Η ίδρυση της ΕΛΑΣ ανακοινώθηκε από τον Τσίπρα στα τέλη Μαΐου, μετράει δηλαδή αυτές τις μέρες μόλις τέσσερις μήνες ζωής. Σ’ αυτό το διάστημα είδαμε να γίνεται μια βίαιη ανακατάταξη στο πολιτικό σκηνικό. Το κόμμα-βρέφος βρέθηκε και παραμένει σταθερά στη δεύτερη θέση, σε απόσταση ασφαλείας μάλιστα από το ΠΑΣΟΚ. Δεκάδες χιλιάδες μέλη-εθελοντές προσχώρησαν στις γραμμές του, συγκροτήθηκαν το Εθνικό Συμβούλιο, η Πολιτική Επιτροπή, Συντονιστικά σε όλη την επικράτεια, ορίστηκαν περίπου εκατό τομεάρχες και αναπληρωτές για όλα τα πεδία της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, σημειώθηκαν αξιόλογες προσχωρήσεις από άλλους φορείς και ανένταχτους. Και φυσικά, τα πολιτικά κόμματα από όλο το πολιτικό φάσμα υποχρεώθηκαν να αναπροσαρμόσουν τη στρατηγική τους για να αντιμετωπίσουν τον «εισβολέα».
Αυτά είναι γεγονότα που καμιά μαύρη προφητεία δεν μπορεί να κρύψει. Οσα ταβάνια, πατώματα, εκτιμήσεις ψήφου, συγκρίσεις με άλλα νέα κόμματα κι αν επιστρατευτούν, είναι ολοφάνερο ότι η ΕΛΑΣ ήρθε όχι μόνο για να μείνει, αλλά και για να διαταράξει τους αδιατάρακτους. Τον Μητσοτάκη πρωτίστως, που ήταν για χρόνια βολεμένος στον θρόνο ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Αλλά και τον Ανδρουλάκη, που η κρίση στην Αριστερά τον ανέδειξε επικεφαλής μιας «δοτής» αξιωματικής αντιπολίτευσης, για να αποδειχτεί, απουσιάζοντος μάλιστα του Τσίπρα, το απλούστατο και καθολικής αποδοχής: Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί. Και όχι μόνο δεν μπορεί να αποτελέσει εναλλακτικό πόλο, αλλά ούτε να ξεκολλήσει τη βελόνα από τα χαμηλά. Η πολιτική ζωή, με δυο λόγια, χωρίζεται σε προ και μετά ΕΛΑΣ. Τα υπόλοιπα είναι θέμα προπαγάνδας.
Γιατί άλλαξαν άρδην τα πράγματα μέσα σε τόσο μικρό διάστημα, ακόμα μικρότερο μάλιστα αν αφαιρέσουμε τον Αύγουστο της πολιτικής σιέστας; Γιατί ο Τσίπρας είναι χαρισματικός, αρέσει σε ένα μεγάλο μέρος της προοδευτικής κοινής γνώμης, μπορεί να εμπνεύσει και λοιπά. Αυτή είναι μια πρώτη σωστή απάντηση, που μένει όμως στην επιφάνεια. Γιατί κανένας Τσίπρας δεν θα μπορούσε να αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό με τέτοια ταχύτητα, αν δεν υπήρχαν στα βάθη της κοινωνίας το κενό και η προσδοκία. Το κενό ρεαλιστικής εναλλακτικής στη φθορά Μητσοτάκη και η προσδοκία, με κάποιον τρόπο, αυτό επιτέλους να καλυφθεί. Αν κάτι πρέπει να πιστώσουμε στον Τσίπρα είναι ότι είδε αυτό το κενό, κινήθηκε με σχέδιο και υπομονή εκτός πεπατημένης, και συγκέντρωσε γύρω του μια αξιόλογη ομάδα, που θεμελίωσε προγραμματικά και οργανωτικά τη νέα προσπάθεια.
Κι έτσι φτάσαμε στο σήμερα και στη διαφορετική από χτες προοπτική τού αύριο. Μπορεί να υπάρξει αλλαγή χωρίς την ΕΛΑΣ; Φυσικά και όχι – αυτό φωνάζουν οι συσχετισμοί. Μπορεί να υπάρξει αλλαγή πολιτικής, που απαιτεί βάθος, συνέπεια, αποφασιστικότητα, καινοτομία, εμπειρία, ριζοσπαστικές προσεγγίσεις; Δέκα φορές όχι – αυτό λέει η νέα πραγματικότητα. Εμείς ή κανείς, είπε ο Τσίπρας για το κόμμα-βρέφος και εξανέστησαν οι πρεσβύτεροι. Σε κάθε περίπτωση, η πολυδιάσπαση, οι αντιπαλότητες, η αδυναμία εναλλακτικής και η μηδενική κυβερνησιμότητα στον προοδευτικό χώρο είναι το «κανείς». Η ΕΛΑΣ θέλει να εκπροσωπεί με το πρόγραμμα, τα στελέχη, τη νεανικότητα και τον Τσίπρα το «εμείς». Διαλέγετε και παίρνετε…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr