politics/2026/01/ice-out-of-minnesota-minneapolis-protest-general-strike-ice-trump-bovino/] σε μια ολοήμερη γενική απεργία με την υποστήριξη όλων των βασικών σωματείων της πόλης. Διαδήλωσαν, μετέφεραν, σίτησαν, και φρόντισαν ο ένας τον άλλον μετά από μια εξέλιξη εβδομάδων, μηνών, και ετών κοινοτικής φροντίδας και καταργητικής αντίστασης. Οι συλλογικές τους δράσεις χαρακτηρίζουν μια υπέρβαση στον αγώνα ενάντια στον Αμερικανικό αυταρχισμό της εποχής μας.
Μόνο ένα μέλλον με μαζικές κοινωνικές απεργίες, ή γενικές απεργίες, που περιλαμβάνουν μεγάλης κλίμακας αναστάτωση στον άμεσο οριζοντα διατηρεί κάποια πιθανότητα ανάσχεσης των δυνάμεων του Trump.
Στις 23 Ιανουαρίου, οι Δίδυμες Πόλεις πρότειναν μια σύντομη ματιά στα είδη αναστολής εργασιών, αποκλεισμών και αποχών που οι συνολικές πρακτικές συλλογικής αντίστασης καθιστούν εφικτές.
Ο σκοπός που μας αναμένει, καθώς αντιμετωπίζουμε την ατελείωτη κυβερνητική βία και κτηνωδία, είναι να αναλάβουμε, να μοιραστούμε, και να διαδώσουμε τις πρακτικές που εφαρμόστηκαν από τα δίκτυα στην Μινεσότα.
Η σφαγή του Σαββάτου δεν διαψεύδει την ισχύ της απεργίας της Παρασκευής· κανείς δεν έθρεψε αυταπάτες πως άλλαξε ο ρούς της ιστορίας σε μια μόλις ημέρα. Το επιχείρημα είναι πως, χάρη στην αντίσταση στην Μινεσότα, μπορούμε να δούμε τον τρόπο με τον οποίο θα συνεχίσουμε.
Ο Λαός στους Δρόμους
Το απόγευμα της Παρασκευής, όταν οι άνθρωποι πλημμύρισαν τους δρόμους του κέντρου της Μινεάπολης, ήταν μια από τις πιο κρύες ημέρες του χρόνου εώς τώρα: με αναφερόμενη θερμοκρασία μείον 20 βαθμών, και με τον παγωμένο άνεμο να την κατεβάζει στους μείον 35.
«Βλέπω παγωμένα τα βλέφαρα των ανθρώπων εδώ έξω, τα μουστάκια, τα φρύδια, μόνο και μόνο από την υγροποίηση της ανάσας τους που παγώνει στα πρόσωπα τους», ανέφερε ένας δημοσιογράφος.
Η ημέρα ξεκίνησε νωρίς με δεκάδες διαδηλωτών να δημιουργούν οδοφράγματα στον δρόμο έξω από το Κέντρο Κράτησης Whipple, την έδρα [https://www.nytimes.com/2026/01/23/us/minnesota-immigration-whipple-building-minneapolis.html] του μηχανισμού απελάσεων του Trump στην Μινεάπολη, για περισσότερες από δυο ώρες.
Αργότερα το ίδιο πρωϊνό, περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων προσευχόμενων θρησκευτικών ταγών, σχημάτισαν [https://bsky.app/profile/labornotes.bsky.social/post/3md4flzrhhs2n] μια πικετοφορία έξω από το Διεθνές Αεροδρόμιο της Μινεάπολης-Σαίντ Πωλ. Από τον Δεκέμβριο, περισσότεροι από 2.000 άνθρωποι στην Μινεσότα έχουν μεταφερθεί εκεί από τις ομοσπονδιακές μεταναστευτικές αρχές· πολλοί έχουν απελαθεί μέσω του αεροδρομίου. Περίπου 100 άνθρωποι συνελήφθησαν στην διαδήλωση στο αεροδρόμιο.
Εντωμεταξύ, επιχειρήσεις αρνήθηκαν να ανοίξουν σε αριθμούς που δεν έχουν ειδωθεί σε δεκαετίες.
Όχι, η κυβέρνηση δεν γονάτισε κάτω από το οικονομικό βάρος της μονοήμερης απεργίας που καλέστηκε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Η Παρασκευή, ωστόσο, αποτέλεσε ένα κρίσιμο βήμα, το οποίο μπορεί να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί, δημιουργώντας το συγκεκριμένο είδος της πολιτικής απεργίας που στοχεύει στην φύση ακριβώς των επιχειρήσεων της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων των ΗΠΑ στις πόλεις μας.
Είναι ακριβώς ο συνδυασμός αυτός απεργίας, στοχευμένων μπλοκαρισμάτων, και μαζικών διαδηλώσεων, όλες συντονισμένες από δίκτυα αλληλοβοήθειας, που πρέπει να επαναλάβουμε και διευρύνουμε.
«Η Ελπίδα Είναι μια Πειθαρχία»
Η κοινοτική άμυνα ενάντια στην ICE δεν ξεκίνησε, προφανώς, στην Μινεάπολη — αν και η πόλη έχει αποτελέσει το πεδίο της πλέον άνομης, εξώφθαλμα φασιστικής, ωμά ρατσιστικής επιχείρησης του Trump μέχρι σήμερα. Οι κάτοικοι του Λος Άντζελες [https://theintercept.com/2025/06/10/la-police-ice-raids-protests/], της Νέας Υόρκης, του Σικάγο, και αλλού έχουν αποκλείσει τις εγκαταστάσεις της ICE, κρύψει τους μετανάστες γείτονες τους, συγκεντρωθεί μαζικά στα δικαστήρια, υποβάλλει μηνύσεις, και αντιμετωπίσει ομοσπονδιακούς πράκτορες [https://theintercept.com/2026/01/14/ice-minneapolis-protests-renee-good/] στον δρόμο. Και αυτές οι πράξεις αντίστασης [https://theintercept.com/2025/10/29/kat-abughazaleh-ice-protest-indictment/] δεν αποτέλεσαν αντικείμενο γνώσης για να καταπολεμηθεί το καθεστώς του Trump. Έχουν επαναληφθεί πολλές φορές ξανά και ξανά, στους αιώνες του αγώνα.
Υπάρχουν, πάντως, φορές σε ένα ευρύ και δυσαρθρωμένο πολιτικό κίνημα, όταν όλα πάνε καλά. Η δυναμική αναπτύσσεται. Και συμβαίνουν γεγονότα που κλονίζουν το έδαφος, με τρόπο τέτοιο ώστε να είναι η λογική η διάκριση μεταξύ του πριν και του μετά.
Η ημέρα που ακολούθησε την απεργία έφερε ακόμη περισσότερο τρόμο εκεί που υπήρξε ένα άνοιγμα για την ελπίδα. Η ελπίδα, όμως, δεν είναι αυτό που χρειαζόμαστε πραγματικά τώρα — όχι την ελπίδα ως συναίσθημα, έστω. Αποδεικνύουμε τον προσανατολισμό μας για έναν καλύτερο κόσμο, είτε νοιώθουμε την ελπίδα είτε όχι — εγώ προσωπικά όχι — συνεχίζοντας να δρούμε ενάντια στην δολοφονική αυτή κρατική δύναμη. Αυτό είναι που η καταργησιακή οργανώτρια Mariame Kaba [https://theintercept.com/2021/03/17/intercepted-mariame-kaba-abolitionist-organizing/] εννοούσε όταν προσδιόρισε την ελπίδα ως «πειθαρχία».
Μετά την 23η του Γενάρη στην Μινέαπολη και το Σαίντ Πωλ, έχουμε λόγους να συζητάμε και να οργανωνόμαστε σοβαρά ως προς τις γενικές απεργίες σε άλλες πόλεις, πολιτείες, ακόμη και εθνικά — γενικές απεργίες με αποκλειστικό σκοπό την μετατροπή των πόλεων μας όσο πιο δύσκολων [https://theintercept.com/2026/01/06/hilton-ban-ice-minneapolis-workers/] γίνεται για τις επιχειρήσεις της ICE και των άλλων ομοσπονδιακών δυνάμεων. Όχι μέσω άοριστων καλεσμάτων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ή άρθρων όπως αυτό, αλλά προχωρώντας με τον τρόπο των κατοίκων της Μινεσότα.
Οι οργανωτές της Μινεσότα δεν κατάφεραν την μεγαλύτερη ημέρα εργατικής δράσης σε έναν σχεδόν αιώνα ανακοινώνοντας απλά την «γενική απεργία» στο διαδίκτυο. Τα εργατικά σωματεία, οι θρησκευτικές και κοινοτικές οργανώσεις, και οι ακτιβιστές της πρώτης γραμμής ήσαν όλοι κρίσιμοι· το ίδιο, και η οργή των καθημερινών ανθρώπων, σε μια πόλη όπου η κοινοτική αλληλεγγύη κανονικοποιείται, και η μαχητική, αντι-ρατσιστική διαμαρτυρία μπορεί να καυχιέται για την περήφανη ιστορία της.
Τα ζωτικά δίκτυα ραγδαίας ανταπόκρισης της Μινεάπολης, ενεργοποιημένα ώστε να παρακολουθούν την ICE και να παρέχουν μετακινήσεις και φροντίδα για τους μετανάστες, αναπτύχθηκαν άμεσα. Οργανωτές που κατοικούν στην Μινεάπολη, όπως ο Jonathan Stegall και η Anne Kosseff-Jones, ωστόσο, έχουν δηλώσει [https://truthout.org/articles/minneapoliss-2020-uprising-laid-an-abolitionist-groundwork-for-ice-resistance/], «Αρκετά από τα συστήματα αυτά έχουν έρθει στην ζωή βαδίζοντας στα μονοπάτια που χαράχθηκαν με την εξέγερση του 2020 μετά την δολοφονία του George Floyd από την αστυνομία».
Ενώ όπως η Sarah Jaffe τόνισε [https://newrepublic.com/article/205318/minnesota-general-strike-ice-protest] στο New Republic, «Οι Δίδυμες Πόλεις είχαν άφθονες ευκαιρίες δόμησης αυτών των δικτύων αντίστασης, δίκτυα που έχουν αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο μετά την δολοφονία της Good».
