25/12/2025 9:46 μμ.
19 δεκεμβρίου Όταν μιλούν για κοινωνικά κέντρα, σκέφτομαι πάντα τα λόγια που μου είπε πριν από πολλά χρόνια ένας αξιωματούχος της Digos [ειδική μονάδα της ιταλικής αστυνομίας] της Ανκόνα, τον οποίο γνώριζα πολλά χρόνια, κατά την χρυσή εποχή του περιβαλλοντικού κινήματος: «Είναι μια φρουρά, ένα φυλάκιο δημοκρατίας». Μια δήλωση που πιστεύω ότι συνοψίζει τέλεια τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους. του Sergio Sinigaglia
Και το Askatasuna—που εκκενώθηκε με μια επιχείρηση τύπου Χιλής ή, αν προτιμάτε, ιταλικού τύπου—είναι συνώνυμο δημοκρατίας, ουσιαστικό σημείο αναφοράς για όσους, στο παρελθόν όπως και τώρα, αρνούνται να παραδοθούν στην καταπιεστική καλύπτρα που βαραίνει ολοένα και περισσότερο τη ζωή μας. Σε ένα πλαίσιο-περιβάλλον όπου η βία της εξουσίας ασκείται με χίλιους τρόπους καθημερινά, στους χώρους εργασίας όπου συμβαίνουν θάνατοι καθημερινά, όπου ο άνθρωπος επιπλέει στην επισφάλεια και την εκμετάλλευση, στις στρατιωτικοποιημένες γειτονιές όπου το δικαίωμα στη στέγαση στερείται δομικά, σε κέντρα μεταναστών, σε σχολεία και πανεπιστήμια που επιδιώκουν να υποτάξουν πλήρως τον κόσμο σε μια διδασκαλία καθεστωτικού τύπου αντάξια εποχών που κάποτε θεωρούνταν μακρινές. Και στις πτυχές της καθημερινής ζωής με τους νέους, πλέον μειονότητα [λόγω της μετανάστευσης σ.τ.μ.], που εκφράζουν την απογοήτευση, τον θυμό και την απομόνωσή τους εναντίον των συνομηλίκων τους, προκαλώντας ένα είδος υφέρποντος «εμφυλίου πολέμου» μεταξύ εφήβων.
Για να μην αναφέρουμε έναν ακόμη πόλεμο, τον πόλεμο των φύλων, όπως μαρτυρούν δραματικά τα χρονικά.
Σε αυτό το αναμφίβολα ζοφερό σενάριο, τα κοινωνικά κέντρα αγωνίζονται, ψάχνουν μέσα σε τεράστιες δυσκολίες, αντιμετωπίζοντας χίλιους εχθρούς, να συνεχίσουν να αποτελούν ακριβώς «φυλάκια, φρουρές δημοκρατίας»… μιας κοινωνικής δημοκρατίας που ασκείται εκτός των θεσμών, των λεγόμενων κομμάτων, αν κάποιος μπορεί να ονομάσει έτσι τις κλίκες που πρωταγωνιστούν και βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επίσημης πολιτικής.
Μια δημοκρατία που λειτουργεί ως εμπόδιο στην μετατόπιση του κόσμου γύρω μας προς αντιδραστικές λογικές.
Η έξωση, εκκένωση του Askatasuna στο Τορίνο χειροκροτείται, από τις φασιστικές τάξεις της σημερινής κυβέρνησης μέχρι τους ανάξιους εκπροσώπους της «κεντροαριστεράς», οι οποίοι άνανδρα παραλείπουν να καταδικάσουν ρητά το κλείσιμο του κοινωνικού κέντρου (μάλιστα, κάποιοι το εγκρίνουν) και το πολύ ψελλίζουν «και η Κάζα Πάουντ», “anche Casa Pound”, να γίνει το ίδιο και γι’ αυτούς δηλαδή [1], αναβιώνοντας την αέναη θεωρία «των αντίθετων εξτρεμισμών». Όσοι χειροκροτούν ας πάνε να μιλήσουν στους ανθρώπους της τορινέζικης γειτονιάς όπου το Askatasuna εφαρμόζει πρακτικές κοινωνικής ευημερίας από τη βάση, welfare dal basso εδώ και χρόνια· ας πάνε να μιλήσουν στα πλήθη στην κοιλάδα Susa που από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 αντιτίθενται σε ένα άχρηστο και καταστροφικό έργο για την περιοχή· ας πάνε να μιλήσουν στους χιλιάδες ανθρώπους που για πάνω από τριάντα χρόνια έχουν εκπαιδευτεί-σχηματιστεί σε έναν χώρο που υπήρξε σχολείο, τόπος πολιτικής και πολιτιστικής διαμόρφωσης για γενιές νέων.
Αντί για την επαναλαμβανόμενη υποκριτική λιτανεία της «βίας», πρέπει να ανακτήσουμε το δικαίωμα στη σύγκρουση, την ψυχή μιας αληθινής δημοκρατίας, την ζωογόνο ουσία της. Και ας σκεφτούν τη δική τους βία, την πραγματική, ξεκινώντας από την εγκληματική κούρσα εξοπλισμών που χαρακτηρίζει τις πολιτικές των περισσότερων κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την εγκληματική υποστήριξη της γενοκτονίας των παλαιστινίων και τη σφαγή των μεταναστών στη θάλασσα.
Το Ασκατασούνα είναι ένα κοινό αγαθό, όπως όλα τα κοινωνικά κέντρα, οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, τα κινήματα που αγωνίζονται ενάντια σε αυτό το σύστημα. Η άνευ όρων υποστήριξή μας πηγαίνει σε αυτά.
