Εκφοβιστική ρητορική

Αν υπάρχει κοινός παρονομαστής στην επικοινωνιακή τακτική του Τραμπ και του Ερντογάν αυτός δεν είναι άλλος από την εκφοβιστική ρητορική των δύο ηγετών.
Πρόκειται πολύ συχνά για ισορροπίες στην κόψη του ξυραφιού που μπορούν να διαβαστούν σαν παράδειγμα αυτοεκπληρούμενης προφητείας.
Το ανέβασμα των τόνων συχνά ξεφεύγει από κάθε έλεγχο και γίνεται ακόμη μία εκκρεμότητα για την επίλυση της οποίας χρειάζεται διαπραγμάτευση.
Κλασικό παράδειγμα πριν από λίγα χρόνια η δήλωση Μακρόν ότι το ΝΑΤΟ είναι εγκεφαλικά νεκρό.
Ο Ερντογάν έσπευσε να χαρακτηρίσει εγκεφαλικά νεκρό τον Μακρόν, δηλώνοντας έτσι παρών στην ομάδα των χωρών- μελών του ΝΑΤΟ που δεν παραχωρούν άνευ ανταλλάγματος στη Γαλλία την ευρωπαϊκή πρωτοκαθεδρία σε θέματα άμυνας.
Το θέμα της συνεισφοράς στο ΝΑΤΟ αποτελεί ένα κλασικό επικοινωνιακό τέχνασμα αντιστροφής της πραγματικότητας.
Η υποταγή της Ευρώπης στις στρατηγικές επιλογές των ΗΠΑ είναι ηγεμονικό πλεονέκτημα της Ουάσινγκτον χωρίς το οποίο δεν θα μπορούσαν να διεκδικούν τον ρόλο της κυρίαρχης μεγάλης δύναμης.
Αυτή η χειροπιαστή σκληρή πραγματικότητα συμβαδίζει διαχρονικά με την απειλή των ΗΠΑ ότι θα συρρικνώσουν τη συνεισφορά τους στο ΝΑΤΟ, μια απειλή που θα υποθήκευε τον ηγεμονικό ρόλο των ΗΠΑ.
Αυτή η αντιφατική πραγματικότητα είναι διαχρονική και σταθερή, με τις ΗΠΑ να απειλούν με αυτό που θέλουν κατά προτεραιότητα να αποφύγουν!
Αλλωστε ο Τραμπ δεν ανακάλυψε την εκφοβιστική ρητορική, απλώς την ανέδειξε σε κυρίαρχη επικοινωνιακή συνταγή.
Μέσα στον ενάμιση χρόνο της δεύτερης θητείας του ο Τραμπ συνδύασε ρητορικό και έμπρακτο εκφοβισμό με χαρακτηριστικό παράδειγμα την απαγωγή Μαδούρο.
Η απαγωγή Μαδούρο νομιμοποίησε το πειρατικό ρεσάλτο ως επιλογή εκφοβισμού σε τέτοιο σημείο που οι έρευνες της κοινής γνώμης προεξοφλούν ανάλογη παρέμβαση στην Κούβα.
Ο εκφοβισμός δεν είναι όμως οι εκτός πολιτικής ορθότητας λέξεις και εκφράσεις, αλλά η ωμή αγνόηση κάθε πλαισίου θεσμικού ή όχι των διεθνών σχέσεων.
Η απαγωγή Μαδούρο δεν θα ήταν δυνατή αν δεν είχε προηγηθεί η εισβολή στο Ιράκ το 2003.
Οι ατέρμονές συζητήσεις για την ισχύ του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ δεν θα κυριαρχούσαν αν μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου δεν είχε παρακαμφθεί πλήρως ο ΟΗΕ.
Ο Τραμπ σήμερα με δεδομένο το αδιέξοδο στο Ιράν έχει ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε τη στήριξη των συμμάχων του σε μια στιγμή που απαξιώνει τον ρόλο τους.
Απαξιώνει τον ρόλο τους γιατί δεν θέλει να διαπραγματευτεί με την Ευρώπη μια κοινή πολιτική παγκόσμιας σταθεροποίησης.
Συμπέρασμα, το αυτονόητο: ότι το ΝΑΤΟ δεν κινδυνεύει από τον Τραμπ.

Διαβάστε περισσότερα