Ο αστερισμός αυτός παραγόντων σήμαινε ότι σε λίγες μόλις ημέρες, οργανώθηκε μια γενική απεργία με την συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων από πολλούς τομείς. Αυτό μπορεί [https://indivisible.org/campaigns/how-rein-ice-now/] και πρέπει [https://maketheroadny.org/issue/immigration/] να επαναληφθεί [https://newrepublic.com/article/205404/minneapolis-mutual-aid-ice-resilience] και αλλού. Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που η Μινεάπολη έδειξε τον δρόμο. Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο, η Μινεάπολη δεν θα ηττηθεί από τις θανατηφόρες κλιμακώσεις των ομοσπονδιακών πρακτόρων την επόμενη ημέρα.
Η Γενική Απεργία του 21ου Αιώνα
Οι Γενικές Απεργίες το 2026 δεν θα είναι όμοιες εκείνων των αρχών του 20ου αιώνα. Σε μια εποχή τεχνοκαπιταλισμού και αποδεκατισμένης εργατικής ισχύος, οι συνθήκες μοιάζουν διαφορετικές. Ακόμη και με την αργή ανοικοδόμηση του εργατικού κινήματος, η αποτελεσματική οργάνωση της συλλογικής άρνησης είναι εξαιρετικά δύσκολη. Αλήθευει ακόμη ωστόσο, όπως ο Kieran Knutson, πρόεδρος του σωματείου Εργαζομένων στις Επικοινωνίες America Local 7250 στην Μινεάπολη, δήλωσε [https://www.democracynow.org/2026/1/23/minneapolis_general_strike_ice_protest] στο Democracy Now!, πως «τίποτε δεν δουλεύει χωρίς την εργατική τάξη στην χώρα αυτή».
Μια γενική απεργία ενάντια στον αυταρχισμό του Trump απαιτεί την συγκεκριμένη οργάνωση του χώρου και του χρόνου — απαντώντας στους τρόπους με τους οποίους η ICE κινείται με ταχύτητα μέσα στις πόλεις μας και τις γειτονιές μας — και του τρόπου αντίστασης σε αυτή. Αυτό σημαίνει τον συνδυασμό των περιπολιών γειτονιάς με συγκρουσιακούς αποκλεισμούς, και την δημιουργία εμποδίων για τους ομοσπονδιακούς πράκτορες όπου και αν προσπαθούν να πάνε — ακόμη και στην αναθεματισμένη τουαλέτα [https://www.the-independent.com/news/world/americas/us-politics/ice-minnesota-protesters-bathroom-breaks-b2905782.html].
Για την απεργία της Παρασκευής ο Knutson δήλωσε ότι «μετά από εβδομάδες ζώντας κάτω από το αφόρητο βάρος αυτής της ρατσιστικής εκστρατείας τρόμου από τους πράκτορες της ICE… σήμερα θα επιδείξουμε την δική μας ισχύ». Και αυτό είναι μέρος του επιχειρήματος επίσης:: Επίδειξη ισχύος. Δεν διαθέτουμε, άλλωστε, την ισχύ ώστε να ανατρέψουμε το καθεστώς σε μια ημέρα. Αλλά δεν μπορούμε και να περιμένουμε μέχρι τις μεσοπρόθεσμες εκλογές, σαν να μπορούσαμε να βασιστούμε στην ηγεσία των Δημοκρατικών πως θα περιορίσει την βίαιη συνοριακή εξουσία. Οι πράκτορες του Trump το κατέστησαν αυτό σαφές το πρωϊνό του Σαββάτου. Δεν γίνεται κάθε ημέρα να έχει την μορφή της γενικής απεργίας, αλλά αυτός είναι ο ορίζοντας μας.
«Η γενική απεργία είναι η ονομασία του γεγονότος όταν η εξέγερση, η απεργία, και η κομμούνα συμβαίνουν ταυτόχρονα», τόνισε ο πρόσφατα εκλιπών θεωρητικός Joshua Clover σε μια συνέντευξη του 2024. Η κοινοτική φροντίδα, η μαχητική αναστάτωση, η άρνηση της εργατικής τάξης. «Αυτός είναι ο πραγματικός σκοπός της γενικής απεργίας. Και αυτή είναι η ημέρα, η εβδομάδα, ή η χρονιά όταν θα υπάρχει ένας ρόλος για τον κάθε έναν». Υπάρχει ένας ρόλος για τον κάθε έναν. Επειδή ο χρόνος αυτός, δεν μπορεί παρά να είναι τώρα.
Λεπτά μόλις μετά τον φόνο του πρωϊνού του Σαββάτου, στάλθηκαν μηνύματα από τα δίκτυα ραγδαίας ανταπόκρισης. Οι σφυρίκτρες άρχισαν να ακούγονται παντού. Ως απάντηση, οι κάτοικοι της Μινεάπολης γέμισαν τους δρόμους και πάλι
We Can Fight This: Minnesota’s General Strike Shows How – Class Autonomy