[1]. Το CasaPound Italia, ή απλούστερα CasaPound είναι ιταλικό νεοφασιστικό κίνημα και πρώην πολιτικό κόμμα
και: Διαδήλωση για το Askatasuna. Ένα ποτάμι αλληλέγγυων δεν τα παράτησε μπροστά στην καταστολή
Χθες, χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους σε ένδειξη αλληλεγγύης με το κοινωνικό κέντρο Askatasuna, το οποίο εκκενώθηκε την πέμπτη 18 δεκεμβρίου, μετά από 30 χρόνια δραστηριοτήτων στην περιοχή, στο πλευρό και δίπλα στα περιθωριοποιημένα τμήματα του πληθυσμού, ξεχασμένα από τους θεσμούς. Η πόλη του Τορίνο δεν το έχει ξεχάσει και η υποστήριξη από τη γειτονιά και όλους τους πολίτες ήταν συντριπτική.
Η έξωση πραγματοποιήθηκε με ψευδείς προφάσεις και δεν βρέθηκε τίποτα μέσα στο κτίριο, σωσμένο από την εγκατάλειψη, που θα μπορούσε να δικαιολογήσει μια στρατιωτική ανάπτυξη όπως της περασμένης πέμπτης. Πάνω απ’ όλα, τίποτα που θα μπορούσε να διαταράξει τη συμφωνία που το Δημοτικό Συμβούλιο προωθούσε μαζί με μια επιτροπή εγγυητών για την υλοποίηση ενός έργου-σχεδίου σχετικού με τα κοινά αγαθά, που αφορούσε το κτίριο.
Το παράδοξο του πολέμου που οδηγήθηκε στο σπίτι, έσπασε από ένα ποτάμι κόσμου που αντιθέτως εκτέθηκε σε ένδειξη αλληλεγγύης με το Ασκατασούνα. Μια μάζα ανθρώπων που διέρρηξε την αφήγηση που σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης είχαν επιχειρήσει να παρουσιάσουν, αυτήν ενός «κέντρου εγκληματικότητας» το οποίο αποτελούσε ένα κίνδυνο για το κοινό.
Με τις οικογένειες και τα παιδιά της γειτονιάς στις πρώτες σειρές, το campo largo [1], ανοιχτά συντεταγμένο με την αστυνομική καταστολή, κατέρρευσε. Ο δήμαρχος Lo Russo, ο οποίος είχε σπεύσει να κηρύξει πως χάλασε/απέτυχε η συμφωνία με την επιτροπή των εγγυητών, αναγκάστηκε να υποχωρήσει βιαστικά και αμήχανα, δηλώνοντας: «Σήμερα εξακολουθούμε να πιστεύουμε στη διαδρομή συμφωνίας για το Askatasuna».
Εν τω μεταξύ, ωστόσο, έχει αφήσει ελεύθερο τον μετασχηματισμό της πόλης του σε ένα πεδίο μάχης ενάντια στον διαμαρτυρόμενο πληθυσμό. Πλέον ο Piantedosi και το υπουργείο Εσωτερικών είχαν αποφασίσει ότι το Askatasuna έπρεπε να γίνει ένα υπόδειγμα, μοντέλο καταστολής modello repressivo για κάθε εκδήλωση διαφωνίας, και δεν μπορούσε να κάνει ένα βήμα πίσω, σε αντίθεση με τον δήμαρχο.
Οι αρχές αύξησαν την ένταση όταν αποφάσισαν να εμποδίσουν τους διαδηλωτές να πλησιάσουν το εκκενωμένο κτίριο, και το έκαναν με επιθέσεις, κανόνια νερού και δακρυγόνα που εκτοξεύτηκαν στο ύψος του ανθρώπου, παραβιάζοντας όλες τις οδηγίες των εγχειριδίων δημόσιας τάξης. Οι διαδηλωτές αντέδρασαν απτόητοι, παρά τη σαφή πρόθεση της αστυνομικής βίας, ενάντια σε κάθε νόμο, να τραυματίσουν, κάτι που το πλήθος του κόσμου απέτρεψε να συμβεί.
Η ασυμφωνία, διαφορά μεταξύ της αφήγησης του »κινδύνου» Askatasuna και της μαζικής αλληλεγγύης που έλαβε το κοινωνικό κέντρο, η έλλειψη αυτοσυγκράτησης και αναλογικότητας μεταξύ της ανάπτυξης και δράσης της αστυνομίας αφενός και του λαϊκού χαρακτήρα της διαμαρτυρίας από τη βάση αφετέρου, εκφράζουν ένα ρήγμα που δεν έχει περάσει απαρατήρητο από τον δήμαρχο, και θα μπορούσε επίσης να θέσει σε κίνδυνο την ηρεμία με την οποία η κυβέρνηση ήλπιζε να περάσει τον εσωτερικό πόλεμο εναντίον των εργαζομένων και οποιαδήποτε εμπειρία κοινωνικότητας, συνύπαρξης και πολιτικής που δεν ήταν ευθυγραμμισμένη με την αυταρχική και πολεμοχαρή τάση της ΕΕ.
Τώρα, η αλληλεγγύη στους διαδηλωτές που έχουν πληγεί από την καταστολή είναι απαραίτητη, και η αντίσταση, καθώς και η ανάπτυξη μιας πορείας αγώνα και αντίθεσης που λαμβάνει τα σήματα από την πλατεία της χθεσινής ημέρας, πρέπει να ενισχυθούν, στο Τορίνο όπως σε όλη τη χώρα.
[1]. Σχέδιο για τη διεύρυνση του κεντροαριστερού συνασπισμού τόσο προς δυνάμεις που βρίσκονται στο κέντρο του πολιτικού φάσματος όσο και προς δυνάμεις που βρίσκονται πιο αριστερά.
21 Δεκεμβρίου 2025