Τον ήπιαμε κανονικά! Τον πικρό καφέ μιας απρόσμενης ήττας. Και δη καφεδάκι αραβικό, αργοψημένο στην καυτή άμμο της ερήμου· κατά Ανατολική Λιβύη μεριά. Αχνιστό αχνιστό στο τραπέζι μας, σταλμένο με εξωλέμβιο ντελίβερι, δηλωμένο στο αμερόληπτο σύστημα παραγγελιοληψίας της «Πίτσας Φαν» με την ένοχη ένδειξη «κέρασμα». Γιαλαντζί φίλεμα άσπονδης φίλης, που τσέπωνε ανενδοίαστα τον ουδόλως ευκαταφρόνητο ΦΠΑ, καθώς μας χρέωνε τις αμφίβολες υπηρεσίες της διπλές και τρίδιπλες. Μη σας ξεγελάει η απόσταση με την Αφρική. Τα Χανιά, απ’ όπου έλκει την καταγωγή του ο ακατονόμαστος πρωθυπουργός, βρίσκονται πιο κοντά στον Κόλπο της Σύρτης απ’ ό,τι στον Σαρωνικό. Η αφιλότιμη και αχάριστη φάρα του Χάφταρ στριφογυρνούσε επί εφτά χρόνια στη χόβολη το εθνοσωτήριο γκοβέρνο μας, προτού του ανάψει πυρκαγιά στα μπατζάκια και μας το ταχυδρομήσει πεσκέσι πατ κιουτ.
Αποτελεί αναμφίλεκτη νίλα να χτίζεις πετραδάκι πετραδάκι στέρεη συμμαχία με το επικρατέστερο τάχα απ’ τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα της χειμαζόμενης αντικρινής χώρας με απώτερο στόχο να μην προσυπογράψει το αυθαίρετο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο και το υποτιθέμενο συμπαγές οικοδόμημα να καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, σαν σαράι στον αμμόλοφο εν προκειμένω, μπρος στα άχαρα λικνίσματα που μετέρχονται τα μυστακοφόρα γιουσουφάκια του κατά φαντασίαν σουλτάνου. Και, αντί να βάλεις την ουρά στα σκέλια και να αναστοχαστείς περί την ατελέσφορη εξωτερική σου πολιτική, κομπορρημονείς πως ο αιφνιδιασμός της Βεγγάζης λειτούργησε ευεργετικά, καθότι ενεργοποίησε τα ελαστικά ανακλαστικά της Αιγύπτου και όμορων χωρών.
Πανωλεθρίαμβος με μια λέξη! Η αντιπολίτευση καυτηρίασε το πατατράκ. Είναι, άλλωστε, δουλειά της και, αφότου βραδυπορούμε σε προεκλογική ατραπό, την επιτελεί με ζωηρό ζήλο. Το κάζο του Μαξίμου επεσήμαναν, όμως, ουκ ολίγοι κυβερνητικοί βουλευτές, ακόμα και πρώην υπουργοί της Νου Δου. Κάποιοι έκαναν λόγο για δυσάρεστη εξέλιξη, έτεροι για αποτυχία, ορισμένοι για διπλωματική ήττα κι άλλοι άσκησαν μειλίχια κριτική στους γραφειοκράτες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που αντιμετωπίζουν παγίως, ως Πόντιοι Πιλάτοι, τις διαφορές μας με την επεκτατική γείτονα. Οι επιτελείς της Ηρώδου Αττικού 19 θεώρησαν πως ο πολύς θόρυβος τους χαλάει τη μόστρα.
Ιδιοτελώς σκεπτόμενοι άφησαν ασχολίαστες τις αιτιάσεις. Ολες εκτός από μία. Τα πήραν κράνα με τη λακωνική αποστροφή «Τον ήπιαμε!» και ανάγκασαν τον, καίτοι εξ Αιγαλέου και ουχί εκ Σπάρτης ορμώμενο, γαλάζιο βουλευτή Δημήτρη Καλογερόπουλο να ανασκευάσει. Μίλησε για «ατυχή φράση» εκείνος και δοκίμασε να «μπαλαμουτιάσει» την εύστοχη ατάκα του. Πρώτη του φορά ίσως έλεγε τα σύκα σύκα, τα μπουρδούκλωσε λοιπόν μες στη σκάφη και βγήκε η μπουγάδα σκέτος λεκές. Δεν δυστρόπησαν, φρονώ, οι άφρονες παροικούντες τους θώκους για το, προερχόμενο από τη νεολαιίστικη αργκό, αδόκιμο σχήμα λόγου. Τους ενόχλησε η έκφραση καθεαυτή, αφού θρυμματίζει τις ξεφτισμένες χορδές της υπαρξιακής τους αγωνίας. Ακου, «τον ήπιαμε». Διότι το ποτήρι της κοινωνικής οργής έχει προ πολλού ξεχειλίσει και τον πίνουν από παντού. Φαντάζει εξαιρετικά ψυχοφθόρο να τρέχεις μονάχος, χολοσκασμένος οσημέραι και περισσότερο από την ακλόνητη βεβαιότητα πως την κρίσιμη ώρα του τερματισμού θα ’χεις μείνει ταπί!
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr